Novel & Cerita Beyond The Horizon

★ Denmar’s POV ★ Tahimik ang silid matapos lumabas si Xandro. Tanging tunog ng aircon at mahinang beep ng monitor ang sumasabay sa mabagal na paghinga ng anak ko. Ang katahimikan na iyon ay musika sa pandinig ko—isang senyas na sa wakas, kaming dalawa na lang ang natira, walang makikialam. Sa wakas, makakausap ko siya nang walang sagabal.

Ang langit sa huling hantungan ng aming paglalakbay ay hindi kulay abo gaya ng sa Alps, o madilim gaya ng sa Binondo. Dito sa dulo ng horizon, kung saan ang dagat at langit ay tila naghahalikan sa isang walang hanggang asul, ang lahat ay mukhang payapa. Ang Horizon’s End ay hindi lang isang geographical location; ito ang sandaling ang lahat ng mga pira-pirasong piraso ng aming buhay ay sa wakas ay nabuo na.

Pagtapos ng trabaho niya ay dumadaan siya sa paborito niyang restaurant para bumili ng dinner niya bago siya magtungo sa lugar na gustong gusto niyang puntahan sa tuwing matatapos ang araw. Pinarada niya ang kanyang kotse sa gilid ng kalsada saka bumaba para pagmasdan ang unti-unting paglubog ng araw. Amaze na amaze talaga siya kung paano unti-unting mawala sa horizon ang araw. It was like they are each other’s rest. Napangiti siya. “When the time is right, I know that the right person will come. I just need to wait. Just like how the horizon waits for the sun to set,” she whispered as the sun slowly fades away from her sight.

Hinawakan ko ang pisngi niya. "Ayaw kong may masaktan ulit, Renz. Hindi magtatagal ay matutunton tayo nila," malungkot kong usal. Hinawakan niya ang kamay ko. "There's a place we can go at nasisiguro kong hindi tayo nila matutunton doon, my father doesn't have much power in that place..." "You mean..." "Outside the Epikindinos borderline, the world of humans," dugtong niya.

Ang Hukom ng Kailaliman Ang pagsabog ni Khronos ay isang maringal at tahimik na bulaklak ng liwanag sa kalangitan, isang huling paalam sa isang halimaw na gawa sa bituin. Ngunit ang kasunod nito ay ang malupit na katotohanan ng grabidad. Si Winston Lawrence, ang kanyang katawan ay basag at walang malay, ay naging isang itim na tuldok na bumabagsak mula sa himpapawid, isang bayaning ang tanging gantimpala ay isang mabilis na pagbulusok patungo sa malamig na yakap ng karagatan.

At dahil sa nausisa ako ay muli akong lumingon at pinagmasdan ang babae. Ngunit hindi ko matandaan kung kanino ba ang boses na iyon. Kunot ang noo ko na nanatili na ako sa kinatatayuan ko ng magsimula na itong kumanta. "Moon in the sky, spills over my heart. Under the moon, you look different from the past. Too many scars to convey." Mas lalong nagsalubong ang kilay ko ng marinig ang malamyos niyang tinig.

XxXxXxXxXxX "FAITH, kamusta? Nakita mo ba si Lilia Delcan?" Umayos ako sa pagkakaupo bago pinunasan ang malalaking pawis sa aking noo. "Posible bang makulong ang isang tao sa nakaraan at paulit-ulit na pagdaanan ang isang pangyayari?" Kumunot ang noo ni Gladys at tiningnan ang aking Ama "The past and the future are all happening concurrently in a different dimensional space and everything is connected," paliwanag ni Zandrex.

Sandaling tinapunan ko siya ng tingin. "'Di ko rin alam. Napapakalma kasi ako sa tuwing napapanood ko ang paglubog ng araw. It taught me that endings can be beautiful as beginnings. I know that it sounds like a daydream pero naniniwala pa rin ako." Mahabang wika ko pa sabay nagpakawala ng malalim na hininga. "Ang lalim naman non." Aniya at mahinang natawa. "You know what, Reah, you made me realize that there's always a golden love beyond this sundown. " Dagdag pa nito na ikinalingon ko sa kanya.

Napasandal siya sa sofa. “I’ll be honest with you, Ms. Cruz. Our company is on the edge of bankruptcy,” bahagyang nanlaki ang mata ko sa gulat pero hindi ko iyon pinahalata, “as you know, BMC has been one of the most powerful companies for more than three decades now,” tumayo siya at nagpunta sa lamesa kung saan naroon ang wine. Sinalinan niya ang glass niya at humarap sa bintana na tanaw ang siyudad.