Sobrang nakahila ang kuwento ng ‘Hiram na Mukha’ para sa akin, kaya natuwa ako sa mga karakter at kung paano sila na-develop. Sa gitna ng istorya ay ang babaeng bida—karaniwang isang simpleng babae na nawalan ng kumpiyansa dahil sa kanyang itsura at napilitan sa radikal na pagpapalit ng mukha. Siya ang emosyonal na sentro: nag-aadjust sa bagong pagkakakilanlan, nag-iisip kung sino siya talaga, at humaharap sa pagkakanulo at pag-ibig.
Kasama niya ang doktor o surgeon na gumagawa ng operasyon—isang komplikadong karakter na may halo ng ambisyon at pagnanais tumulong. Mayroon ding original na may-ari ng mukha: isang tao mula sa nakaraan na may koneksyon sa bida at nagdudulot ng moral na dilemmas. Huwag kalimutan ang antagonist na madalas nakakabit sa pagnanasa, selos, o ambisyon; siya ang nagpapainit ng conflict. At syempre, may mga side characters—kaibigan na tapat, isang potensyal na pag-ibig na may lihim, at mga pamilyang kumplikado. Para sa akin, ang ganda ng palabas ay hindi lang sa twist ng mukha kundi kung paano hinahawak ng mga karakter ang identity, trauma, at relasyon—talagang nag-iiwan ng long-lasting na impresyon.