Biggest Regret In Tagalog Novels & Stories

kailangang pag isipan mabuti ang daan na tatahakin kung ayaw mong magsisisi sa huli. doon pa lang ay napaisip nq si Nikko. Iniisip nya kung tinamaan ba sya sa mensahe na iyon. "No. i dont regrets the things ive done. i regret things that I didnt do when i have a chance." sa isip-isip nya. Hindi sya nagsisisi dahil sa bumuo sya ng pamilya. nagsisisi lang sya dahil kung tutuusin ay pwede naman syang sumunod sa Newyork kaso mas pinili nya si Sabelle dahil nga mahal nya ito. mabuti na lang at nariyan si Mart kung hindi ay bukod sa mayroon syang magandang asawa ay wala na syang ibang mapagmalaki.

Galit ako dahil nagawa niya iyon, akala ko pa naman siya na talaga. At dumating ang pinaka malaking regret sa aking buhay ang itinaboy ko ito sa mismong bahay ng aking magulang, may kasama ako non na babae, which is diko sineseryoso iyon kumbaga gusto ko lang makalimot man lang.

I can take all nasty comments and descriptions from others pero kapag si Max na ang nambabastos sa akin ay tila sobrang naapektuhan ako. "Spending a single night with you doesn't give you the right to treat me like this, Max. Sorry about that night. I regret it. But please consider that I loved you that time so I gave you myself without a second thought. Believe me, sobrang pinag sisihan ko ang gabing iyon at ang araw na nakilala kita." I did not even realize that I was already crying. It's becauae of the irritation. The regret. The pain and the insult from him. I can't seem to take it. Hindi ko kaya.

Ria Hindi ako nakatulog kagabi sa kakaisip sa nangyari sa mall. Hindi ko maitatanggi na nakaramdam ako ng inggit. That should be me, us. Kami dapat ang masayang namamasyal kasama ang anak namin pero huli na ang lahat. Nagkabalikan na sila at may anak na din. Regret? Hindi ko alam. Siguro. Kasi naging duwag ako. Natakot ako sa posibilidad na baka hindi ako matanggap ni Marcus. The woman that she loved has dirtied her hands with blood. Katanggap tanggap ba yon?

"Bakit kasi pinakasalan mo pa at nagtiwala ka kaagad sa ama niya?" Regret was in the pit of his stomach. Nagtatagis ang bagang niya ng maalala ang kaniyang asawa noong una niya itong makita. "Akala ko kasi iba siya. Iba sa mga naging kalaguyo ko." "Marami ang namamatay sa maling akala, bro."

“I didn’t think properly. I thought I could win you back. I thought… I don’t know what I was thinking. I just didn’t want to lose you. N’ong panahon na nababalitaan kong magpapakasal kayo naiinggit ako kasi naman minahal din kita. Tama ka, natukso lang naman ako, at nagsisinungaling ako kay Frescia na gusto kitang hiwalayan at hindi na kita mahal. I was wrong. I was deeply in love with you when you were gone because you caught me cheating on you. I regretted that.” “But you did lose me,” I said, shaking my head. “You lost me because you acted on your feelings without thinking about the consequences. Alam mo ba kung ano ang nangyari sa amin ngayon ni Mr. Gomez?” “I know,” he said, taking a st

These people knew her struggle. “I have so many regrets, Kai. My heart feels really heavy nang bumalik ang lahat nang alaala ko dahil doon ko lang napagtanto ang lahat nang pagkukulang ko sa pamilya ko. Lalo na kay Maxine. Pero ngayon, pinapangako ko na magiging mabuti akong ama at asawa. Hindi lang dahil responsibilidad ko iyon kundi dahil na rin mahal ko ang mag-ina ko.”

Lumagok ako matapos ko na sabihin yon. "I know na mahirap mag desisyon, but the question is, ano ang magpapasaya sa'yo, ano ang bagay na alam mong hindi mo pagsisihan sa huli, think of it anak." Inabot ni Mama ang bote ng wine at nagsalin ito ng alak sa baso n'ya. "It's hard to live with regret, hindi ka magiging masaya at malaya, please huwag ka na gumaya sa nangyare sa akin, because in the end, it's your decision to make."

Kalalaking tao, walang modo. Sa sobrang inis ko nagpapadyak nalang ako na siyang dumagdag sa kahihiyang natamasa ko. I just said sorry and left, covering my face because of ashamed. First day ko sa Pilipinas pero grabe ng kamalasan ang natamasa ko. "Humanda ka sa aking diablo ka!" Gigil na aniya ko bago kinuha ang maleta ko ng marahas.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”