Can T Help It Meaning Novels & Stories

Natigilan ako dahil sa sinabi nito pero kalaunan ay bumuntong hininga rin "Im sorry but I can't do that. It's already out of my job. Think another favor to ask and just tell me about it next time. I'll take my leave now.” Bahagya akong yumuko bago sila talikuran at nag-simulang lumakad paalis How could I do such kind of favor? When I'm not even expert on understanding other's feelings? And in what way can I help him? Tsk. I'm too clueless when it comes to understanding emotions.

Lihim ang pagsinghap ko, diko aakalaing ganoon ang kanyang sasabihin sakin. Nang marinig ko iyon, napahiya ako. Hindi sakanya kundi mismo sa sarili ko. My ego got hurt like it stabs multiple times. Pwede namang sabihin na "No thank you" pormal pang pakinggan. Hindi iyong kung ano-ano pa ang mga masasakit na salitang ibabato niya. A small help would mean a lot to someone who needs help. Pero mukhang sa katulad niya ay hindi talaga kailangan ng tulong o hindi dapat pinapaunlakan ng tulong.

mabilis na tanggi ko kahit na totoo naman ang sinabi niya. Gusto kong manghingi ng tulong pero hindi ako vocal na tao at nasasamaan ko pa ng tingin ang sumusubok na tulungan ako. "It's okay. I know it's not easy. Ganyan rin ako dati. 'Yung kailangang kailangan kong makahingi ng tulong pero nahihiya ako. Para bang nasa gitna ako dahil gusto kong makahingi ng tulong pero nahihiya ako at the same time ayoko dahil nag-o-overthink ako. Ganyan ka rin dati 'diba?" mabilis akong napalingon sa huling sinabi niya.

Hindi ko maagapan na tanong kahit alam ko na ang possibleng sagot. "I won't last a day." He bitterly smiled and touched my cheek. I can feel his cold hands and the spasm of his flesh. "Don't feel bad about my passing...this is what I deserve for inflicting pain on you." Unti-unting kumakalat ang sakit sa aking kaibuturan ngunit hindi ko magawang tumugon sa kanyang mga sinabi. Ito yung sitwasyon na ayokong mangyari ngunit wala akong magawa upang mapigilan ito. Kahit gusto kong isipin na may paraan pero sinasampal naman sa akin ang katotohanan na wala. I've never been so helpless in my life.

Kahit anong pigil mo hindi mo magawa kase hindi mo kaya. Please take all the pain away. Nakatingala ako habang sinasabe ko yan sa isip ko dahil this time hindi ko na kaya. Hindi ko na kaya ang lahat, hindi ko na kaya itong mag isa. I need help. All this time nakaya kong mag isa pero ngaun hindi na. Durog na durog na ako. Kaya kong harapan ang kahit ano? pero.. ngaun hindi na. I need all the help I can get, I need everyone kahit na alam kong hindi un magiging sapat. It will hurt still, It will make me mmiserable.

Doon siya napahinto at marahas na hinarap ang kapatid. "You can't just say that! Ate I can't be with them in one place for one fucking week! As much as I want to help I can't! Anong magagawa ko kung nakikita ko palang sila nawawala na ako sa focus?! I'm in a mess right now and being with them isn't a help!" Hingal na hingal siya pagkatapos sabihin 'yon.

Seven's POV HINDING-HINDI maayos ang gulong ito kung hindi ko tutuldukan ang ugat ng problema. Kailangan kong bitiwan ang ibang bagay kung talagang gusto kong ipaglaban ang babaeng mahal ko at ang supling na nasa sinapupunan niya. Kahit pa ang ibig sabihin no'n ay mawala sa akin ang lahat. “I'm sorry, but I can't do this," matapang kong saad habang tinitingnan sila isa-isa.

Tulong? No way na tutulungan ko ang taong ’yon.

Marahas itong napabuntonghininga. "You'd been through a lot and I was as there. I wanted to help noon pa lang na mga bata tayo but I can't. My father forbid me. Hawak n'ya pa ako sa leeg noon kaya kahit gusto kong tulungan ka. Hindi ko magawa. Ngayong kaya ko na. I'm doing everything I can para bumawi. You're my only brother. A sane one, I must say." Nagkibitbalikat ito.

P****k. Hindi ko na pinansin ang message nya pero hindi ko dinilete. Tinandaan ko rin ang pangalan nya. Isang araw na nag-i-scroll lang ako sa f* nang madaanan ko ang isang post. 'Send daw ng picture mga ka-bicol, at nang magkabiristuhan man kita'