Burat Ng Binatilyo 소설 & 이야기

Salamat sa suporta at pagmamahal! YOUR AUTHOR: BATINO

Nasasaktan na naman ako nagsisimula akong umiyak. Bakit kailangan mangyare pa ang bagay nato? Dalawa kaming babae na binuntis niya. I want to fight gusto kung ipanalo ulit siya pero sa twing nakikita ko si Betyni nasasaktan talaga ako.

tawag ni Vlady mula sa itaas ng hagdan. Napatigil si Vladimir. Tumingala siya at nakita ang kanyang anak. Ang bata ay mukhang masigla, nakasuot ng kanyang school uniform. Pero nang magtama ang kanilang mga mata, itinaas ni Vlady ang kanyang kamay. Sa palad ng bata, may nakaukit na isang maliit na simbolo—isang serpyente na kumakagat sa sarili nitong buntot. Ang Ouroboros.

"Yugi. Sagutin mo 'ko." Isang malalim na buntong-hininga ang pinawalan ng binata at sinalubong ang kanyang mga titig.

Bumilis ang tibok ng puso ko. "Tatlumpung libo." Hindi man lang kumibo si Rosaline. Napalunok ako. “Limang pung libo!” Mukhang nasaktan si Rosaline habang naka-strapped sa akin. "Wag kang umarte na parang napaka inosente mo!" Na may mahinang buntong hininga, pinaupo niya ako.

Sa gitna ng sahig, nakaupo ang isang maliit na bata na may kulot na buhok, nakasuot ng mamahaling t-shirt at tahimik na pinapaikot ang gulong ng isang maliit na sasakyan. "Hoy, bata... ikaw ba ang itinalagang taga-ubos ng mga imported na prutas na 'to?" malakas kong tanong habang itinutulak ang pinto gamit ang aking siko. Napatigil ang bata sa kaniyang ginagawa. Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang ulo, ipinapakita ang kaniyang malalaking mata na tila gawa sa mamahaling kristal, mga matang eksaktong kapareho ng malamig na titig ng bilyonaryong si Matteo. Ito si Charles Zubiri, ang apat na taong gulang na anak ng mafia king, ang batang sabi ng mga katulong sa kusina ay hindi kailanman nags

gulat na sambit ko at tuluyang lumapit sa kaniya. Isang tipid na ngiti ang pinakawalan niya. "Pasensya ka na, anak. Pero tingin ko ay kailangan mong makasama ang mga bata." "May nangyari ba?" Mabilis na umahon ang kaba sa dibdib ko. Umiling naman si Mama. "Wala namang nangyari sa mga bata. Pisikal," malalim na kahulugang pagtatapos niya.

May iba na matagal na dito at may iba na kakarating lang kanina sakay sa puting van. Walang imik si Felicia habang nililibot ang tingin. Hanggang sa makita niya ang isang binatilyong nasa labinlima o labing-anim ang edad. Lumapit siya rito at kinuha ang kutsilyong nasa bulsa na kinagulat ng binatilyo. “A-Anong gagawin mo, bata!” Nangamba ito at mas lalong nag-iyakan na ang mga batang kasama nila, pero nagulat na lang siya nang putulin lang ni Felicia ang lubid na nakatali sa kanya.

Balak kong ipagluto si Arthur ng masarap na pagkain dahil tiyak na pagod na pagod ito panigurado pagkauwi. "Saang parte ng baboy ang gusto niyo po?" magalang na tanong ng isang binatilyo na sa tingin ko ay nasa edad trese hanggang katorse. Manipis ang kaniyang pangangatawan at halatang pagod na kahit kasisimula pa lamang ng araw. Alas-sais pa lamang ng umaga at abalang-abala na ang lahat sa kani-kanilang mga trabaho, kasama na ang binatilyong nasa aking harapan.

Ang batang mataba ay gumagalaw-galaw sa kanyang bisig habang nakatingin sa paligid. "Mukhang pamilyar po dito. Tito, dito po ba kayo nakatira?" "Mali ang hinala mo." ani Gilbert. Dinala na rito ni Gina ang bata noong nakaraan at hindi inaasahang natandaan pa niya. Maraming bahay si Gilbert, kaya hindi tiyak kung ito ang nakita niya. Pero mas inaalala niya ang pagkaing dala ng lalaki.