Akin Kalang Sayo Ako Oliver Mga Nobela at Kwento

sagot sakin nito "Salamat Oliver!" maiksi kong sagot sa kanya. Pagkapatay ko ng tawag kay Oliver ay tahimik lang na nakayuko sila Mommy, Cecille at Celestine. Galit na galit akong sumigaw sa mga ito. Kung ano-anong sinabi nila tungkol kay Natalie na sobrang kinagalit ko ayun pala ay puro kasinungalingan lang. At ano ang sinasabi ni Oiiver tungkol sa panlolokong ginawa ng kuya niya at kaibigan nito kay Nathalie?!

Nang marating namin ang bahay nila Mariz ay agad na rin akong bumaba. " Sumama ka na sa loob, Reiner." Malumanay na sabi ko sa aking kasama. " Sige po, Ma'am." Tango naman niya. "Daciana Goddess! Oh my god." Tili ni Oliver ng makita ako. "Oliver! " I screamed, too. Patakbo akong yumakap sa kanya at saka natawa. "Baklaaaaa! Ngayon lang ulit tayo nagkita! Oh my god! Ganda ganda mo. " Naluluhang sabi niya sa akin.

Sa lahat ng sinabing iyon ni Oliver ay isang ngiti lamang ang ipinagkaloob niya dito bilang tugon sa tanong nito kasabay ng marahang pagtango. “By the way, the day after tomorrow, Auntie Lorena and I will be going back to New York. That’s why I am going to say my thank you now before I forget to express it. My two-week stay here in the Philippines is really very enjoyable and memorable. I owe it to you. I feel so much relaxed now.”

komento ni Lara habang tinatagilid ang ulo. "Minamahal ko siya ng sobra, at handa akong magsugal ng pagmamahal sa kanya kahit magkalayo kami. Akala ko makakaya naming malampasan ang lahat ng pagsubok at hadlang basta't magkasama kami, pero mali ako..." dagdag ni Oliver na malungkot.

“Wag na wag mong gagalawin ang asawa ko, kuya!” Tinaas ng lalaki ang kamay. “Relax, baby sis. Wag kang sumigaw dahil baka may makarinig sa atin dito. Wag kang mag-alala dahil wala akong balak patayin siya. Sandali, may paparating, baka may makakita sa atin… umalis ka na.” Taboy ni Oliver sa kapatid. “Kuya…” ngumuso si Olivia, mayamaya ay parang bata ito na yumakap sa kapatid. “I miss you, kuya… mahal na mahal kita.”

Nag palinga linga ako nang may maramdaman ako kaluskos. Nanliit ang mata ko nang may maaninag akong mga tao. "Sa kanan, may apat. Sa kaliwa may tatlo. Sa gitna may sampu." ani ko. Mukhang kanina pa nila kami pinagmamasdan. "Akin na yung nasa kaliwa." suhesiyon ni Oliver. Tumango ako sa kaniya kaya sumugod na siya papunta sa kanan.

Hindi na siya nakailag sa tamang oras kaya wala na siyang nagawa kundi salubungin ito nang buong lakas. Agad na tumama ang dalawang imahe sa isa’t isa sa gitna ng ere na gumawa ng isang nakabibinging tunog, dito na tumalsik si Oliver bago tumama sa lupa habang nakatayo naman na parang isang bato si Yooda. “Ugh!” Lumipad ng ilang daang metro paatras si Oliver bago bumagsak nang malakas sa lupa. Dito na sumirit ang sariwang dugo sa kaniyang bibig habang namumutla ang kaniyang mukha.

“Sayang I’m too late. Ngayon lang kita nakilala.” Chantal answered with a joke at tumawa ng mahina bagama’t malakas pa rin ang kabog ng kanyang dibdib. “Mabagal ka kasi.” “Well may natitira pa namang oras para sa atin.” Mahinang sabi ni Oliver at nagsimula na uling kumilos ang mga kamay nito sa kahubdan ni Chantal. At paulit ulit nilang pinagsaluhan ang magdamag.

“Ayos lang talaga ako, Oliver. Wala lang akong ganang kumain ngayon. Pakiramdam ko kasi ay busog na ako.” “Paano ka hindi mabubusog, e kanina ka pang inom nang inom ng tubig?” Natawa si Oliver ng sandaling iyon. “Sorry, wala talaga kasi akong ganang kumain ngayon.” Tumayo si Oliver mula sa kinauupuan at lumapit sa kaniya. Sandali siya nitong tiningnan bago ito lumuhod sa tabihan niya at sinapo ang maumbok niyang tiyan.

kwento nito. Ganiyan talaga si Oliver, masiyahin, madaldal, minsan rude or baliw kagaya ng kambal niya at prangka magsalita pero kapag tahimik yan. May problema yang iniisip, iba kase silang kambal. Si Olivia kapag may problema dinadaan niya sa kasiyahan para naman malimutan niya tas doon lang niya haharapin while si Oliver naman ay nav oover think.