Blood Donor Quotes Novels & Stories

“Kundi dahil hindi pa rin kami nakakahanap ng angkop na bone marrow donor. Rare ang blood type niya. Napakabihira nito, halos imposible ang makahanap ng match. Kaya kami naghahanap, araw-araw. Hindi dahil wala kaming pera!” Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy, nanginginig ang tinig sa pinipigil na emosyon. “Mrs. Marcos, tinatawag ko kayo nang may respeto. Pero hindi ibig sabihin noon ay puwede ninyo akong ituro-turo at sisihin. I appreciate na you care about Carlo, I really do. Pero sana timbangin ninyo ang sinasabi ninyo. Wala kayong karapatang akusahan ako,” dagdag niya, mas tahimik ngunit mas matalim. “After all, wala naman po tayong personal na ugnayan.”

It's Jasson Luther. So, ito ang kasakasama nito at umaalo rito sa halip na siya. Akma na niyang susugurin ang dalawa nang lumabas ang doctor buhat sa isang silid, kaya naman mabilis huminto siya sa tangkang paglapit. Narinig niya ang pinag-usapan ng mga ito. Mr. Hasson, his father-in-law needs a blood donor. He is an A type, so he volunteered.

“She’s lost a lot of blood. She needs an immediate transfusion.” Good thing my blood type is O—the universal donor. And luckily, so is she. “I’m clean,” I assured him, rolling up my sleeve as I settled into the chair beside the bed. The doctor nodded, preparing the transfusion. Habang dahan-dahang dumadaloy ang dugo ko papunta sa kanya, hindi ko maiwasang pagmasdan siya. Even in her weakened state, she looked fierce, untamed, and dangerous. Who the hell are you, Miss Red?

"Bro, bakit mo naman binigla?" "I'm sorry, bro. Ayaw ko lang na matagalan pa bago malaman ang totoo." Tumingin ang doctor sa relo nito. "Every second counts, hindi puwedeng sayangin niyo ang bawat tik at tok ng orasan. Mga kapatid na lang ng bata ang compatible na maging donor niya sakaling hindi compatible ang ama nito. I'm sorry. Excuse me." Tinulungan siya ng lalaki makatayo. Nang makaupo siya sa upuan ay agad siyang binigyan ng lalaki ng isang bottled water. Uminom siya.

“At your age right now, your body is still growing and may not have enough blood volume to safely donate without risks like dizziness or low blood pressure.” “If it’s just dizziness or low blood pressure, that would be fine with me,” muli ay katwiran ni Courtney. With her reasonings ay kitang-kita ang namana niya sa ama, ang ayaw magpatalo. “No, Courtney…” Izzy said in her steady tone this time. Pormal na rin at lumabas na ang pagiging doktora nito bigla dahil sa makulit na kausap. “Listen… younger individuals like you are more prone to iron deficiency, which could lead to anemia if blood is donated. We can’t—”

Mahinang tumango si Raze, hindi pa rin makapaniwalang kaharap na niya ngayon ang babaeng ilang araw niyang inisip. "Si Razen," halos pabulong niyang sagot. "Nasa hospital ba ang anak mo? Do you need blood? If that’s what she needs, I’ll donate. I’ll do it, Doc." Walang pag-aalinlangan wika niya at nag-angat ng tingin sa doktor. "If this is what you’ve all been fighting about... then let it be me. I’ll volunteer." Marahas na umiling si Razen. "No, Kuya. You can’t. You’re still recovering. What if your body can’t take it? What if—"

Huminga ng malalim si Darryl at tumawa, “Yumi, hindi mo na ako kailangan pilitan pa. Wala namang problema sakin ang magdonate.” Tumigil siya sandali at sinamaan ng tingin ang mga tao. “Pero sinasabi ko sa inyo, ang pagiging donor ko ay tribute para kay Lolo at hindi dahil may utang na loob ako sa pamilyang ito. Halos mamatay ang tatay ko nung isang araw at simula nun, pinutol ko na ang lahat ng kaugnayan ko sa Darby family kaya wag niyo akong sasabihan na bumwi o kung ano pa man. Wala akong utang na loob sa Darby family!”

“Malaki ang naging improvement ni Robert sa naging blood transfusion niya, at sana talaga ay mag tuloy-tuloy na ito. Naiyak si Avery sa sobrang saya. “Gusto kong pasalamatan ng personal yung nagdonate ng dugo. Kilala mo ba siya, Elliot?” Nagulat si Elliot sa naging tanong ni Avery. Sa totoo lang, noong nalaman niyang may nag donate ng dugo, nangibabaw ang saya kaya hindi na siya nag tanong. “Aalamin ko.” Kinuha niya ang kanyang phone at tinawagan ang manager ng blood bank na tumanggap ng dugo.

Na bagamat nanginginig ang mga labi ko ay nasambit ko pa rin ang tanong na iyon. "Dahil blood type AB ako," nakangiti niyang sagot sa akin, at sumunod na siya sa doktor upang ma-screening siya kung qualified ba siyang mag-donate ng dugo. At ilang sandali pa ay nakahiga na si Dave sa hospital bed at kasalukuyang kinukuhaan ng dugo. Sinabi nito na kaya niyang magdonate kahit dalawang bag ng dugo. Basta mabuhay lang ang pasyente.

Mas lumalim ang kunot ng kanyang noo sa sinasabi nito, "And since when did you become a good samaritan? At kanino ka nag-donate ng dugo?" "I'm always kind, especially to those who really need help. Well, tingin ko ay kailangan talaga ng bata ng dugo lalo pa't hindi mahagilap ang ama niya. We're not actually match, pero ipapalit iyon sa stock na makukuha nila." "Tss. Whatever you say. I'll give you five minutes to call someone and fetch me here." Umungol ito ng reklamo na hindi niya pinansin. Akmang papatayin na niya ang tawag noong humirit pa ito ng isang beses.