Novel & Cerita Turning A Blind Eye

She tried to calm down. Luke remained silent, carefully weighing her words. He could see the terror in her eyes and the tears she tried to hold back, she then put up a brave face to hide any sign of weakness. It was evident to him that no one could lie while showing those raw emotions. This is not acting, this is an event that left a deep scar on her soul, forever changing her.

Sa kalagitnaan ng pagbabangayan ay napatingin ako kay Zillan na tahimik lang sa gilid at walang ganang pinapanood ang nangyayari. Napaawang ang bibig ko nang bigla siyang tumingin sa akin dahilan para magtagpo ang mga mata namin. Pinagdikit niya ang labi at hindi natinag. His relentless eyes remained on me for seconds and I could hardly stand it. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at halos mapahawak sa dibdib dahil sa kaba. This is my first time meeting his eyes and obviously, I don't like it

At higit sa lahat— Hindi ito nagre-react sa kahit anong interference. Parang… hindi ito parte ng parehong mundo. Sa kabilang panig ng lungsod, sina Lena at Adrian ay patuloy sa kanilang routine—monitoring, observing, maintaining balance. Ngunit hindi nila alam— May isang bagay na hindi nila kayang makita. Isang blind spot. At sa blind spot na iyon— May nagsisimulang gumising. Sa underground facility, ang figure ay nag-input ng isang command—hindi para kontrolin, kundi para magpadala ng signal.

Hindi niya malaman kung bakit gano'n na lang parati ang nagiging reaksyon niya kapag nababanggit ang mga bagay na pinaka-iiwasan niya. Blind. She wasn't blind. That was a fact. She just had to live with a single eye but she wasn't blind to see what she has been doing these past few days. Alam niya ang kaniyang mga ginagawa at gagawin pa lang. Hindi siya tanga. Hindi rin naman siya bobo.

Kung sa offices naman or rooms such as conference room or presentation area, they are using automated blindfolds to cover the privacy while on meeting or desiring to have a privacy. "What will you going to do if someone tries to steal me from you?" And when she lean her sight back to the front, natigil siya sa paglalakad nang makita ang isang taong hindi niya inaasahan na makita ulit. Her rage were awakened and her mood suddenly changed. Imbes na matakot, nangangalit niya itong tinitigan. Hanggang sa natagpuan nito ang nagbabaga niyang tingin.

Nabitawan ko na lang bigla ang brown envelop na hawak ko at napatakip ako ng aking bibig gamit ang sarili kong mga kamay. Tumulo na lang bigla ang mga luha sa aking mga mata at mabilis na nilingunan ang lalaking nakasalubong ko kanina. Pinagmamasdan ko siya mula ulo hanggang paa at pabalik. Tila may problema ito sa paningin at pakapa-kapa siya sa kaniyang madaraan, gamit ang blind stick niya. Hindi man siya nakaharap sa akin ngayon o kahit nakatakip pa ang kaniyang mga mata gamit black eye sunglasses ay alam na alam ko kung sino ang lalaking iyon.

Humanap siya ng upuan, hindi kalayuan sa kanila, at naupo nang nakaharap sa eksena. Kung ang pwesto nila ay entablado, ang pwesto niya ay ang upuan ng manonood. Kung saan makikita niya ang buong palabas, walang blind spot o ano. “‘Wag natin siyang pansinin. Balewalain na lang natin, para wala siyang magawa!” mahinang wika ni Cynthia.

Alam niyang pinagmamasdan siya ng binata mula sa salamin ng elevator, pero derederetso lang ang tingin niya. She just stood there—rigid and unmoving. Her eyes were fixed on some distant point. She doesn't want to stare at him. Because if she does, it will only trigger the pain she already buried long ago. Perhaps she was wrestling with memories, emotions, or secrets hidden deep within. Whatever it was, her stiffness spoke volumes—a silent testament to the weight she carried.

Nabaling ang tingin ko sa kaniya, pero ang mga mata niya ay diretso lang na nakatingin sa nanay niya. “She doesn’t need to do that, Ma. But yes, I love her… so much, that I’m willing to turn a blind eye to the people who keep on insulting her.”

Binaba niya ang phone at napangiting tinignan iyon, pero nang inangat niya ang tingin sa kabilang bahagi, halos maglaho ang ngiti sa labi niya. Halos mabitawan ni Belinda ang cellphone nang magtama ang tingin nila. It was a cold stare. His eyes were cold and distant, which made Belinda remember the pain and all the memories that she tried to hide inside her heart. Ang matang pareho ng mata ng kanyang anak ay nakatingin na sa kanya.