Breakfast At Tiffany's Novels & Stories

Wala itong anumang saplot sa katawan at nang-aakit na ngumiti nang makita ako. “Earl, bakit hindi ako ang gawin mong breakfast? Hmm… baby?” Kumindat pa ito at kinagat ang pang-ibabang labi upang lalo pa akong akitin. Damnit! Ito talaga ang isa kong kahinaan pagdating kay Tiffany. Magaling itong mang-akit kaya naman isang minuto ay ramdam ko na ang pagtayo ng aking pagkalalaki. Napangisi si Tiffany nang makita ang naging reaksyon ko lalo na at kitang-kita iyon sa umbok ng suot kong bathrobe. Kaya naman mabilis itong lumapit sa akin, hinagod ang aking pagkalalaki saka nagsalita. “Let's go to the bathroom and have our breakfast, Earl.”

Bilin nito sa kanya. "Opo, Manang Sela. Pero, sana huwag na huwag niya akong kantiin dahil lalabanan ko siya kapag inunahan niya ako." "O, siya. Sige na! Mukhang napahaba na ang tsismis natin, e." Nagulat na lang sila nang biglang may sumulpot sa kanilang likoran. "Oo nga, e 'no? Mukhang nag-e-enjoy nga kayo. Umagang umaga, tsismis ang breakfast niyo!" singhal ni Tiffany.

Something I couldn’t name. Nasa dining hall kami ng De La Joya estate — ako, si Cynthia, at si Liza. The first breakfast we’ve had as a complete family since everything became official. The chefs prepared a spread worthy of a monarch: fresh croissants, salmon, fruits flown from Italy, even Cynthia’s favorite Moroccan coffee. Pero kahit gano’n ka-bongga, parang may kulang. “Drake, darling,” Cynthia started, trying to sound casual habang nilalagyan ng honey ang toast niya. “Your assistant mentioned something about the board calling for an emergency meeting?”

Apart from the bouquet, tila ba mayroon din siyang inihandang breakfast sa coffee table. "I asked your team to help me prepare for those." Hinugot niya ang hawak kong mga folder at inilapag iyon sa desk ko. After that, hinila niya ako papunta sa couch at pinaupo niya ako roon. "Hindi ko nagawang magpaalam sa 'yo kaninang umaga dahil may urgent meeting ako. I wasn't able to cook and have breakfast with you, so I decided we'll eat here in your office." Nagbaba ako ng tingin sa wrist watch ko. "But it's thirty minutes before lunch. Hindi na breakfast 'to. Brunch na."

Binigyan ko siya ng halik sa labi at saka kumalong sa kaniyang lap. “Thank you, asawa ko.” “Hmp. Ano pa nga ba ang magagawa ko?” … Hinintay ko na ang lunch break ni Dreyk, sabay nga kaming pupunta kay Tiffany pero bago ‘yon ay dadaan muna kasi sa fruit stand upang makapagdala ng prutas para sa buntis. Hindi naman ako super excited sa gagawin namin, it’s just that gusto ko din malaman kung ano ang lagay niya. If she was okay, or kung kailangan niya ba ng tulong.

Naiilang pa rin siya sa sitwasyon. Makalipas ang ilang minuto, bumalik si Tiffany na nakasuot na ng roba. Dumiretso ito sa kusina at sumilip sa niluluto niya. “What’s for breakfast, Jolisa?” tanong nito. “Ahm… sinangag, hotdog, daing, at itlog na pula,” sagot niya, pilit nagpapakatatag at umaaktong walang ilang sa pagitan nila.

Kitang-kita tuloy sa kanyang galaw ang mahina niyang pangangatawan. Napabuntong hininga si Tiffany. “Okay. ‘Wag kang magdala ng tinapay bukas. Magdadala na lang ako ng breakfast para sa’yo.” Sa bawat padyak ni Arianne ng kanyang bike, unti-unting humina ang boses ni Tiffany hanggang sa mawala ito sa tangay ng winter breeze.

Kaya dali-dali akong tumakbo sa restroom na nandito sa ibaba. Pagbalik ko ay nakapaghain na siya sa island counter. And I was stunned when I saw the breakfast he prepared. Well, what to expect to a billionaire. Eggs benedict, French toast, bacon, ham, and hot coffee made by the hot billionaire. Again, I didn't say that. "Let's eat. I told Manang to take a rest. Napuyat siya kagabi dahil hinintay niya tayong umuwi," he informed me while putting egg benedict on my plate.

Pangalan. Pero ang mas mabigat sa puso niya—ang katotohanang ang lalaking may hawak ng lahat ng iyon… ay pinili siya. Why me? How did this happen? --- BREAKFAST — SOFT TENSION Nagkita sila sa sunlit breakfast terrace. Italian marble table. Silverware na may Ellison crest. Croissants na dumating pa mula Paris bago magbukang-liwayway. Tahimik ang mga staff—parang ramdam nilang may something fragile sa hangin.

May yabag na narinig siya sa hagdan. “Ano pong gusto n’yong kainin, Miss Livia?” masiglang tanong ni Tiffany. “Juice lang, Tiff,” sagot ni Livia nang hindi man lang iniangat ang ulo. “Magdadala rin ako ng tinapay. Kailangan may kain ka.” “Sige, kahit ano,” bulong niya, pagod na pagod. Bumalik si Tiffany dala ang juice, tinapay, at ang sarili niyang pagkain. Naglabas ito ng maliit na mesa at inilagay sa tabi ni Livia.