Borrowed Time // Cueshe Novels & Stories

RHEA Thirty-six hours. Ngayon, thirty-four na lang. Parang may invisible timer na tumatakbo sa likod ng isip ko habang nakatitig ako sa cascading data sa screen. Hindi na lang ito tungkol sa pagtatago. Hindi na rin tungkol sa survival. Ito na yung moment na kailangan naming umatake. “Model,” sabi ko. > Present. “Simulan na natin.”

Malapit nang mag-time ah, saan kaya siya pupunta? Agad akong napatingin sa relo ko at nakita kong mayroon pang fifteen minutes bago mag-time. Naglakad ako papunta sa direksiyon na tinungo ni Dior. Medyo dumistansiya ako sa kaniya para hindi niya mahalata na sumusunod ako sa kaniya. Habang tumatagal, napansin kong papunta siya sa rooftop ng Academy kaya sinundan ko pa rin siya nang hindi niya nahahalata.

Chapter 14 Binantayan ko lang ang oras, balak ko sanang mag-cutting para mapanuod ko ng buo ang game ni Kuya Colm kaso sabi ng kaklase ko ay may summative tests kami. Halos madapa ako sa pagmamadali papunta sa covered court ng Maximus. Nang makarating ako ay 5 minutes na lang ang remaining time. May naka reserved pala na upuan para sa'kin. Tinawag kasi ako ng kaklase nila at doon pinaupo sa tabi nila.

“Time’s up.” Pinindot ni Don Victor ang switch. 00:60. Isang red countdown ang biglang lumitaw sa bawat C4 charge sa silid. Isang minuto na lamang. Pero sa gitna ng panic, isang bagay ang napansin ni Aria. Ang remote ni Don Victor ay konektado sa isang signal na hindi lang sa kanya nanggagaling.

Inangat ko ang tingin sa kulay abong kisame at pilit na inalala ang mga sagot. "Slats, spoiler..." "Last ten seconds," Kyrous uttered that made me panic. "Horizontal and vertical stabilizer..." "Five seconds," he added that made me frustrated. "Kyrous, naman! Ang gulo mo!" reklamo ko at muling nag-isip pero nang marinig ang halakhak niya ay tuluyan nang nawala sa isip ko ang isasagot. "Time's up!" Kasabay n'on ay ang pagtunog ng timer. Napanguso ako at nagpakawala ng malalim na buntong hininga. "Wala na bagsak na ako," bulong ko.

End ~~~ Clementine POV Mahigpit na hinawakan ni Fin ang kamay ko, patuloy lang ang pag daloy ng kaba sa buong katawan ko. Hindi ko alam ang gagawin, wala akong alam kung anong pwede kong maitulong at isa pa... Hindi ko kayang patigilin ang oras. Nag kakamali siguro si Fin dahil walang sino mang nilalang ang maaaring mag patigil ng oras.

“Brent,” mahina niyang sabi, hindi tumitingin. “Thank you sa lahat.” Brent looked at her, eyes softer. “Anytime. Basta ikaw.” At bago pa siya makasagot, nag-vibrate ang phone niya, message notification mula sa group chat ng Timeless. Staff1: Guys, alam ninyo ba?! Si Sir Brent bumili ng napkin sa ElevenSeven!!! Staff2: Para kay Ms. Candice daw!”

Baka naman, relative lamang niya ang kasama, hindi ba? Nang makauwi ng bahay, hindi niya maiwasang maisip si Charles. Alas tres na ng hapon. Mabuti nalang at huling shoot niya na iyon. Makakapahinga siya kahit papano bago siya ba-byahe papuntang Zambales sa susunod na araw. Dahil binabagabag pa rin siya ng sinabi ng manager, tinawagan niya si Charles. Matapos ang ilang ring ay sinagot rin ito ng binata. “Hello,” umpisa niya. “Are you busy?”

Inabot niya ang isang pirasp ng tabletas sa akin, inilapag niya rin sa harapan ko ang isang baso ng tubig. "Remember no'ng isinama kita sa pagligtas ka Carley?" "'Yong tinatawag mong kapatid mo? Oo naman." Kinuha ko nag hard boiled egg na nasa ibabaw ng lomi niya. "His father is Constantine, the keeper of time. He gave this watch to me, he bargained seven hundred twenty hours for me." Natigilan ako sa pagkain. May keeper of time naman ngayon? Kababalaghan ba talaga ang bumabalot sa mga buhay nila?

Hinugot ko mula sa aking bulsa ang phone para i-check kung anong oras na. It's twelve fourteen in the afternoon. Ngumiwi ako. "Fourteen minutes late." Softly and slowly, his face crumpled. I heard him cursing in a low tune of his baritone voice. "Pambihira!" Nagulat ako nang bilugin niya ang yellow pad na pinaghirapan niya at ibinato sa kung saan.