Novel & Cerita Cartoon Expressions Faces

Umangat ng bahagya ang ulo niya upang salubungin ang tingin nito. No words came out at her. Hindi niya alam ang sasabihin at nanatili lamang nakatitig sa kaniya. His face looked amused and cocky. He has intimidating features but he looks like a good guy every time his expression is like this.

Katulad nang palaging nasasalamin sa mukha nito, malamig at blanko ang ekspresyon ng mukha nito. Si Mr. X!

Kinuha ni Harvey ang badge at pinutol ito sa kalahati. Si Fred at iba pa ay nagbago ang mga ekspresyon, tapos nakatitig kay Harvey habang sila ay hindi magawang mapaniwalaan ang kanyang mga sinabi. Tinakpan nila ang kanilang mga bibig, desperadong sinusubukan na pigilan ang kanilang mga sarili na sumigaw. Ang ekspresyon ni Larry ay nagbago sa isang iglap. “Hayop ka!”

Kung titignan siya ngayon parang ibang tao na naman siya. Seryuso ang kanyang mukha at pa-iba-iba ng expression. Minsan malungkot ang kanyang mata at mamaya-maya, mababakasan ito ng galit pagkatapos malulukot ang mukha niya at tipong nagtitimpi lamang siya. Panay rin ang pagtiim-bagang niya. Pero maya-maya ulit balik na naman sa seryuso at malamlam ang kanyang mukha. Patago akong bumuntong-hininga. Hindi ko siya maintindihan. Ganyan ba talaga siya? Napakamoody. Ang hirap niyang espelingin.

nang-aasar ang tinig ng isa kong kaklase at inarko nya nag kanyang labi sa nakakalungkot na itsura habang medyo nakairap ang kanyang mata. Nagtawanan naman kami sa klase dahil sa nakakatawang ekspresyon ng kaniyang mukha at ang palitan ng kanilang mga salita at pang-aasar. Maging ang aming prof ay nangunguna sa may pinakamalakas na tawa sa loob ng aming classroom.

Napailing ako. "Hey," aniya at lumapit sa akin, "you look sad." "Me? I'm not sad. Namamalikmata ka lang." I reasoned out. Ganoon ba kahalata sa mukha ko ang nararamdaman ko? Hindi ko ba kayang itago iyon at pati facial expression ko ay hindi ko makontrol? "Babalik naman ako kaagad, don't worry, okay?" Nakangiting wika nito.

Gusto ni Scott ng higit pa, isang magandang kantutan, gusto niya rin iyon pero ano bang masama kung tuksuhin muna niya ito nang kaunti pa? Para lang sa hitsura ng mukha nito, ang ekspresyon nito, ang pagsusumamo sa mga mata nito at ang mga bigong ungol nito, kaya niyang magpatuloy ng ganito kahit na ang suspense ay pumapatay sa kanya.

Yung facial expressions nila nakakatawa. Tawang-tawa sila nang tapos na yung tugtog. “Mama, galing namin di ba?” tuwang-tuwa pa na tanong ni Jan. “Yes. Nakakatawa ang mga itsura niyo,” halakhak ko na naman. Sayang, hindi ko na-videohan sila. “Ang galing ko di ba?” kindat pa ni Jupiter. “Oo, Alien ka nga!” halakhak ko na naman. “Thanks, guys, napasaya niyo ako ngayon,” sabi ko.

I grinned from ear to ear, trying to enjoy his restless figure sitting at one of the chairs inside the coffee shop. Lumapit ako sa kaniya at biglang umupo sa harap niya. “Hi.” Maligayang saad ko sa kaniya na parang naestatwa sa kaniyang kinauupuan. “Parang hindi ka yata masaya na makita ako. Pero ayos lang, kasi masaya akong makita ka ulit.” Dagdag ko. Nag-iba ang ekspresyon niya sa mukha. Takot, na gulat tapos galit. The change of expression on his face was spectacle. I really enjoyed watching it!

Paano kung isang pakulo na naman nito iyon? Ngunit habang nagsasalita ito ay nakatitig siya sa mukha nit at base sa ekspresyon nito ay mukha naman itong nagsasabi ng totoo. Bukod pa doon ay halatang-halata din sa mukha nito ang labis na lungkot na para bang parang may kung anong naramdaman siya sa kanyang dibdib. Hindi niya maipaliwanag ang nararamdaman niya ng mga oras na iyon dahil sa naamoy niya. Hindi siya sigurado kung ano iyon pero…