Novel & Cerita Buhay Probinsya Quotes

Sa pagkakataong ito ay hindi ko na napigilan pang mapahagikhik dala na din ng kilig sa mga pinagsasabi nya. "Gusto mo bang atakihin si Mamita kapag hindi na tayo bumalik ? Saka hindi ka sanay sa probinsya Luke,baka hindi mo kayanin ang buhay dito ibang iba ito sa buhay mo." Isang mahinang tawa ang narinig ko sa kanya. "Kung ito lang ang paraan para makasama ka, aanhin ko ang buhay sa Manila kung wala ka?" banat nya pa.

•End of Flashback• "Simula noon ay tumatak sa isip ko na mga mukang pera ang mga probinsyana, masasamang tao sila" ———— Thankyou for Reading ❤️🥰 Please! Dont Forget To Vote & Comment

Life sa Probinsya Amara Pov Tahimik palagi ang umaga ko dito sa probinsya. May mga sigawan man dahil sa mga batang mahirap gisingin, pero nawawala rin agad. Nagigising ako dito sa huni ng manok, hindi sa tunog ng alarm ko. Kaya medyo nanibago pa ako at hirap mag-adjust sa una.

Hirak man sa imo" trans: (baka penerahan ka lang sir, baka alam na mayaman ka saka taga ibang bansa) sabi ng isang tanod na kasamanila mag ikot. "OO NGA IHO BAKA NILOKO KA LANG NG BABABENG YUN. BAKIT KASE PINADALHAN MO AGAD NG MALAKING PERA" sabi pa ng Kapitan. "Probinsiya nga ito pero wala ng probinsiyana ngayon. Lahat ng kababaihan natin ay makabago na saka kamo ung celphone niya walang camera meron pa bang ganun ngayon"

papalapit na siya ng papalapit sa akin na ikina-rumintado ng puso ko. Umusog ka nga, laki ng space eh dumidikit ka pa. Kita mo namang may ginagawa ako eh. Anong masama sa pagiging probinsyana ko aber? Hindi porkit nakatungtong ka lang ng maynila kakalimutan mo ng probinsya din ang pinanggalingan mo. Kung sa bagay kadalasan sa mga tao kapag may narating na sa buhay kinalimutan na ang pinanggalingan nila. Ayaw ng balikan at pinandidirian na kasi nga daw nakakahiya.

“Bongga mo na pala bakit ang magulang mo naghihirap pa rin sa probinsiya? Tapos ikaw ang sarap ng buhay mo.” “Puwede ba Dana manahimik ka nga,” pigil ang inis kong sabi dito sa chismosa at masamang ugali kong kababayan at sobrang yabang pa kapag nauwi sa probinsiya. “Bakit ba? Sinasabi ko lang naman ang totoo, dapat kunin mo sila dalhin mo diyan o baka naman kabit ka lang at–”

Nilapitan ko si Sir Rafael at nilagyan ng tubig ang baso niya. "Maya," tawag niya sa akin habang sumusubo ng kanin. "Po?" "Diba sabi mo dati, ang buhay sa probinsya ay mahirap? Pero bakit ang saya niyo pa rin doon?" Napangiti ako. "Kasi po, Sir, sa probinsya, hindi mo kailangan ng maraming pera para maging masaya. Ang kailangan mo lang, maayos na samahan, malinis na hangin, at pagmamahal ng pamilya. Dito po kasi sa siyudad... minsan, nakakalimutan na natin kung paano tumawa nang walang iniisip na kailangang bayaran."

Kundi ang guluhin ang buhay ko. "Are you crazy to ask me like that? Did you think I'm really okay? Tch! I hate that province. Sa susunod na pagpunta ko doon. Hindi ko na hahayaan na wala akong masaktan sa kanila," galit na galit na reklamo niya. Hindi ko masyadong maintindihan kung ano ang tinutukoy niya. Anong ginawa niya sa probinsya?

Doon siya titira. “Gusto kong tumira sa probinsya.” Mahina niyang sabi, nakatulala. Ang anino ng mga puno ay parang sumasayaw sa tuwing umiihip ang hangin. Napapakurap siya. “Gusto kong subukan na mamuhay ng simple. Gusto kong malayo sa maingay na syudad. I don't want to live in the city. I want a peaceful life in the province.“ Nangangarap niyang sabi.

sagot niya, sabay yakap sa akin na para bang ang mga simpleng salitang iyon ay may malalim na kahulugan para sa kanya. Habang nagtutulungan kami, naramdaman ko ang pagkakaugnay namin sa bawat halaman, sa bawat tawa, at sa bawat sandali ng araw. Ang buhay namin sa probinsya, simple man, ay puno ng pagmamahal na walang kapantay.