Novel & Cerita Beyond The Horizon

Sahara is living door next to her and she was so pretty, ngunit napaka mahiyain nito and just like her Sahara is on run. Sa ilang buwan na pamamalagi niya doon magisa they became close to each other. Hara was a nice woman ngunit kagaya niya na may tinatakbuhan din sa nakaraan, she was hiding because of Max and Hara was hiding because of her step father na plano itong ibenta sa isang mayamang negosyante.

Humakbang siya palabas ng sasakyan, at agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng dagat. Tahimik ang paligid. Tanging hampas ng alon sa dalampasigan ang naririnig. Parang sinusubukang aliwin niyon si Yukisha, na naupo sa isang lumang bench, niyakap ang kaniyang tuhod, at pinagmamasdan ang dahan-dahang pagdilim ng langit. Hindi pa rin niya alam kung paanong nangyari ang lahat sa sobrang bilis.

Binaba ko ang bote at tinitigan ang lamesa. "It's indeed true that time moves faster as it nears the end. Kapag masaya ka hindi mo napapansin ang oras, tsaka mo lang mapapansin kapag lumubog na ang araw, kapag nag-aagawan na ang liwanag at dilim. Dati, gustong gusto kong makita ang paglubog ng araw, pero ngayon? Ayoko na. Natatakot na 'ko kung ano ang mangyayari sa susunod na araw o bukas. Nakakatakot maging masaya ngayon kasi alam mong may masakit na kapalit," wika ko at yumopyup sa lamesa.

I took some post-it notes and wrote down a small message before leaving it on the table. I'll be taking some air near the sea. I'll be back to help you guys prepare for breakfast. – Phraea Yakap-yakap ko ang sarili na umupo sa ilalim ng puno. Madilim pa ang paligid dahil alas tres pa lang ng madaling araw. I stared at the dark line of the horizon, thinking what's beyond it. Is there hope beyond the horizon? Have they given up? Were they tired searching for me?

Tahimik lang akong kumakain nang may biglang umupo sa harap ko. “Mist, listen up,” sabi ni Marcus, ang partner ko sa misyon na ito. “Hoy, anong oras na ano nang balak mong uguk ka?” naiinis na sabi ko habang nilalantakan ang pagkain ko. “We need to take it slow can’t you see may media, mahirap gumalaw kapag may camera,” sabi niya napatango naman ako doon, may punto naman siya, pero anong klaseng misyon ba ang gagawin namin.

It is more serious, something deeper, something special. Pinanood niya ito habang dinadagdagan ng mga piraso ng kahoy ang bonfire na nasa kanilang harapan. Naroon siya muli sa munting paraisong tinutuluyan nito. Sa harap ng bahay nito, habang pinapanood ang mala-krystal na tubig na nagmumula sa itaas na bundok. “Levi.” “Hmm?” “Thank you.”

Brandon put back his seatbelt on at maya-maya ay umandar na ang mga sasakyan sa pila. *** At the apartment . . . BUKAS ang TV kahit hindi kami nanonood. Hinayaan ko siyang pumili ng palabas, at akalain mong National Geographic ang pinili niya? Wala bang romantic comedy? Iyong medyo sexy para may maganap ngayong gabi? Char! Lumalandi ang ferson dahil malapit nang mawala sa kalendaryo. “So, tell me about the last fifteen years.” Dumampot ako ng french fries at saka isinawsaw sa ketchup.

Hindi rin naman ako masyadong nakakalayo pa dahil natatanaw ko pa rin ang aming palasyo. I continued walking hanggang sa marating ko ang parte ng gubat na nababalot ng hamog. Mula rito ay hindi ko na matanaw ang aming palasyo. Ibigsabihin ay nasa malayo na ako. Nagsisimula na rin mag iba ang pakiramdam ko sa lugar. Nakalabas na ako sa barrier ng Vampire World. Ngayon ay hindi ko na alam kung ano ang maaari kong makasalamuha sa daan.

Tahimik. May isang malawak na bintana sa sala, tanaw mula rito ang ilang gusali, at sa malayo, ang abot-tanaw na silweta ng ospital. Naramdaman niyang kahit papaano, konektado pa rin siya sa mundong kanyang pinanggalingan. Pero may distansya na. May hangganan.

"Wait for me, my love." And then-silence. Somewhere, far beyond the Abyss, beyond time itself... A child took her first breath. And the world shuddered in anticipation.