Novel & Cerita Carla

Tanging isang tango at ngiti lang ang itinutugon ko. Hindi naman ganon kalayo ng nilalakad namin, natatanaw ko pa nga rito ang sasakyan ni Carl na nakaparada sa tabi ng isang malaking puno...Maliit lang kasi ang daan, kapag pinasok ang sasakyan rito ay tiyak na masasagasaan ang mga pananim na nasa gilid..

Kinabukasan, masiglang pumasok si Carla sa silid ni Luna, sabik na yayaing sumama sa kanila. "Luna! Mag-speed boat tayo! Ang saya nun, promise!" excited na sabi ni Carla habang nakaupo sa gilid ng kama ni Luna. Umiling si Luna, agad na bumagsak ang balikat. "Huwag na, Carla. Alam mo namang takot ako sa dagat…" mahina niyang sagot, ramdam ang kaba sa dibdib.

Nakapwesto siya sa likod ng camera—nakabantay, alerto, at ready tapusin ang call anumang oras. “Ang ganda mo pa rin,” ani Carla, habang sumisip ng wine sa baso. Nasa isang madilim na kwarto siya—halatang hindi sa Pilipinas. May mga fairy lights sa likod, pero ang ngiti niya ang pinaka-nakakasilaw. O pinaka-nakakatakot. “Cut the crap,” sagot ko, diretso. “Bakit mo ‘to ginagawa, Carla?”

Kapag akala nitong walang mata sa paligid ay saka ito pumupuslit at lihim na pumapasok sa mga silid. Ang hinala nila ay isang ordinaryong escort lang talaga si Karla. At nang malaman na ito ang ipapadala sa Casa ay binayaran ito ng malaki para magmanman. Palibhasa’y mukhang wala itong alam sa trabahong pinasok, kaya hindi man lang nito naisip na may camera sa bawat sulok ng kabahayan. Maging sa ibang gusali na nasa loob ng kaniyang bakuran.

"Mukha siyang matalino at mabait, humahanga na yata ako kay Cristine." Pag-amin ni Sir Carl sa sarili. Hanggang sa pag-uwi ay nasa isip pa rin ni Sir Carl si Cristine. Pagbaba ng kotse ay agad siyang dumiretso sa loob ng bahay at sinalubong siya ng kanyang mommy na si Carmela Motreal. Siya ang CEO ng kumpanyang pinagta-trabahuan ni Cristine. "Kumusta Carl?" Bungad na tanong ni Carmela kay Carl.

Ayaw talagang umamin sa kasalanan at makulong, lalo pa’t pinipilit nito na wala naman talaga kinalaman sa nangyari. Natakot din ito na kung hindi susunod sa kagustuhan ni Eloisa ay ibabalik ito sa malayong baryo sa bundok. Dahil sa takot at kawalan ng pag-asa, pinili na lang nitong wakasan ang sarili. Now Carla is lying quietly on the hospital bed, her face as white as paper, and she looks like an exquisite doll without any life. The corners of the eyes and the tip of the nose are still red, which is very adorable.

Namumulang wika ni cana saka umiwas ng tingin ng hindi makayanan ang malalim na titig ni carlo. “Hmm. I’mma gonna suck you up till night malishka.” Nang aakit na wika ni carlo. Once again, carlo dived unto cana and give her red lips a savage French kiss. Umarko naman ang katawan ni cana sa marubrub na halik ni carlo. Naramdaman niyang tinanggalni carlo ang kamay nito sa hita niya. A pang of disappointment sank on her heart. But eventually faded when she felt his hands in her only clothe that is covering her private part.

Pinili ni Carl ang isang elegante at tahimik na Italian restaurant. Dumating si Tessa nang eksaktong alas-otso ng gabi. Nauna na si Carl at naghihintay sa parking lot. Pagkaparada pa lamang niya at pagpatay ng makina, agad itong lumapit at binuksan ang pinto ng kotse para sa kanya, parang sanay na sanay—maayos, at halos parang eksena sa pelikula.

"This isn't funny... Fck..." Catalina pressed something on the steering wheel making the roof open. Natulala si Hugo. "What the fck are you doing?" There was an attached tablet on the car's headboard. Catalina clicked some things and suddenly a hand outline showed up on the screen, requesting for fingerprints. "Please," Catalina pointed at the tablet. Hugo placed his hand on the tablet and in an instant Hugo was registered. "Hello Hugo, welcome to the system," the car said. Hugo frowned, "What is this car?"

Ang mukha ni Kiara ang nanatili sa kanyang isip sa buong biyahe. Pagdating nila sa bahay, makalipas ang ilang minuto, tumunog ang doorbell. Binuksan ng kasambahay ang p***o at pumasok si Carl, ang pinsan ni Natasha. May dala itong malaking paper bag. “Uncle Carl!” Masayang tumakbo si Caleb patungo rito. Binuhat ni Carl ang bata at iniabot dito ang bagong remote-controlled car. “Para sa paborito kong pamangkin.”