Blind Man Novels & Stories

" All I think was to pulled and removed the knife in my mother's body." Tumango-tango si Sarhento bago muling nagsalita. "One last question, Miss Agustin. We all knew that your blind since young because your parents asked our help when someone's car suddenly crashed into your gate that caused your blindness, but how did it happened that you can see now and your eyes was healed right after your parents death?"

Tanong niya nang mainip sa nakakabaliw, matagal na katahimikan. Bigla siyang nasilaw sa malakas na liwanag nang spotlight ng may pabiglang humatak ng blindfold na nakatakip sa kanyang mga mata. Wala siyang makita sa tindi ng liwanag na sumisilaw sa mga mata niya.

Hindi ko alam kung paano ako magpapatuloy dahil sa paulit-ulit na pag-e-echo ng mga salitang binitawan ni Ate Samantha. I am blind, it happened ten years ago dahil sa isang collision na kinasangkutan namin ng Daddy ko. I didn't just lost my sight that time but I also lost my protector and savior. Dahil din sa nangyari ay ako ang sinisisi nila Mommy sa pagkawala ni Daddy. Hindi ko alam kung hanggang ilang oras ako nakasandal lang sa pader at nag-iisip, basta namalayan ko na lang na kinakaladkad na ako ni mommy papuntang kusina.

Ganoon na lamang ang malakas na pagdaing nito sa sakit hanggang sa tuluyan ng mabitawan ang cellphone na ginagamit na pang-video kay Liberty. Lalong naging malamlam ang mga mata niya hanggang makalapit sa lalaki. Nang makakuha ng pagkakataon na makita ang blindspot nito, paulit-ulit niyang inundayan ng suntok sa mukha ang kalaban. Sinigurado niyang hindi na nito magagamit ang makasalanang bibig. Maging ang dalawang kamay ng lalaki, sinigurado niya ring walang pakinabang dito. Dinig niya pa ang paulit-ulit na pagsigaw nito ngunit ang tingin niya ay kay Liberty pa rin na gulong-gulo na sa nangyayari.

“That sick motherfucker is just pretending to be blind. Nahuli ko siyang ginagamit ang cellphone niya. Sinubukan kong sabihin kay Blair pero hindi siya naniwala sa 'kin.” Natawa si Adrian. “Dahil lang ginagamit ang cellphone? May bingi nga na composer e.” Sinamaan ko siya ng tingin. “He was fucking texting. Now, tell me. Can a blind man compose a message?” Natigilan siya. Ilang saglit siyang tahimik saka sumandal at bumuntong-hininga. “So, wala kang balak kausapin 'yang babae mo?”

“Nasa incubator ang baby ninyo ate, safe na safe na sila. Kaya magpalakas ka para mabuhat mo na ang mga baby mo.” “L-lyza?” “Yes, ate.” “A-anong nangyayari, hindi ko kayo makita?” “Nakaranas ka ng temporary blindness. Habang wala kang malay nag-undergo ka ng cesarian session para ilabas ang baby ninyo. Bumaba rin ang pulse rate mo, halos 5 days kang walang malay. Pero don’t worry babalik din ang paningin mo.” paliwanag ni Dr. Flores.

naiiyak na sabi ni Zero. Napatitig ako sa nakangiting mukha ni Adrian sa harap ko. Sa loob ng limang taon ay halos mabaliw ako sa sakit na nararamdaman, I was left all alone, broke and devastated. Hindi ko alam kung paano ko kakayanin na wala ka na, na tuluyan mo na akong iniwan, the pain is unbearable and it's slowly killing me deep inside. But, maybe God hears my plea, at noong araw na magpapakamatay na sana ako ay 'yun din ang araw no'ng nalaman kong may isang anghel sa sinapupunan ko. Adrian, or should I say Kylim...your son keeps me alive. Binigyan niya ako ng panibagong buhay, ng panibagong rason para maging masaya. Kylim, kung bibigyan man ng pagkakataong magkita tayo muli sa ibang pa

mahinahong wika ng Mama Catherine niya, pero nasa kanya ang mga mata. Simpleng tumango si Magnus. Magsasalita sana si Chiara pero kinaladkad na ito ng Mama nila. Napapigil hininga siya dahil maiiwan na naman mag-isa kasama ang rugged thiry-two years old man. "My dad was right—you really like music. Just in case… are you a musician?" Lumambot ang mukha nito. "Oo, dati," kaswal n'yang tugon. "Back when I was blind, I was actually a renowned pianist. I played for the Laguna Harmonia Ensemble—we performed all over the province and sometimes in Manila, too."

“Sigurado akong alam na ni baby ‘yon. Pero sana ikaw rin, alam mong ganon din kita kamahal.” Tumingin siya sa akin at ngumiti, ‘yung tipo ng ngiting may halong pagod pero punô ng init. “Of course! Only the blind can’t see that,” sagot niya, sabay tawa. “At hindi bulag ang mga mata ko, pati puso ko.” Natawa ako, pero sabay sabing seryoso, “Alam mo, napakaganda mo kapag ngumiti ka.” “Yeah, I know,” sagot niya, tawa nang tawa, habang kinukurot ako sa braso.

kunot noong tanong ko rito ng pumunta ito sa likod ko at nilagyan ng blindfold hindi ko nga alam kung saan niya nakuha yung pinantakip niya sa mata ko "Kailangan ba talagang naka blindfold ako?baka madapa ako."inis na reklamo ko rito "Aalalayan kita saka hindi ko naman hahayaang madapa ka noh."turan nito Lihim akong napa lunok ng hapitin ako nito sa beywang palapit sakanya ramdam na ramdam ko ang lapit ng katawan namin sa isa't isa "Ano ba kasing meron?"asar na tanong ko