Borrowed Time // Cueshe 소설 & 이야기

“Ma’am! Sir! Problem! One of the models—she can’t walk! Natapilok po!” Nang marinig ‘yon, parang sabay na huminto ang musika at hinga ng lahat. “What?!” Daphne shot up from her seat, boses niya matalim. “How long before the finale cue?” “Less than fifteen minutes, ma’am!” sagot ng staff. Daphne clenched her jaw, then grabbed the comm mic from the coordinator. “Ayusin niyo ‘yan agad. I don’t care how—just fix it!”

May hawak silang mamahaling billiard cue, habang isa pa ang nakaupo sa itim na leather na sofa, may hawak na wine glass at nanonood lamang sa laro ng dalawa. Si Jairus ang nakapuwesto, hawak ang isang ebony cue na may inlay na green sandalwood at tulip design. Yumuko siya, malapit ang katawan sa mesa, seryoso ang tingin habang inaasinta ang bola.

“17 isn't the code.” “Then what?” “17 is the memory.” Napatingin ako sa kanya. “Then what's the code?” Tumingin siya sakin. “Your birthday.” Tinype ko. 0-6-1-7 Beep. ACCESS GRANTED. Bumukas ang p***o. Creeeeak… “Go!” Lumabas kami. Vroooom! Sumakay kami sa kotse. Slam! Umandar si Adrian.

Literal na nakabitin ang mga patak sa hangin. “What did you do?” I whispered. Death glanced around like this was the most ordinary thing in the world. “I borrowed a little time.” “A little time?” “Less than a minute, technically.” Napakapit ako sa gate. “Nanaginip ako.” “That would be easier.” “Nahulog ako. Natamaan ulo ko.” “You didn’t.” “Then I’m having a breakdown.” “Possible,” sabi niya. “But that’s not why I’m here.”

sabi ng tumatawag. Hala! Hindi pala si Robert! Napahiya ako at biglang bumaba ang boses ko. “Yes, this she.” pagkukumpirma ko. “This is Trevor Tee! Remember?” tatawa-tawang sabi ni Trevor. “Hindi mo pa rin sinasagot ang mga tawag ni Robert?” “So sorry about my earlier outburst! How are you!” natatawa kong sabi. “Napatawag ka! Madaling araw pa lang dyan sa Pilipinas siguro mga 4am pa lang. Di ka ba natutulog?”

inis na sambit ni kudos at tumayo Napaupo kasi to sa pag kakatulak ko " Bobo kaba dude sabi mo aalis tayo kaya sinundo kana namin tapos nakakapag halikan ka lang p--" hindi na natuloy ng lalaking nakapula yung sasabihin n'ya ng binato to ng libro ni kudos " Shut up caleb!." malamig na sambit ni kudos " Bakit ang dami kong nakikitang magandang babae Dito sa mansion n'yo kudos?." nakangising sambit ng lalaking naka black na polo

She rolled her eyes lalo na ng marinig niya ang pinag uusapan ng mga ito thru headphones. "Ok,. I think mapapatumba niya ang tatlo nayan within 8 minutes" (Blake) "I doubt that bro, it's 10mins" (Lucas) "Of course patatagalin niya yan, because Aria is here it's fifteen" (Blake) "Ok bet, ten million" (Lucas) "Sure! fifteen" (Marco) "Awesome, I'm good at ten. " (Lucas) " Then, it's ten, "

*]:pointer-events-auto scroll-mt-[calc(var(--header-height)+min(200px,max(70px,20svh)))]" dir="auto" data-turn-id="request-WEB:1f46cb99-11dc-43c1-872d-a12422c5881c-0" data-testid="conversation-turn-2" data-scroll-anchor="true" data-turn="assistant"> NOAH'S POV: Natameme siya nang pagbukas ng pinto ay si Tessa ang bumungad sa kanya.

Hindi ko na kailangan pang mag-isip kung paano niya ako mamahalin, kasi kusa na niyang nararamdaman. Focus, Celine! "TIMEZONE?" mayroong napakalaking question mark sa kaniyang noo ng mabasa niya ang nakaukit sa itaas nitong pinasukan nilang. Mayroong iba't ibang uri ng mga palaruan dito. Gaya na lamang ng basketball, coins? Parang mga kotse, at nagmamaneho ang mga nakaupo ro'n! Mayroon din na videoke? At napakalaking TV screen kung saan may sumasayaw ro’n at walang ibang ginawa ang mga nanood no’n kundi gayahin ang ginagawa ng nasa screen.

RHEA Thirty-six hours. Ngayon, thirty-four na lang. Parang may invisible timer na tumatakbo sa likod ng isip ko habang nakatitig ako sa cascading data sa screen. Hindi na lang ito tungkol sa pagtatago. Hindi na rin tungkol sa survival. Ito na yung moment na kailangan naming umatake. “Model,” sabi ko. > Present. “Simulan na natin.”