Biglang Pag Iyak Ng Walang Dahilan 소설 & 이야기

Kaya lang, na-trigger ako sa mga pinagsasabi niya. "Umalis ako sa boarding dahil mas magastos ako roon. Hindi ko rin feel ang mga tao sa paligid ko, kaya ayaw kong makihalubilo," paliwanag ko. "Kung papairalin mo ang kakitiran ng utak mo, hindi mo talaga ako maiintindihan. Kaya pwede ba? Tigilan mo na lang ako?"

"I mean, I'm tired.. Not physically, but.. mentally, I'm really drained.." "Cinderella?" "I'm tired of people leaving me. I'm tired of seeing them disappear. I'm tired of this life of mine. I'm tired of this. Bea, Ethan, Zera, Mrs. Rose and.. Ayaka. All of them disappeared right in front of me. They disappeared and I didn't get to grant any of their wishes. I'm tired of that shit. I'm really, really, really tired.." mahabang wika niya kasabay ng malalalim niyang paghinga.

Nakakapagtaka lang at parang imposible. Habang wala sa sariling iniisip ang posibleng mga kadahilanan, ng nasa ground floor na ay tumunog ang cellphone ko para sa mensahe. Wala pa akong planong tanggalin at palitan ang tempered glass nito kaya ang basag ay naroon padin. Unknown: Hindi mo ako sinipot. Shit. What does that mean? Dali dali akong nag-reply sa pagkataranta. Mabilis akong naglakad palabas ng building.

“Hindi araw-araw.” "Hindi naman kailangang araw-araw." Pumikit ako. "Paano kung mapagod ako?” “Edi magpahinga ka.” "Paano kung gusto ko na lang mawala?” "Hindi kita hahayaan.” Napadilat ako. "Corny mo.” "Pero kinilig ka.” "Hindi kaya!” "Sinungaling.” Tumawa ako at sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang linggo, parang gumaan ang dibdib ko.

Hindi ka manlang mag papasalamat? ""Para sa'n?"" ""Dahil sa binigay kong pera?"" ""Hindi, reasonable ang pag bigay mo. Kung seryoso kang titira ka dito marapat lang na mag ambag ka."" ""P-pero sobra yan..."" ""Sino ba nag bigay sa 'kin nito?"" ""Ako."" ""Sinong may kasalanan?"" ""Ako..."" ""Sino ang mamatay tao?""

sigaw ko dito "Syempre mag sasalita ako lalo nat hindi kita kilala malay ko bang mamamatay tao ka pala please lang pakawalan mo na ako wala akong alam na atraso sayo at mas lalong wala akong kaalam alam sayo ang gusto ko lang naman ay umuwi ng pilipinas para makita ko na si ate at makapagpahinga" agad kong pinunasan ang luha ko. "PLEASE-"

"Love, please stop thinking too much. I know, hindi ka katulad niya." "P-Pero... M-Malay mo dumating ang araw na magsinungaling ako sa 'yo, right? So, w-would you answer my question?" "Kung magkakasala ka man, I know it's only a white lie. Kaya walang kaso 'yon sa akin." She gulped as her heart was beating so fast. "P-Paano kung mabigat? Paano kung hindi katanggap-tanggap ang magiging dahilan ko?"

Hindi ba pwedeng pang escape card ko lang ang pagtataksil ko? "How can you predict an uncertain phenoma without proper basis? Storm? Whirlpools? It can't be true." "I wasn't lying father! Ilang beses ko napaniginipan ang lahat. Even the drought! Kaya ako nagcollapse because that golden girl appeared in my dreams! She's the one who saved us from the drought!"

​ANG PAGBAGSAK NG PARAISO ang​ paghupa ng liwanag. Ang mga lumulutang na siyudad ay dahan-dahang bumababa sa lupa dahil wala na ang power grid ni Gaia. Ang mundo ay muling naging madilim, ngunit sa gitna ng kadiliman, narinig ang unang tunay na iyak ng mga tao—iyak ng takot, ng saya, at ng kalayaan. ​Si Xander ay nakatayo sa tuktok ng wasak na Michael mech, pagod at sugatan, habang pinapanood ang pagsikat ng araw sa Neo-Manila.

Special Chapter 1 “Ang Pangakong Hindi Bibitaw Maagang nagising si RaiLen. Hindi dahil sa tilaok ng manok. Hindi rin dahil sa sikat ng araw. Kundi dahil sa kakaibang kaba sa kanyang dibdib. Marahan siyang bumangon mula sa higaan. Nilingon niya si Jorge na mahimbing pang natutulog sa kanyang tabi. Tahimik. Payapa.