Buhay Probinsya Quotes Mga Nobela at Kwento

Nagkatinginan sina Marco at Junjun. “Pasensya na mga anak kung malalayo kayo sa mga kaibigan ninyo. Mas masusuutain kasi natin ang buhay kung sa probinsya tayo maninirahan,” mahinang sabi ng Papang niya sa mga kapatid niya.

papadyak padyak kong sabi sa kanya. "Para maging katulong mo dito?" napataas naman ang kilay ko. "Hindi ko kailangan ng katulong." "Kaya mo bang magbuhat?" "Oo naman, maliit lang akong tingnan pero sanay ako sa mabibigat na trbaho sa probinsya." buong pagmamalaking sabi ko sa kanya, na totoo naman. Sa probinsya sanay kaming magbanat ng buto sa murang edad pa lamang. Kapag umaani ng mais, at mga gulay kanya kanya kami ng pagdadala kasi lahat kami kumikilos at may kanya kanya kaming ginagawa.

Kabanata 68 – Buhay ng Bagong Simula Nasa isang tahimik na baryo sa Southern Leyte, patuloy na nagbabago ang buhay ni Emma. Habang pinapanday ang araw-araw na rutina, siya at si Mia ay nagsusumikap sa kanilang negosyo ng ihawan. Ang simpleng buhay sa probinsya ay nagbigay ng kapayapaan kay Emma, at unti-unti niyang nararamdaman ang mga maliliit na kasiyahan. Isang magandang tanawin, ang sariwang hangin, at ang mga taong tumutulong sa kanya—ang mga ito ang mga bagay na tinatangkilik niya ngayon.

“Maaaring kayang buhay pa ang iyong ama?” “Anong nasa isip mo? Kung meron kang kapaki-pakinabang na masasabi sa akin, marahil, maaari kitang hayaang mabuhay.” Sino ba sa mundong ito ang hindi pahahalagahan ang kanilang buhay? Lumala ang hangaring mabuhay ni Frank nang marinig ang proklamasyon ni Alex.

Kabisado niya ang variety ng kamoteng baging. “Oo nga. Naisip ko nga, kahit simple ang buhay sa probinsiya pero simple rin ang problema. Masaya kahit salat sa salapi. Alam mo ‘yon? Once kontento ka talaga sa kung anong meron ka, pakiramdam mo bless ka pa rin. Pero siyempre, mas maganda pa ring magsikap at mangarap para sa ikauunlad ng buhay,” ani Aniza.

tanong ko naman. "Hindi naman sa ayaw ko. Pero, parang gusto ko din lumibot sa ibang lugar. Alam mo na, hanggang dito pa rin ako ngayon sa probinsya, Gusto ko subukan ang iba," sagot naman niya. "Hindi ko alam kung magiging madali sa 'yo ang buhay doon. Pero, alam mo para sa akin. Mas gusto ko pa rin naman dito ehh. Simple lang, tahimik at masaya," sabay ngiti ko ulit.

Napakamot na lang ako sa aking noo ng pasimple. "Masaya ka pa niyan?" "Of course, yes. Gusto kong matutunan ang lifestyle niyo rito sa probinsiya. Kung paano kayo namumuhay sa buong maghapon." "Psss, namumuhay talaga? Oh ayan, punasan mo pawis mo."

“I won't. I can manage myself. I love you, Dad but I don't want to be thrown away again sa province like you always do. Kung saan-saan mo na lang ako dinadala na probinsya sa tuwing may death threat ka. Hindi naman ako siguro kasama sa papatayin nila.” “Gabriela! Watch your mouth.” “I'm just stating the truth. Kung maipatapon mo ako ako sa kung saang lupalop ng Pilipinas akala mo wala na ako sariling buhay.” “Wala kang magagawa kun'di ang sundin ang sinasabi ko. Sa Quezon Province ka maglalagi hangga't hindi ko sinasabi na babalik ka na rito!” “No!” “I'm not asking you. Sinasabi ko sa iyo na uuwi ka ng Quezon hangga't may banta pa sa buhay ko.”

natatawang ani Farrah, pero hindi nakakatuwa 'yung biro niya. Malaki ang nagiging tulong ng mga taga probinsya sa aming mga taga siyudad. I hate people who's discriminating them based on their status in life and also based on their physical appearance. At least, they are decent people. Hindi katulad dito sa Manila, napakaraming krimen ang nangyayari. Let's add the pollution here. Sa mga probinsya, fresh ang mga hangin lalo na sa mga nakatira sa bukid.

Kaya naman halos lahat ng tao rito ay malapit sa kanila at tinuturing na parang sariling pamilya. Masagana rin ang buhay sa probinsya. Kung ano ang inaani sa bukid—bigas, gulay, prutas—maaaring makinabang ang lahat. Walang nasasayang at walang nagadamot. Kaya siguro kahit simple lang ang buhay rito, mas masaya naman ang mga tao. "Magandang umaga, hija."