Novel & Cerita Buhay Probinsya Quotes

Hindi lang ito tungkol sa pagbabalik sa probinsiya—ito ay pagbabalik sa pinagmulan, sa mga tao na handang sumuporta at magmahal kahit ano pa man ang mangyari. Napahawak ako sa tiyan ko, kung saan naroroon ang pinakamahalagang biyaya namin ni Killian. Isang bagong buhay na magpapasaya sa amin, magpapalawak ng aming pamilya, at magbibigay ng bagong pag-asa. “Balik probinsya kami, baby,” bulong ko sa sarili ko. “Dito magsisimula ang lahat.”

pag-irap ko ditong napabungisngis na niyakap ako. Nangingiti na rin akong napapikit na hinayaang yakapin ako nito at panay ang halik sa ulo ko. Kahit napakasimple ng pamumuhay namin dito sa probinsya ay wala na akong mahihiling pa.

natatawang saad ng Tita Dina. “Hindi mo rin kaya pinaalala, Bunso,” sabi naman ni Tita Tere. Napapangiti na lang ako dahil sa kanilang dalawa. “Hindi ko rin naman kasi inexpect na uuwi siya ngayon. Ang sabi niya’y sa probinsiya niya icecelebrate ang birthday niya,” sabi nito na sinenyasan akong lumapit sa kaniya para lagyan din ng product na nilalagay nila sa mukha nila.

"So, I was not mistaken. Tama ako, Fiona, hindi ba?" "W-What do you mean?" naguguluhan niyang tanong dito. "Hindi mo rin kayang manatili nang matagal sa probinsiyang katulad nito. Hindi mo rin kayang pakibagayan ang buhay na kinasanayan ko," tugon nito sa kanya. "Tama ako nang sabihin kong hahanap-hanapin mo rin ang uri ng buhay na kinagisnan mo, Fiona. You will get tired of the things that I could only offer to you."

Para bang pansamantalang naalis sa kanya ang bigat ng nakaraang mga pangyayari. “Alam mo, anak,” sabi ng kanyang ina, “ang buhay dito sa probinsya, simple lang, pero puno ng pagmamahal. Kahit anong problema, nakakatulong minsan ang ganitong kapaligiran para mag-clear ang isip at puso.” Napangiti si Elena, nakaramdam ng kaunting kapanatagan. “Alam ko, Nay. Kailangan ko rin ng ganitong lugar. Kakaibang klase ng katahimikan.”

hindi mapakaling sabi niya. Nagtataka ko naman itong tiningnan. Kala mo naman talaga nasa isang disyerto kami. “Hindi ka kasi sanay na mamuhay ng mag-isa. Hayaan mo at tuturuan kita kung paano mabuhay sa probinsya... Oo, malayo ito sa kinagisnan mo pero masasanay ka rin basta marunong ka lang makipagkapwa-tao,” mahabang litanya ko.

" Pinapakaba mo kami Baby ! Hala kung gusto mo umalis sige lumipad kana, pero mag-iingat ka baka mapatay kami ng asawa mo " Natawa nalang ako pero agad rin na napa irap. Nagpaalam na ako at umalis na ng bahay. Hays. Nagsimula na akong maglibot-libot. At kahit saan ka tumingin ay maraming nagkakasiyahan. May nagkakantahan , sayawan at syempre di naman pwedeng mawala yong inuman. Ang ganda talaga ng buhay dito sa probinsya, dito mulang makikita yong totoong pagkakaisa ng mga tao, tulungan habang nag kakamustahan na bihira mulang mahahanap sa ibang lugar. Dito magkakilala man o hindi welcome ka as long as makikisaya ka.

Sa pagkakataong ito ay hindi ko na napigilan pang mapahagikhik dala na din ng kilig sa mga pinagsasabi nya. "Gusto mo bang atakihin si Mamita kapag hindi na tayo bumalik ? Saka hindi ka sanay sa probinsya Luke,baka hindi mo kayanin ang buhay dito ibang iba ito sa buhay mo." Isang mahinang tawa ang narinig ko sa kanya. "Kung ito lang ang paraan para makasama ka, aanhin ko ang buhay sa Manila kung wala ka?" banat nya pa.

•End of Flashback• "Simula noon ay tumatak sa isip ko na mga mukang pera ang mga probinsyana, masasamang tao sila" ———— Thankyou for Reading ❤️🥰 Please! Dont Forget To Vote & Comment

Life sa Probinsya Amara Pov Tahimik palagi ang umaga ko dito sa probinsya. May mga sigawan man dahil sa mga batang mahirap gisingin, pero nawawala rin agad. Nagigising ako dito sa huni ng manok, hindi sa tunog ng alarm ko. Kaya medyo nanibago pa ako at hirap mag-adjust sa una.