Novel & Cerita Bouquet Quotes

tanong niya at saka ito inihagis sa ibabaw ng mesa. Parang nadurog ang puso ko habang tintignan ko siya. He didn’t even look how I made it. How many times have I layered the different colors of paint, how every flower took me thirty minutes, and how many meals I skipped to finish the fifteen paintings I made. Kumunot ang noo ko sa tanong niya. Hindi dapat siya nagtatanong ng ganon. He was supposed to feel it, not ask. “Dahil naniniwala ako na ang bouquet ay nagsisymbolize ng lenggwahe ng mga bulaklak. They convey specific emotions and feelings…”

Madali naman remedyuhan ang huli basta papayag siya. “I know it’s a bouquet of flowers, Architect Dimagiba. But… but… but why are you giving me this?” she stupidly asked pero kinuha naman ang bouquet sa akin. “I like you and those are my favorite colors. Tandaan mo.”

Akin lang siya nang buong-buo. Bumili muli si Kuya Josh ng panibagong bouquet of roses na akala ko ay ibibigay muli niya sa akin ngunit hindi naman pala. Para 'yon kay Ate Lira na ibibigay raw niya mayamaya pag-uwi nito.

Inamoy-amoy pa nga niya ang bouquet na 'yon. Iniligay naman niya kaagad 'yon sa isang vase na may tubig upang hindi malanta. Malapit sa may kama niya inilagay ang bouquet of red roses na 'yon na galing kay Marcus. Hindi pa rin talaga siya kumbinsido sa sinabing 'yon sa kanya kanina. She really wants to know the truth about the reason why he gave that bouquet of red roses.

It was also paired with a wreath crown made out of dried flowers where my vail was attached. Hindi ko rin maitago ang saya sa hawak na bouquet dahil napupuno ito ng paborito kong kulay—purple peonies. O siguro, gustong-gusto ko lang talaga ang lahat sa paligid. Ang malalapit na taong natutunghayan ang paglandas ko patungo sa aking kinabukasan, ang buong lugar, ang huni ng mga ibon, ang lagaslas ng mga alon, kaluskos ng mga dahon... ang nalalapit na paglubog ng araw.

Ang nakasulat lang ay: “Hindi sapat ang isang libing para matapos ang lahat.” Nabitawan ko ang bouquet. Ang mga puting rosas na dapat ay simbolo ng kapayapaan, biglang nagmukhang babala. "Dante, itapon mo 'yan," sabi ko, nanginginig ang boses ko. "Bakit po, Ma'am?" tanong ni Dante habang tinitignan ang card. Agad na nagbago ang mukha niya. "Copy, Ma'am. Sasabihan ko si Boss."

"At anong sinabi niya nang ibigay ‘to?" "Ang sabi niya po, ‘Hope you have a great day, Atty. Celeste. Tulips for a strong and beautiful woman like you.’" Napangiwi ako lalo. "Trina, may tanong ako." "Ano po ‘yon, Ma’am?" "Hindi ba dapat bouquet ‘to kung talagang sincere siya?" Napatawa siya. "Aba, Ma’am, baka naman testing the waters pa lang!"

“Oo naman, sweetheart. Ang sarap pa nga ng tulog ko kagabi.” “Pasensya na po, young lady. Gusto n’yo po bang ako ang mag-ayos niyan para sa inyo?” Biglang tanong ni Belvedere habang nakatayo sa tabi ko, tinuturo ang bouquet ng pulang rosas na hawak ko pa rin. “Talaga? Maraming salamat, Belv.” Buong pasasalamat kong sagot habang magalang niyang kinuha ang bouquet mula sa akin.

Ilang beses akong nanalangin na sana ay hindi matindi ang bagyong darating o sana sapat na ang mga buwan at kasalukuyan ng nagpapa-ani ang tatay ng mga palay. °°°° KATANGHALIAN nang nakatanggap pa kami ng ilang bisita. Ang isang lalaki ay bumili ng isang bouquet ng pulang rosas. Ang mag-asawa nama'y bumili ng basket ng puting rosas na hula ko ay para sa kanilang minamahal na namayapa na. "Aba! Sobra sobra na ang naibenta natin ngayong araw, ah!" wika ni aling Jen habang nagpapaypay ng sarili, nakaupo sa counter at nanonood ng telebisyon.

“Spiral?” Natatawa siyang lumapit sa likuran ko bago marahang inayos ang hawak kong flowers gamit ang sarili niyang kamay. “Tingnan mo,” mahinahon niyang paliwanag. “Pa-cross dapat nang pa-cross para buong tingnan ang bouquet.. hindi makalat," Tahimik akong nakinig habang sinusubukan sundan ginagawa niya. Ngunit ilang segundo lang…