Call My Name And I'll Be There Novels & Stories

"You can call me Terter, ma'am. And I assure you, it's all true." Huminga ako nang malalim. Kailangan kong umalis dito. Hindi ko kayang harapin ang ganitong sitwasyon ngayon, lalo na't hindi ko alam kung anong magiging reaksiyon ng amo kong si Madam Leonora kapag nalaman niyang nawala ako sa event kagabi.

“Aalis kami.” Paglabas ko ng pinto, tinamaan ako ng malamig na hangin. Sa sobrang stress, parang nanlabo ang paningin ko. Hindi ko alam kung saan pupunta. Hindi ko rin alam kung sino pa ang tatawagan. Except one person. “Gabriel…” Kinuha ko agad ang phone. Dial. Ring. Ring. Then — voicemail. Tried again. Still nothing.

For our future. For the life we were supposed to build together. Pero habang tumatagal… Parang may kung anong unti-unting lumalayo. Hindi ko maipaliwanag. Hindi ko matukoy. Pero nararamdaman ko. I reached for my phone, staring at her name on my contacts. Elowen. My fiancée. My future wife. My responsibility. My fingers hovered over her name. I should call her. I should go see her.

Malumanay na ngumiti si Ivy, punong-puno pa rin iyon ng pagpapanggap. "Kung hindi dahil sayo, sa kalsada sana ako matutulog ngayong gabi, kaya huwag mo na akong tawaging ganyan. Just call me Ivy,” aniya at malawak na nginitian pa si Elton. "And if you don’t mind, can I call you by your name, too?" Dagdag pa niya.

Anong oras daw pupunta ang gwapo mong asawa? My phone rang. I answered it. Little Wife calling… Elmao ang nilagay na name ni Ethan na name ko. Parang tumatawag tuloy ang sarili ko sa sakin. Kaagad kong sinagot. “Mia…” sabi niya sa malalim na boses, “I can’t pick you up now. We’re on a meeting. I send my driver there. He is now on his way.”

Para saan? “You can call in his mobile number, sir.” Sagot ko bago isulat sa notepad ang pangalan at numero nito na rumehistro sa telepono. “I was calling him but there was no response. Can you ask him to call me back as soon as possible?” Mabilis na sabi nito na parang nagmamadali. “Sure. Do you want to leave a message for him?” “No, thanks. But please let him know na tumawag ako.”

sabi naman niya. “Okay. Mag-ingat ka diyan, ha. If you need my help or there is a problem. Just call me. I’m just one call away,” bilin nito. “And don’t worry, my mouth is sealed. Kahit pitpitin nila ang dila ko ay hindi ko sasabihin kahit kanino kung nasaan ka.”

mukang na bigla ito sa pagbanggit ko sa pangalan ko. "Okay, Elle. Here's my calling card, you can call me anytime." Ayaw kong maging bastos kaya tinanggap ko ang calling card n'ya. "S'an ka pala pupunta?" tanong nito ng bumukas and elevator. Sa wakas rin. "Sa grocery store," binalingan ko iti ng tingin. "Oh, alam mo ba kung nasaan?" inilingan ko lang 'to. Nahihiya akong sumagot eh.

I replied, my tone calm and composed. "His name is Rome Benjamin Serrano," I replied, my voice unwavering. "I need any available contact number associated with him. It's of utmost importance." Biglang tumahimik sa kabilang linya nang sinabi kong buong pangalan ko. Kumunot ang noo ko dahil dun. "Hello? Still on the line?" I asked her. I heard she cleared her throat. "Can we have your name and your purpose, ma'am?"

“Anong nangyari, Sir? Bakit? Nasaan siya? Anong ospital?” “I’ll send you the name and address. I don’t have the full details yet. Kakatawag lang ng hospital kay Mommy at hindi ko rin siya makausap ng maayos over the phone dahil sa pag-iyak. I’ll call you again once I get there.” Tumango lang ako kahit hindi niya ako nakikita. "Sige po. Thank you. Papunta na rin ako."