Biggest In Tagalog Novels & Stories

sagot niya sa akin "Excuse me? Mag aalas tres na kaya baka hindi mo alam. Hapon na!" iritang turan ko. Minsan talaga nakakainis din itong bestfriend ko. "Ito na nga pababa ng ng taxi. Masyadong mainit ang ulo mo. Babye na!" wika nito at ibinaba ang tawag Ang babaeng 'yon! Babaan ba ako ng tawag. Akala mo naman kinaganda niya.

Weh? “Sabagay bata kapa nung huli tayong nagbakasyon sa batangas, Hindi mo na siya namumukhaan. Nito kaseng bakasyon hindi ka sumama samin sa batangas 'e! ayan hindi mo nakita si Ace.”

Nakabarong Tagalog ito at may sombrero. Nagtataka ako at magtatanong sana pero hinila ako ni Adonis pasunod sa waiter. Pumunta kami sa itaas ng parang bahay kubong building. Mayroon pa pala sa taas mga bakanteng mesa. Iginiya kami sa pandalawahang tao na malayo sa iba. Pagkatapos naming maupo, ibinigay sa amin ang menu. Pareho kaming nagpasalamat ni Adonis. Nanlaki ang mga mata ko sa presyo ng pagkain.

Kaagad na iwinaksi ng dalaga ang kamay na nakahawak sa kanya at ginawaran ng malakas na sampal ang binata. "You are the best definition of the word desperate. So stop acting desperate towards me." batid ang galit at poot sa mga katagang pinapakawalan ng dalaga. "Pinapanindigan ko lang ang pinangako ko sayo noon." malaki ang hakbang ang ginawa nito palabas sa dressing room niya.

Isang pinakabatang bilyonaryo na walang-awang nagpalugi ng libu-libong kumpanya at naging malupit sa iba. Ako si Maria Liliana Perez. Mara for short. 23 years old, isang baguhang mamamahayag na halos hindi pa kilala sa industriya. Kung ikukumpara sa ibang reporters na may sariling mga kotse at mamahaling equipment, ako, may luma lang na laptop, isang cellphone na ilang beses ko nang pina repair at tapang na hindi ko alam kung magdadala ba sa akin sa tagumpay o kapahamakan. Hindi ko in-expect na ang unang malaking assignment ko ay ang press conference ng pinakamapanganib at pinakamahiwagang tao sa bansa. Ang bilyonaryong si Sebastian Blake Velez.

Bago ako makaakyat sa second floor ng bahay namin ay narinig ko pa ang pagtatalo nilang dalawa kung kanino dapat mapunta ang five hundred pesos. "Akin na 'to!" sigaw ni mama. "Nababaliw ka na ba? Akin dapat 'yan! Ipangsusugal mo lang 'yan eh!" sigaw ni papa pabalik. "At ikaw naman ay ipang-iinom mo lang ng alak!"

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

“I already heard everything! You Idiots! “ singhal ni Captain Senberg. “Focus on your mission! I think I heard it wrong when they said you are the best team in this country!“ and I heard him curse in the line blah blah blah. Tss! 'di naman talaga siya ang chief dito. Tinalaga lang, napakayabang na. Napromote lang 'yung h*******k kasi binayaran ng tatay yong nasa taas, akala mo kung sino makahusga.

mahinahon subalit bakas ang matinding inis sa boses ng nagsasalita. Luminga-linga si Angenette hanggang sa napako ang mga mata niya sa isang ginang na sa hitsura pa lang ay masasabi nang mataas ang antas ng katayuan sa lipunan. Walang iba kundi ang Mama Lorna ni Isaac.

"Don't be, just feel at home, Mara. Huwag mong tingnan na iba ka. Pamilya tayong lahat." Sumabat bigla si Quil. "I don't understand, the two of you. What's 'pamilya' means?" Curious na tanong nito. "It means family, Quil." Sagot naman ni Mara sa paslit. "Oh, is that Spanish? Familia, right?" Natawa si Mara, ang talino talaga ng batang 'to. "Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?"