Bilang 1-100 Tagalog Mga Nobela at Kwento

Gintuang Kalusugan? iyon?” nakasimangot na tanong ni Lachlan. “ Isang uri ng miracle cure. “ Huminto si Bella. “ Ang recipe ay libu-libong taong gulang, at ito ay magiging malaking pakinabang sa amin. “ Hinaplos niya ang braso niya. “

[Magiging illegal lang 'to kapag nalaman ni Rasheeqa] "Fine. Ikaw na ang bahala." tsaka niya tinapos ang tawag at bumalik sa loob para sumabay kumain sa mag-ina. Ꭼ N Ꭰ — Ꮎ F — F Ꮮ Ꭺ Ꮪ Ꮋ Ᏼ Ꭺ Ꮯ K

Sinundan ko agad ang sagot ko. "4 million." Sige akala mo, ha. Mas matalino ako sayo. Graduate kaya ako ng Valedictorian noong high school ako. "No stop—" Hindi na siya magkaintindihan kung anong dapat isagot. "5 million," I said "Okay deal. 5 million, with cars, expensive clothes, delicious foods, tuition fee, lahat ng gusto mo. Basta 5 million, the conversation is over," kunot noong wika niya habang madiin na magkalapat ang mga ngipin.

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab

Ngayon may kausap na siya, busy nanaman ang isang Zachary Levi Esqueza. Ngumiti na lang ako sa mga bata "Magkano ba yan?" "Ten isa" "Five lang kaya!" "Hindi twelve yan!" "Ten!" "Five!" "Twelve nga sabi eh!" "Teka wag kayong mag away" Natatawang sabi ko "Ilan ba yan dala niyo?" "Pito po" "Ah sige bibigyan ko na lang kayo ng 100" Inilabas ko ang pera sa bulsa ko "Okay na ba 'to?"

Napairap na lang ako. He starts to count “1…” “2…” “3…” “Teka napakabilis mo naman yata magbilang?” “4…” Tuloy tuloy lang siya sa pagbibilang at hindi man lang pinansin ang sinabi ko. “5…” “6…” “7…” “Ang bilis bilis magbilang!” reklamo ko pero tumawa lang siya at patuloy pa rin sa pagbibilang. “9…”

Dagdag pa nito. Sa pangalawang pagkakataon ay muli akong napatawa. Bakit ganon? Ang gaan-gaan yata ng loob ko sa kanya. Para sa isang tao na ngayon ko lamang nakilala. Ang bilis lang din niya akong patawanin at pangitiin. Weird. Kunot noo na napatitig ako sa mukha niya. "What? It's a Latin name of the river Severn in the United Kingdom." Paliwanag nito dahil baka iniisip niyang hindi ako naniniwala.

Nang maisarado ko ay nanghihina akong napasandal doon. Why likes this? Bakit ang hirap na niyang harapin? Dati-rati naman hindi ganito. Hays, parang lumiit ang mundong ginagalawan ko dahil sa nararamdaman kong ito. ******** “Goodmorning Batangas!” Masayang sigaw ni Chantal habang nakapikit at ninanamnam ang malamig na simoy ng hangin.

tanong niya sa akin. “Ikaw na lang po ang magbigay sa akin,” sagot ko sa kanya. Kumuha siya ng dalawang libo at binigay niya ito sa akin. “One thousand lang po,” sabi ko sa kanya at kinuha ko ang isang libo. “May ipapabili ka pa po ba?” “Wala na,” sagot niya sa akin.

Pinakita niya sakin ang isang one fourth shit of paper, “May himala, naka-9/10 ako sa Math!” “Sus tyamba lang yan,” pang-aasar nung kasama nilang lalaki. Tumayo siya nag deretso at nilahad ang kamay sa harap ko, “Ako nga ho pala si Rogelio Angelo Del Pilar, Rogel for short kaya po magbutingting, magbuhat at tumakbo nang mabilis, kaya kung may kailangan ho kayo wag kayong mahihiyang tumawag, magbayad nga lang po nang sapat na halaga.”