Bilang 1-100 Tagalog นิยาย & เรื่องราว

"Boss, wala na tayong budget, 'wag ka na makipag--" "Three million and one hundred fifty thousand!"

" Gulat na gulat ako habang nakatingin sa caller ID. "Tama nga honey' Mukang swerte ka naman sa sugal,tignan mo nga nanalo ka kaagad nang 100thousand',Ang masaya naman niyan sabi sa akin. Pero sa loob loob ko nagtatampo ako kahit papaano.

Ang pagka-impatient sa mukha ng financial department ay unti-unting napalitan ng pagkabigla. "Ten, one hundred, one thousand, ten thousand, one hundred thousand, one million, ten million, one hundred million!" habang binibilang niya ang mga numero sa bank card, ang mukha ng financial department ay mas lalong naging matigas at hindi makapaniwala.

"Anong gaga--" "Bibilang ako. After five seconds ihahagis mo yan sa kaliwa mo. Naiintindihan mo?" "Bakit b--" "Five." "Hoy. Galand, ano bang--" "Four." bulong niya. "Three." "G-Galand. Ano ba? Bakit ko ito babasa--" "Two." "H-Hey. H-Hindi ko gagawin y--" "One! Ngayon na!"

Isang buwan? "Bakit po? May iba pa po ba akong kasamahan na bihag?" Tumango siya. "Marami kayo.. maghahati ang magpipinsan sainyo, Isang milyon kapalit ng isang buwan na paninilbihan."

simpleng react niya ngunit si Matteo ay napatitig pa sa kaniya, matagal, habang siya giliw na giliw sa suot niya. "Mahalia, ang 1 billion ay katumbas ng 1,000 million," paglinaw nito. Natigilan siya at awtomatikong napasabi ng, "Ha? G-Ganon kamahal?" Iniisip pa niya kung ilang tig iisang libo iyon, sinusulat pa niya sa hangin kung gaano karaming pera ba talaga ang 1 billion tapos halaga lang iyon ng maliit na singsing.

Gintuang Kalusugan? iyon?” nakasimangot na tanong ni Lachlan. “ Isang uri ng miracle cure. “ Huminto si Bella. “ Ang recipe ay libu-libong taong gulang, at ito ay magiging malaking pakinabang sa amin. “ Hinaplos niya ang braso niya. “

[Magiging illegal lang 'to kapag nalaman ni Rasheeqa] "Fine. Ikaw na ang bahala." tsaka niya tinapos ang tawag at bumalik sa loob para sumabay kumain sa mag-ina. Ꭼ N Ꭰ — Ꮎ F — F Ꮮ Ꭺ Ꮪ Ꮋ Ᏼ Ꭺ Ꮯ K

Sinundan ko agad ang sagot ko. "4 million." Sige akala mo, ha. Mas matalino ako sayo. Graduate kaya ako ng Valedictorian noong high school ako. "No stop—" Hindi na siya magkaintindihan kung anong dapat isagot. "5 million," I said "Okay deal. 5 million, with cars, expensive clothes, delicious foods, tuition fee, lahat ng gusto mo. Basta 5 million, the conversation is over," kunot noong wika niya habang madiin na magkalapat ang mga ngipin.

Parang pinipiga ang puso ko sa loob. “H’wag naman pati si Mama. Huwag naman pati siya. Maawa Ka naman sa ‘kin.” Huminga ako nang malalim bago muling pinunasan ang mga luha kong walang humpay sa pag-agos. “Sa buong buhay ko, ngayon lang. Ngayon lang ako magmamakaawa nang ganito. Pakiusap naman...” Umiling ako kasabay nang muling pagtulo ng luha galing sa aking mga mata. “Huwag si Mama. Huwag mo Siyang kunin sa ‘kin. Hindi ko kaya.” Mas lalong akong umiling kahit hilam na hilam na sa luha ang mata ko. Kahit nahihirapan na akong huminga dahil pakiramdam ko’y may malaking bago na nakadagan sa dibdib ko. “Pakiusap, hindi ko kaya. Hindi ko alam ang gagawin kung wala si Mama. Hindi ko kakayanin mab