Blood Donor Quotes Novels & Stories

Pinaglipat-lipat ng doktora ang paningin sa mag-asawang parang pinagsukluban ng langit at lupa. Out of nowhere, a stranger showed up! "Doc, I don't know who are they but I'll present myself to donate what you want. Don't worry I'm so much sure that I'm very healthy person. Now let's do the blood transfusion without any payment. If my blood will be the saviour of your patient, it's my pleasure to donate," walang pag-aalinlangang wika ng stranger. Aangal pa sana ang mag-asawang Noy at Adela pero wala na silang nagawa dahil nasa bingit na rin ng kamatayan ang kanilang manugang.

“At your age right now, your body is still growing and may not have enough blood volume to safely donate without risks like dizziness or low blood pressure.” “If it’s just dizziness or low blood pressure, that would be fine with me,” muli ay katwiran ni Courtney. With her reasonings ay kitang-kita ang namana niya sa ama, ang ayaw magpatalo. “No, Courtney…” Izzy said in her steady tone this time. Pormal na rin at lumabas na ang pagiging doktora nito bigla dahil sa makulit na kausap. “Listen… younger individuals like you are more prone to iron deficiency, which could lead to anemia if blood is donated. We can’t—”

Mahinang tumango si Raze, hindi pa rin makapaniwalang kaharap na niya ngayon ang babaeng ilang araw niyang inisip. "Si Razen," halos pabulong niyang sagot. "Nasa hospital ba ang anak mo? Do you need blood? If that’s what she needs, I’ll donate. I’ll do it, Doc." Walang pag-aalinlangan wika niya at nag-angat ng tingin sa doktor. "If this is what you’ve all been fighting about... then let it be me. I’ll volunteer." Marahas na umiling si Razen. "No, Kuya. You can’t. You’re still recovering. What if your body can’t take it? What if—"

Huminga ng malalim si Darryl at tumawa, “Yumi, hindi mo na ako kailangan pilitan pa. Wala namang problema sakin ang magdonate.” Tumigil siya sandali at sinamaan ng tingin ang mga tao. “Pero sinasabi ko sa inyo, ang pagiging donor ko ay tribute para kay Lolo at hindi dahil may utang na loob ako sa pamilyang ito. Halos mamatay ang tatay ko nung isang araw at simula nun, pinutol ko na ang lahat ng kaugnayan ko sa Darby family kaya wag niyo akong sasabihan na bumwi o kung ano pa man. Wala akong utang na loob sa Darby family!”

“Malaki ang naging improvement ni Robert sa naging blood transfusion niya, at sana talaga ay mag tuloy-tuloy na ito. Naiyak si Avery sa sobrang saya. “Gusto kong pasalamatan ng personal yung nagdonate ng dugo. Kilala mo ba siya, Elliot?” Nagulat si Elliot sa naging tanong ni Avery. Sa totoo lang, noong nalaman niyang may nag donate ng dugo, nangibabaw ang saya kaya hindi na siya nag tanong. “Aalamin ko.” Kinuha niya ang kanyang phone at tinawagan ang manager ng blood bank na tumanggap ng dugo.

Na bagamat nanginginig ang mga labi ko ay nasambit ko pa rin ang tanong na iyon. "Dahil blood type AB ako," nakangiti niyang sagot sa akin, at sumunod na siya sa doktor upang ma-screening siya kung qualified ba siyang mag-donate ng dugo. At ilang sandali pa ay nakahiga na si Dave sa hospital bed at kasalukuyang kinukuhaan ng dugo. Sinabi nito na kaya niyang magdonate kahit dalawang bag ng dugo. Basta mabuhay lang ang pasyente.

Mas lumalim ang kunot ng kanyang noo sa sinasabi nito, "And since when did you become a good samaritan? At kanino ka nag-donate ng dugo?" "I'm always kind, especially to those who really need help. Well, tingin ko ay kailangan talaga ng bata ng dugo lalo pa't hindi mahagilap ang ama niya. We're not actually match, pero ipapalit iyon sa stock na makukuha nila." "Tss. Whatever you say. I'll give you five minutes to call someone and fetch me here." Umungol ito ng reklamo na hindi niya pinansin. Akmang papatayin na niya ang tawag noong humirit pa ito ng isang beses.

"Hindi ko basta-basta ibinibigay ang pangalan ko." "Aalis ka na?" "Uuwi na ako." "May sasakyan ako. Gusto mo bang ihatid kita?" "Alam ko pa ang pauwi sa amin. Hindi pa ako lasing." "I'm offering you a free and safe ride." "Tsk!" Napailing siya. "Nosebleed kang kasama." "Huh?" "May plano akong mag-donate ng dugo sa Red Cross." "Anong koneksiyon no'n sa usapan natin?"

Nanikip ang dibdib niya na parang may kamay na marahas na pumipisil dito. “Ibig mong sabihin ay maliit ang tsansa niyang mabuhay?” halos pabulong niyang tanong, ngunit ramdam ang panginginig. Napabuntong-hininga ang doktor. Isang buntong-hiningang puno ng pag-amin sa katotohanan. “Kung hindi tayo makahanap agad ng magdo-donate ng dugo, hindi na ito usapin ng tsansa.”

Napahinga ako ng maluwag dahil sa sinabi ng doctor. “Salamat, doc. Good news iyan. Ako, puwede akong mag-donate ng dugo ama ako ng pasyente.” Mabilis namang tumango ang doctor sa kaniya. “Pasok po kayo,” saad ng doctor kaya agad na pumasok ang ama ni Gio. Tanging kami lamang ng nanay niya ang natira. “Mabuti naman at maayos na ang lagay ni Gio. May awa rin ang Diyos,” saad n’ya sa akin.