Turning A Blind Eye Novels & Stories

Patuloy ko I looked at their faces with a hard, unblinking stare, making sure each one of them understood exactly who they were dealing with. My gaze was intense, cutting through the room like a blade. The weight of my authority was palpable, a silent warning. I wanted them to feel the gravity of the situation, to recognize that any failure to meet expectations would be met with swift and decisive consequences.

She tried to calm down. Luke remained silent, carefully weighing her words. He could see the terror in her eyes and the tears she tried to hold back, she then put up a brave face to hide any sign of weakness. It was evident to him that no one could lie while showing those raw emotions. This is not acting, this is an event that left a deep scar on her soul, forever changing her.

Ipinikit ng lahat ang kanilang mga mata, naglakas-loob na hindi tumingin sa malagim na eksenang sumunod. Isa lamang itong isang panig na sitwasyon, at walang magiging punto ng pagbabago.

Nawalan ako ng balanse at napaluhod. "Remove the blindfold." Isang malalim at nakakatakot na boses ang nadinig ko mula sa harapan ko. Bigla namang tinanggal ang nasa mata ko. Hindi na kinailangan mag-adjust ng mata ko dahil madilim sa loob. Isang malaki siyang bahay, abandonado pero may mga gamit pa rin. Basag na ang mga salamin sa binatana pero nilagyan nila ng mga kahoy.

Hindi niya malaman kung bakit gano'n na lang parati ang nagiging reaksyon niya kapag nababanggit ang mga bagay na pinaka-iiwasan niya. Blind. She wasn't blind. That was a fact. She just had to live with a single eye but she wasn't blind to see what she has been doing these past few days. Alam niya ang kaniyang mga ginagawa at gagawin pa lang. Hindi siya tanga. Hindi rin naman siya bobo.

Kung sa offices naman or rooms such as conference room or presentation area, they are using automated blindfolds to cover the privacy while on meeting or desiring to have a privacy. "What will you going to do if someone tries to steal me from you?" And when she lean her sight back to the front, natigil siya sa paglalakad nang makita ang isang taong hindi niya inaasahan na makita ulit. Her rage were awakened and her mood suddenly changed. Imbes na matakot, nangangalit niya itong tinitigan. Hanggang sa natagpuan nito ang nagbabaga niyang tingin.

Nabitawan ko na lang bigla ang brown envelop na hawak ko at napatakip ako ng aking bibig gamit ang sarili kong mga kamay. Tumulo na lang bigla ang mga luha sa aking mga mata at mabilis na nilingunan ang lalaking nakasalubong ko kanina. Pinagmamasdan ko siya mula ulo hanggang paa at pabalik. Tila may problema ito sa paningin at pakapa-kapa siya sa kaniyang madaraan, gamit ang blind stick niya. Hindi man siya nakaharap sa akin ngayon o kahit nakatakip pa ang kaniyang mga mata gamit black eye sunglasses ay alam na alam ko kung sino ang lalaking iyon.

Marami ang pagbabago kaya hindi niya alam kung ano pa ang mga magaganap na hindi naganap noon kaya nararapat lamang na mag-ingat siya. Habang naglalakad siya palapit sa birthday celebrant ay bigla niyang naramdaman na tila may mga matang nakatingin sa kanya. Pasimpleng iginala niya ang kanyang mga mata para alamin kung may mga mata bang kakaiba ang pagkakatingin sa kanya. Maliban sa mga mata na buong paghangang nakatingin sa kanya ay wala naman siyang nakita o napansin na kakaiba sa kanilang mga tingin. Ngunit ang pakiramdam niya na may mga matang nakatingin sa kanya ng kakaiba ay hindi pa rin nawawala. Nagkibit na lamang siya ng balikat at pilit na inignora ang pakiramdam na iyon.

Alam niyang pinagmamasdan siya ng binata mula sa salamin ng elevator, pero derederetso lang ang tingin niya. She just stood there—rigid and unmoving. Her eyes were fixed on some distant point. She doesn't want to stare at him. Because if she does, it will only trigger the pain she already buried long ago. Perhaps she was wrestling with memories, emotions, or secrets hidden deep within. Whatever it was, her stiffness spoke volumes—a silent testament to the weight she carried.

Binaba niya ang phone at napangiting tinignan iyon, pero nang inangat niya ang tingin sa kabilang bahagi, halos maglaho ang ngiti sa labi niya. Halos mabitawan ni Belinda ang cellphone nang magtama ang tingin nila. It was a cold stare. His eyes were cold and distant, which made Belinda remember the pain and all the memories that she tried to hide inside her heart. Ang matang pareho ng mata ng kanyang anak ay nakatingin na sa kanya.