Blind Man Novels & Stories

Bigla silang tumigil. Parang may humawak ng invisible na tali sa kanila. Lahat sila, napatingin sa dulo ng eskinita. Mabibigat na yabag. Mabagal. Deliberado. At doon siya lumabas. Siya. Damian Blackthorn. The stranger in the rain.

Nagtipon ang True Energy at bumuo ng harang sa paligid niya. Clank! Ang illusory palmprints ay tumama sa barrier. Boom! Ang barrier ay nabasag sa mga piraso. Si Donovan ay nagmamadaling umatras ng ilang hakbang at sumuka ng dugo. "Ano?" Napatulala ang mga Blithe. Sino ang matandang lalaking ito? Paano nalaman ang Blithe Fist of Abomination?

sigaw niya. "What?" Ngingisi ngisi siya. "Labyo." "Gustong gusto mo talaga ng halik kaya panay ang biro mo?" Ilang ulit siyang umiling. "Hindi 'no, sabi mo kasi silly, sagot ko labuyo. Wag assuming ha." "I'm not a deaf, Maria." Humakbang ito papalapit sa kanya kaya umatras siya. "I'm blind, Crisostomo," sigaw niya. Tinalikuran niya ito at sumunod sa tour guide paakyat.

Nakiramdam si Mara sa paligid kung may kasama ba siya o wala dahil sa hindi niya naman nakikita dahil sa naka blindfold pa rin naman siya. Huminga muna siya ng malalim ng mapansin niya na wala namang tao sa paligid niya kaya dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang mga kamay upang kunin ang kanyang piring sa mata. Ng agad niya itong kunin ay di pa masyado malabo ang nasa paligid niya, nag-a-adjust pa ang kanyang mga mata kaya panay ang pikit niya dito tapos sa tatlong beses na pinipikit at minumulat niya ang kanyang mga mata ay unti-unti ng nagiging klaro sa kung anong kwarto siya ipinasok.

Matapos niyon, naramdaman na lang niya ang mapusok na pagkilos nito sa hubad niyang katawan. "Anyway, I'm Z. And I'm sorry for your blindfold. That's for your own good, woman..."

“Are you serious, oh malaki na ang topak d’yan sa ulo mo?! Hindi ako sasama saiyo!” “Too late, babe, we are now leaving the La Ezperanza.” Napalunok ako nang muli kong narinig ang tinawag n’ya sa akin. Wala na akong naibuga pa dahil siya rin sa huli ang nasunod. He can easily fooled a blind person like me and he can do whatever he can because I’m too damn weak and disabled.

Sa kasamaang palad, nakasuot ng manipis na puting t-shirt si Sunshine na naging transparent sa kanyang damit dahil sa basa. Pasulyap-sulyap sa ulong lalaking kanina pa nakatitig ng diretso sa kanyang dibdib, mas lalong naiinis si Sunshine dahil alam na alam niya kung ano ang nasa utak ng mga lalaking may basket eyes. Kung iisa lang niya ang lalaking ito sa busway, sigurado si Sunshine na hindi makakalabas ng ligtas sa busway ang kalbong ito!

mahina niyang sabi. Napahikbi si Celine at tinakpan ang bibig niya, pilit pinipigilan ang iyak. Ipinit ni Amara ang mga mata niya. Pagmulat niya ulit, may konting liwanag na bumalik pero sobrang labo pa rin, at wala siyang makita nang malinaw. Sa sandaling iyon, pumasok si Briana. Sinulyapan niya si Amara, saka diretso itong tinanong, “Are you blind?”

Tanong niya nang mainip sa nakakabaliw, matagal na katahimikan. Bigla siyang nasilaw sa malakas na liwanag nang spotlight ng may pabiglang humatak ng blindfold na nakatakip sa kanyang mga mata. Wala siyang makita sa tindi ng liwanag na sumisilaw sa mga mata niya.

Tuluyan akong nanghina at magkakasunod na napahinga ng malalim habang pinakikinggan ang papalayong tunog ng heels nito. "You're blind, you're useless!" "You're blind, you're useless!" "You're blind, you're useless!" Hindi ko alam kung paano ako magpapatuloy dahil sa paulit-ulit na pag-e-echo ng mga salitang binitawan ni Ate Samantha.