Novel & Cerita Laban Lang Sa Buhay Quotes

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Xander's Pov Sabi nila lahat ng bagay at tao my lugar may pwesto, may panahon at oras makakapagpasaya man sayo o hindi. Gaya na lang ng araw sa umaga bwan sa gabi, ang tubig sa ilog umaagos at ulan ay pumapatak, ang tao ay nabubuhay at namamatay... But Im not buying it kasi kung ganon? Bakit kinuha agad ang mahal ko? Ang lugar at pwesto pati panahon at oras nya ay dapat sa tabi ko. Kaya isa lang ang ibig sabihin LIFE IS A BIG BULLSHIT UNFAIR!

Komento nito. "Ganun naman talaga ang buhay,lahat napaka komplikado,kong kailan handa kanang ibigay ang lahat at itama ang maling mga nagawa saka naman tayo nauubusan ng oras para bumawi, saka tayo hindi nabibigyan ng pagkakataon para makasama yung taong pinakamamahal natin." Sagot ko sa kaniya.

Ano pa nga bang magiging saysay ng lahat kung wala ka ng dahilan para mabuhay, kung wala ka ng kakapitan at pagkukunan ng lakas. "Pero alam n'yo... H'wag n'yo ng isipin 'yon! Paminsan-minsan lang talaga ay malungkot ang buhay. Hayaan n'yo kapag maayos na ako ay pwedeng-pwede kayong bumisita sa akin! Gagawan ko kayo ng masasarap na street foods!" Ngumiti ito at muling kumain.

Miski sa kanyang labi'y may dungis ng sakit sa kanyang nararamdaman at halos pinipilit pa siguro nito huminga. "Mamatay na rin naman siya, bakit kailangan pa ninyo s'yang buhayin? Ilang minuto na lamang ang ibubuhay niya rito sa mundo." saad ko at lumapit sa kanila na ikinahawi naman nila at tumingin sa akin na may pagtataka. Para bang sinasabi nang kanilang mga mata na kahibangan ang paglapit ko sa kanila. Paano kung sabihin ko sa kanila na isa na talaga din akong hibang! Nahihibang na ako sa nangyayari sa akin ngayon.

I sighed before I stood straight and made my infamous poise as I look directly into their eyes. "A life is a book in progress, and would you believe that we are all the writers?" I started my speech. Nakita ko na prenteng nakaupo lang si ma'am Lea habang nakikinig sa akin habang si Damien ay nakahilig sa lamesa habang habang ang isang kamay ay nakahawak sa may baba niya, malapit sa labi.

RENATA DECEMBER 2023, GERMANY Sabi nila; You only live once. Pero para sa akin, pangalawang buhay ko na ito. Masaya na malungkot. Masaya; dahil nabigyan ulit ako nang pagkakataon na mabuhay pagkatapos kong mamatay. Malungkot; dahil ilang beses din tinangkang bawiin ang pangalawa kong buhay.

“Yun na lang sana ang inaasahan kong trabaho, Kalix. Para lumaki na ang kita natin.” Parang sinakal tuloy ako ng sarili kong hininga. “Nay, hindi naman po tama ‘yan. Parang binibili nila ang buhay natin,” mariin kong sabi. "Alam ko," sagot niya agad. "Alam ko, anak. Pero mahirap ang buhay. Matanda na ako. Kailangan ko ng hanapbuhay na maganda ang sahod. At ikaw, anak... mas gagaan ang buhay natin kung masosigurado natin ang puwesto ko sa prutasan."

Sa buong paglalakbay ko, marami akong nakilalang mga kaibigan. Hindi ko kayang talunin ang sakit ko, pero iyon ang pinakamasasayang araw ng buhay ko. Pagkatapos ng trip ko, naadmit ako sa ospital noong sandaling bumalik ako. Hindi na kinaya ng katawan ko. May hiningan ako ng tulong para bumili ng paglilibingan sa’kin at hinintay kong dumating ang kamatayan ko. Wala pang isang linggo, namatay ako. Akala ko doon na magtatapos ang buhay ko. Sa hindi inaasahan, nakatali ako kay Rosalie kahit na isa na akong multo.

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers