Bukol Sa Ngala Ngala の小説・ストーリー

𝑛𝑎𝑔𝑘𝑎𝑡𝑖𝑛𝑔𝑖𝑛𝑎𝑛 𝑚𝑢𝑛𝑎 𝑠𝑖𝑙𝑎𝑛𝑔 𝑡𝑎𝑡𝑙𝑜 𝑏𝑎𝑔𝑜. "𝑎𝑙𝑎𝑠-𝑠𝑖𝑛𝑔𝑘𝑜 𝑛𝑎 ℎ𝑜 𝑛𝑔 𝑢-𝑢𝑚𝑎𝑔𝑎" 𝑛𝑎𝑝𝑎𝑝𝑖𝑘𝑖𝑡 𝑎𝑘𝑜..

(Bane pov) Kinuha ko ang isang bote ng alak at nagsalin sa baso. Hindi mapalis ang mala-demonyong ngiti sa labi ko habang pinagmamasdan ang mga larawan ni Karla na nakasabit sa kwarto ko.

Shit bakit ibang bukol ang tinitingnan ko. Awtomatikong bumaba ang mga mata ko doon sa bahagi ng ibaba niya na dapat hindi ko tinitingnan. Nagpang-abot pa ang tingin namin at nakita ko ang pasimpleng pag-angat ng isang sulok ng labi niya dahil nahuli niya akong nakatingin doon. Sino ang hindi eh nakita ko ang malaking nakaumbok doon. Ang bukol lang naman sanan na tinutukoy ko ay ang bukol sa noo niya. He's like a unicorn na may bukol sa gitna ng noo.

"Sa lagay na 'yan at di ka naniniwala?" Halos naubos na nga nito ang isang bandeha. 'Di pa nakuntento at tumabi pa ito sa kanya kung saan abala siya sa pagsasalin ng inihaw na bangus sa bilao. "Akala ko ba sa kasungitan ka lang magaling." Pinukol niya ito ng masamang tingin. Okay na sana, humirit pa. "Bukod sa Bicol Express may iba ka pa bang alam na lutuin?"

Gumilid ako para tignan kung nagkabukol ba, hinawakan ko rin iyon para pakiramdaman kung meron pero mukhang meron nga. “Hala! May bukol! Ang panget mo na,” nakanguso kong sabi kay Baste. Napaupo naman siya sa inis. “Ako ba pinagloloko mo, babae?” Iritableng saad ni Baste. Ngumiti naman ako sa kanya tsaka ko inilapit ang mukha ko sa noo niya at hinalikan iyon. “In the power of my kiss, mawawala din ang bukol na ‘to in seconds! Boom!” Pero sa pagsabi ko ng ‘boom’ ay siyang pagpitik ng daliri ko sa bukol niya.

Naguguluhan niyang tanong. "Hindi naman alal pero as in, wala na talaga lahat-lahat, Kap. Pati ang mga bala ng baril na nagkalat sa lupa, wala narin. Maging ang mga bakas ng dugo sa buong bodega, wala na kaming nakita. Literal na naglaho nalang na parang bula!"

“Isla Lalia. Paalam.” Tumingin ako. Tiningnan ko ang baybayin. Ang mga punong niyog. Ang liwanag mula sa malalayong bahay. Doon ako halos mamatay. Pero doon din ako muling nabuhay. “Bakit parang nakakaiyak,” sabi ni Buknoy. “Kaya nga e,” dagdag ni Buchukoy. “Kahit pa paano, mami-miss ko rin ang islang ‘yan.”

( Cali singing ) Kawawa si Ninong noong isang taon Nag-Paskong ang ulo ay tadtad ng bukol At ang pangyayari i-tsi-tsismis ngayon Dahil lang sa pagkain nitong Puto Bumbong Paalam sa Ninang nitong aking Ninong Na siya ay kakain nitong Puto Bumbong Subalit ang Ninong di doon pumaron Ang kanyang pinuntahan ay magandang babong Ngunit isang gabi si Ninong ay nahuli Nitong aking Ninang na champion sa karate Kaya ang Ninong ko pati kanyang babae Nagkabukol-bukol ang kukote Mula nang si Ninong magkabukol-bukol Ayaw nang kumain nitong Puto Bumbong Takot nang maulit mabali ang ilong

Doon ako tumambay kina Aling Neliza. Nadatnan ko Silang abala sa kung Anong ginagawa nila. "Ano pong ginagawa ninyo?" tanong ko nang makalapit. "Isinasalin namin itong tuba para manging bahalina," sagot ni Aling Neliza. "Tuba? Bahalina?" "Ito iyong red wine namin dito-galing sa coconut," paliwanang ni Aling Neliza. ",Ay talaga po? Ibig sabihin nakakalasing to?" manha Kong tanong.

"Anong nangyayari sa'yo? Kagabi lang..." "Kagabi ay isang pagkakamali." Diretso, walang-awa, at walang pag-aalinlangan. Parang binuhusan ng kumukulong tubig si Tala. Nanlaki ang kanyang mga mata, ang kanyang puso ay tila huminto sa pagtibok nang ilang segundo. "P-Pagkakamali?"