Beyond The Horizon Novels & Stories

Inalalayan na maupo sa upuan na naroon. The horizon painted a tapestry of warm oranges, soft pinks, and purples, as the sun prepared to dip below the line where sea met sky. Their favorite spot, the cliff's edge, offered an uninterrupted view of this natural masterpiece. The only sound was that of the waves crashing below, but even they seemed to whisper softly, as if they knew this moment required a delicate touch. Hindi niya maiwasang mapangiti habang nakatingin doon. Ilham, noticeably frail, leaned his head onto Haera's shoulder, feeling the warmth and comfort of her presence.

Pero ako, hindi ko mapigilan ang pagragasa ng kasabikan sa lahat ng ugat ko. "Pero huwag kayong mag-alala, we will set a timer," Pasia interfered, kasabay ng paglitaw ng isang malaking hologram sa ibabaw ng arena. "Once it turns to zero, it will produce a horn-like sound. At kapag narinig n'yo 'yon, you will stop. Any aspirant who will still move after the alarm will be automatically sent home. This will also test your level of obedience." Nagsimula nang lumitaw ang mga numero sa hologram at tumigil ito sa isang oras.

Hawak-hawak ko ang nagtaas-baba kong d****b habang nakatukod ang kaliwang kamay ko sa tuhod ko. "Saan ba tayo pupunta?" Tanong ko habang nakatingin pa rin sa kanya. Hinawakan niya ang balikat ko at itinayo. "May magandang scenery doon sa may puno ng kahoy. Hintayin natin na lumubog ang araw, makikita mo roon ang sunset." Aniya. Napatingin siya sa relo niya at bumaling ulit sa akin. "30 minutes nalang, mag-a-alas sinko na nang hapon."

Doon siya nito derechong dinala. Wala pa sana siyang balak na pagbuksan iyon at magkukunwari pang naroon pa siya sa banyo subalit sa huli ay hindi na niya matiis ang persistent na katok sa pinto. Kagyat niyang naitikom ang mga labi dahil hindi si Hydrus ang bumungad sa kanya. "Can I have a word with you, Missy? I'm Horizon's mom." The middle aged Turkish woman spoke unsmiling and with a very casual tone, eyes were icy and freakishly serious.

LIAH POV Dahan dahan akong lumabas sa pinto ng bahay namin, naka jacket at cap, palinga linga sa paligid, nakayuko ako may hawak hawak na brown envelop." "Bakit naman kasi di sinabi ni papa na may utang siya, maghahanap pako ng trabaho para mabayaran yun eh." Bulong niya sa sarili niya. Habang naglalakad Maya maya lang may nakabungo ako na mga lalaki na naka suit, pero grupo at gangster ang atake.

CELESTIA'S POV: Ang rooftop ng St. Jude Memorial Hospital ay nababalot ng ingay mula sa malakas na hangin at ang papalapit na ugong ng helicopter. Pero para sa akin, tila tumigil ang mundo. Ang boses na narinig ko sa intercom ay sapat na para mangatog ang aking mga tuhod. "Lex, huwag..." pigil ko sa kanya. "Ang boses na 'yon... hindi maaari."

Buti hindi pa sila pumipili ng papanoorin? Hindi na rin naman nagreply si Liev kaya hindi ko na lang hinawakan ulit ‘yong cellphone habang nanonood kami. Nang kumpleto na ay napagdesisyunan na nilang manood ng movie which what we’re planning in the first place. Ilang minuto pa ang lumipas dahil hindi sila makapili ng genre-ng papanoorin. Hindi na ako nakisali sa gulo nila dahil ayos lang naman sa’kin kahit ano. In the end, si Machi pa rin ang nanalo and we’re now watching a horror movie.

" I can't breath." Reklamo ko pa at sinubukan siyang itulak ngunit mas hinigpitan lang nito ang pagyakap sa'kin. His warm hug reminded of years being apart. Yakap na para bang takot akong makawala. Tanging tunog lamang ng sound system mula ang labas ang naririnig namin hanggang sa naramdaman ko ang pagtaas-baba ng balikat nito at ang mahinang pagsinghot niya.

Our journey goes beyond the horizon of love, a testament that in the vastness of life's uncertainties, the unwavering commitment to each other's hearts creates a landscape of enduring beauty. Until the next chapter, stay on track and keep the engines of your dreams running. Yours in journeys and love, Sean.

Luminga-linga ako para hanapin siya pero hindi ko talaga siya makita. Umupo ako sa gilid ng dagat at tiningnan ang paglubog ng araw. Ang ganda ng sunset sayang at hindi ko ito makunan ng litrato. "Ang kapal din ng mukha mo para magpakita pagkatapos kong ibigay ang sahod mo!" Boses pa lang ay alam ko na kung sino ang nagsasalita. Dahan-dahan akong lumingon sa aking likuran. Nakita ko si Celine na nakatayo at nakatingin sa dagat. Hindi niya kasama si Liam ngayon.