Novel & Cerita Blind Man

I am now here in front of the church waiting for my tiyang Amelia na sabihin sakin na pwede na kong bumaba ng sasakyan. A knock on my window napunta ang atensyon ko kasabay nito bumukas ang pinto. But instead of Tiyang Ameli’s voice ang bumungad saki . tatlong hindi kilala na boses ang narinig ko. Is she the one? Hindi naman maganda, talong talo ang kuya mo dito Looks like the chika is true, she really is blind. Look at her not even meeting our eyes Napayuko ako sa naririnig ko na sinasabi nila. Bigla akong nahiya na gusto lumubog sa kinuupuan ko ngayon.

pagpapaumanhin sa'kin ng isang lalaki na ngayon ay nakalahad ang kamay upang tulongan akong makatayo. Hinsi ko 'yun inabot syempre, tumayo akong mag isa at pinagpagan ang sarili dahil sa mga alikabok. “Tss, are you blind? I'm not a needle para hindi mo mapansin!” singhal ko dito, at nakita ko naman sa mu'ka n'ya ang pagkunot ng noo.

NAPALUNOK si Amber at halos pigil ang hininga nang tumungo ang kamay ng lalaki sa likod ng kanyang ulo. Sa loob ng ilang segundo ay nagawa nitong alisin ang piring sa kanyang mga mata gamit ang dalawang kamay. Kumurap-kurap pa siya, in-adjust ang matang lumabo dahil sa blind fold bago napatingala. Bulto ng isang lalaki ang nasa harap niya, naka-denim pants ito at white t-shirt na napapatungan ng black jacket, nakasuot din ito ng balaclava mask.

Pag hinge nito ng paumanhin. "Okey lang! Pero sabi naman ng doctor ko. Babalik ang paningin ko. Temporary blind to be exact". Ako! " mabuti naman kung ganun! Sa tingin ko nandyan na ang sundo mo". Napakunot ang noo ko dahil sa sinabi nya. "Liam ikaw ba yan?". Teka? Boses ni mom yon huh? Kilala ang lalaking nasa harap ko ngayon na Hindi ko alam kung ano ang mukha nya.

Nabitawan ko na lang bigla ang brown envelop na hawak ko at napatakip ako ng aking bibig gamit ang sarili kong mga kamay. Tumulo na lang bigla ang mga luha sa aking mga mata at mabilis na nilingunan ang lalaking nakasalubong ko kanina. Pinagmamasdan ko siya mula ulo hanggang paa at pabalik. Tila may problema ito sa paningin at pakapa-kapa siya sa kaniyang madaraan, gamit ang blind stick niya. Hindi man siya nakaharap sa akin ngayon o kahit nakatakip pa ang kaniyang mga mata gamit black eye sunglasses ay alam na alam ko kung sino ang lalaking iyon.

Kumakanta kami nang biglang may nagrequest sa emcee ng Intrams na patugtogin ang Vulnerable ng Secondhand Serenade. Share with me the blankets that you're wrapped in Because it's cold outside (it's cold outside) Share with me the secrets that you kept in Because it's cold inside It's cold inside And your slow shaking fingertips show That you're scared like me so Let's pretend we're alone And I know we're maybe scared And I know we're unprepared But I don't care So tell me tell me what makes you think that you are invincible I can see it in your eyes that you're so sure

"Salamat sa Diyos. Pwede ko na po ba siyang makita?" "Wait, Misis. He survived, but... there are complications." Tinignan ng doktor ang chart. "Dahil sa lakas ng impact, nagkaroon ng severe trauma sa ulo niya. May mga bubog ng windshield na tumama sa mata niya." Huminto ang paghinga ni Ria. "Anong ibig niyong sabihin?" "We managed to save his life, but his vision... it’s compromised. As of now, he is clinically blind. Hindi namin masabi kung temporary o permanent hangga't hindi nawawala ang pamamaga ng nerves."

Dahil hangga’t may hindi pagkakaunawaan, kapag hindi ito naayos baka sa huli ay pagsisisihan pa natin ito. Matapos ang pagbisita namin sa bahay ni Ma’am Freya ay sumakay na kami sa kotse. Bakas sa mga mukha namin ang pagkadismaya dahil form of self defense lang ang ginawa ni Lapunaya. Samantalang walang third eye si Mr. Gerard at wala siya sa tamang katinuan nang gawin niya ang mga bagay na iyon. Isa pa, sa panahon ngayon ay walang naniniwala sa mga maligno na siyang hindi nakikita ng kanilang mga mata. Kumbaga naging motto na nila ang ‘To see is to believe.’

The voice seems near, yet so far. Dahan-dahan akong nahiga sa kama. Nakapatay na ang ilaw. Sobrang dilim at talagang wala akong makita dahil sa piring sa aking mga mata. I braced myself. I know he could see me from the candles around me. He could see me wearing nothing but this blindfold covering my eyes.

Sana lang ay gumaling na siya dahil simula pa lang ng isang malaking giyera na paparating. Tinatahak ko ang daan papunta sa bayan gamit ang tungkod ko. Ang nag iisang sandata na kailangan ko upang magpatuloy sa buhay. Sa pagiging bulag ko ay natutunan kong makihalubilo sa mga tao na hindi ko naman dating ginagawa. The people in my town know me as the good blind man ngunit walang nakakaalam kung gaanong trahedya ang nangyari sa buhay ko. Natututo akong makipag kapwa tao at humingi ng tulong kapag kailangan ko at natutulungan ko rin naman sila sa mga simpleng bagay na kaya kong gawin.