Bilang 1-100 Tagalog Novels & Stories

"Waltermart." Agad naman kaming natawa sa sinabi ni Kuya James. "Oh mga gago bakit? Ang mahalaga, may gano'n na lugar hmp. Judger kayo hays." Wala na kaming nagawa kung hindi ang tanggapin na lamang ito. "Yung isa nga Wa, Ghana eh. Malay ko ba kung merong gano'n! Gawa gawa ka lang yata Kuya Lance eh." Patuloy pang reklamo neto. "Kahit search mo pa ngayon. Dami mong reklamo bilisan niyo na nagagalit si Leia."

sigaw ko at dali dali akong lumabas sa kanyang kwarto. Dinig ko ang pagtawag niya sa aking pangalan subalit hindi na ako nag-abala pang lumingon at dire-diretsong bumaba sa hagdanan. Hinawakan ko ang aking dibdib at nang maramdaman kong kalmado na ang aking puso ay nagsalita akong mag-isa sa hagdanan. "Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko kanina? Gusto ko na ba talaga si Xannon?" wika ko habang ang paningin ay nasa kisame. TO BE CONTINUED

Saad ko sa kabilang linya, humiga ulit ako sa kama kase feeling ko paghihiga ako eh mababawasan yong sakit ng ulo ko, share ko lang naman. [Eleven.] Eleven? Twelve? Thirteen? Gusto nya bang mag bilang!? Ginagago ba ako nito! Wag nyang sabihin na tinawagan nya ako para mag bilang o baka naman gusto nya lang mag tanong kung anong kasunod na number sa Eleven.

Nakakatuyo ng gums. Pero okay lang, 10 million naman ang kapalit. Okay lang matuyo ang bibig ko kahit na ang ngala-ngala ko isama pa ang intestines ko, basta ba magiging instant milyonarya ako. MWAHAHAHAHAHAHA!

Iniiisip ko palang parang kumukulo na ang dugo ko. "Sixty-five million." banat ng lalaking unang nag-bid. "One hundred million." Walang kangiti-ngiting sabat ko. Mataman akong nakatingin sa babaeng nasa harap. "One hundred million! Going once... going twice.----" "Two hundred million!" Aba! Napatingin ako sa nag-bid. Tss. It's Leo. Binigyan niya ako ng nakakalokong ngiti nang mapatingin ako sa kanya.

wika nito. "Ano ho, isang milyon. Baliw na ba siya? hindi ba siya nag-iisip." naiinis na sambit ko. "Pero ayon lang ang naiisip kong paraan." anya. Pag isipan mo tawagin muna lang ako.

tanong niya. Napailing ako dahil hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin 'yon sa kaniya. Nakakahiya dahil mukhang barya lang sa kaniya ang five hundred thousand na mayroon ako! "Ang budget ko lang for car is kalahating milyon. Kapag sumobra 'yon doon, hindi na ako bibili," sagot ko sa kaniya. "Bakit kasi kailangan mo pang bumili kung pwede ko namang ibigay sa'yo ang isa sa mga sasakyan ko?" tanong niya.

nakangisi kong sagot. "One hundred, " tawad naman niya na kinanganga ko. Mukhang ito na ang hinihintay ko. "One hundred eighty," nakanguso kong sambit. "One hundred five," hirit naman niya. "Virgin pa ako..." Nagtaas siya ng kilay saka ako pinasadahan ng tingin. "One hundred fifty," aniya. Napanganga na naman ako. "Papasukan na ng langaw ang bunganga mo. Sasama ka ba o hindi? You're wasting my time."

CHAPTER THREE NANGGALING sa isang mahirap na pamilya si Dhalia Uson, isang tagpi-tagping bahay lamang ang pinagtiya-tiyagaan nilang pagbahayan. Anim silang magkapatid, pangatlo siya. Malapit pa sila sa ilog kung saan nilulutangan ng mga b****a at kapag umuulan ay nangangalingasaw ang mabahong amoy na may kasama pang dumi ng tao.

"Going once, going…" May isang tumaas ng numero, umabot na hanggang 100,000 hanggang 500,000. Nagsimula na ang bulong bulongan, umabot na ng isang milyon, hanggang limang milyon. "Hala anak, ang laki naman ng bidding ng koreano, ayaw ata umatras. Sino ba yan nak?" "Ewan ko ma, parang hindi naman ata siya ang nag bibid, meron itong kausap sa telepono."