Donate Blood Quotes Novels & Stories

“If the blood loss is excessive, we consider a blood transfusion. Mahirap pa namangn hanapin ang dugo mo hija.” “Pareho kami ng blood type, nakahanda akong mag-donate.” walangn pag-aalinlangan na turan ni Atticus. The doctor was surprised. He smiled and joked. “Oh? Kaya naman pala destined kayong dalawa na magsama. Ang hiwaga talaga ng kapalaran.” “H-Hindi pwede…” walang gatol na pagtutol ni Gabe sa offer ni Atticus.

Abot-abot ang matinding kaba dahil sa matinding pag-alala niya. Bago pa makapagsalita ang doctor ay nilapitan pa ito ng isang nurse. “Doc, wala na po tayong supply ng dugo na kailangan ng pasyente. Wala pa rin pong kasiguruhan sa Blood Bank.” Nag-aalalang tumingin sa kanya ng Doctor. “We need a blood donor para sa iyong ama Miss. Narinig mo naman ang sinabi ng Nurse.” Tumango siya. “Doc, willing ako mag-donate ng dugo para sa aking ama. Tiwala ako na magka-blood type kami.”

Dahil sa ngiti niya, parang nahimasmasan ako. Dahan-dahan kong iniangat ang isang kamay ko at mahinang tinapik ang likod ni Marc. Saglit lang. Agad siyang bumitiw. “Thank you for donating blood for my grandmother,” sabi niya. Mahina ang boses niya. Ngumiti ako nang kaunti. “Masaya akong makatulong sa taong mabait sa akin.” Pero habang sinasabi ko iyon, may tanong na sumulpot sa isip ko.

May bahagi ng puso niya na kahit papaano ay nakahinga sa kaalaman, hindi na sila mahihirapan maghanap ng dugo. "Saan ako pwede mag-donate?" dugtong pa ni Diego. "T-Thank you," aniya saka yumakap ng mahigpit sa binata. "Come on, baby. No need to thank me. I'm willing to help, I'm also thankful na parehas kami ng blood type, hindi na tayo mahirapan maghanap. Nandito ako para sainyo."

tanong ko, kahit may alam na ako sa naging sitwasyon nito. “He’s been shot,” aniya. “He lost a lot of blood. Someone already donated, but he still needs more. Snow, your dad needs us. I’m going to the hospital at 8 a.m. I’m willing to donate blood to help him… I hope you’ll come with me, so you can donate too.” “I’ll think about it, Ma,” tanging tugon ko. “Alright. Just call me if you decide to come,” ika niya bago binaba ang tawag.

nakita ko na parang nag-aalangan at may sasabihin pa siya sa akin. "M-may problema po ba?" "Kailangan niyang masalinan ng dugo. Sa ngayon ay wala pang available na type AB- sa blood bank ng ospital na 'to." "B+ po ang type ng dugo ko. Pwede po ba 'ko mag donate?" desperadang tanong ko. Hindi ko yata kakayanin at baka may masamang mangyari kay Jamie kung tatagal pa ang pagpapagamot sa kanya.

Habang sinasabi iyon, tumulo ang aking mga luha. “I can donate too!” narinig ko ang boses ni Nick sa likod ko. “That’s good. The more, the better. Sundan niyo na lang ang nurse.” Dinala kami sa clinic para i-check kung pwede kaming mag-donate. Sa kasamaang palad, hindi ako nakapag-donate dahil anemic ako. Buti na lang at andito si Nick. Nakunan siya ng dugo at agad itong dinala kay Papa.

"Ana, okay lang ako. Sasabihan ko naman ang doktor na mag-ready ng hemostatic meds para pampatigil ng dugo. Hindi ako mamamatay! Pero 'yung nasa loob, hindi na makakapaghintay! Nakalimutan mo na ba? Nung pinapanganak ko si Kira kung walang nag-donate ng dugo sa akin, matagal na akong patay. Gusto ko lang ibalik 'yung tulong na nakuha ko noon." Mas lalong naiyak si Ana dahil sa katigasan ng ulo ng kaibigan. "Kasumi, baliw ka ba?! Nakalimutan mo na ba 'yung nangyari noon?! Nag-donate ka na ng dugo para iligtas ang isang buhay ng isang tao, ilang bag din yun, 500 mL din! At muntik ka nang mamatay dahil doon! Kung gusto mong ibalik ang tulong sa’yo ng iba, alam kong bayad ka na! Sobra-sobra pa n

Para sa babaeng mahal ko. “I will donate a blood. O-positive din ako,” sabi ko sa doktor ni Kaisha. “Mr. Garcia, pero –” “Kahit ubosin ninyo ang dugo ko ay wala akong pakialam. She needs my blood. Kailangan niyang mabuhay para sa anak at pamilya niya. Siya na ang tumatayong pangalawang ina ng aking anak. Kailangan siya ng anak ko dahil hindi ako naging mabuting ama sa bata. Kung ito lang ang magiging paraan upang mailigtas si Kaisha, I will donate my blood,” sabi ko bago tinalikuran ang doktor at naglakad patungo sa blood donation center.

Tan na mag-donate ng dugo kay Nathan. Kabadong-kabado na siya kanina pa dahil sa kalagayan ni Nathan at Arwena; mas naging kabado pa dahil hindi niya alam kung paano sasabihin sa kapatid na hindi pwede ang direct relative na mag-donate ng dugo. “S-sa blood bank?" nautal-utal na sabi ni Archie. Medyo sumama naman ang loob ni Mr. Tan. Kahit buhay na ni Nathan ang nakasalalay ayaw pa rin ni Archie na tanggapin ang tulong niya.