Cartoon Expressions Faces Novels & Stories

Ramdam na ramdam niya rin ang kaba sa kaniyang dibdib, ilang beses niya na itong nakaharap ulit pero hindi sa paraang ganun na kitang-kita nito ang mukha niya. Kitang-kita niya kung paano nagbago ang ekspresyon ng mukha nito, kung paano naging kulay pula ang buong mukha nito dahil sa galit, kung paano nito ikinuyom ang kaniyang kamao at halos maglabasan din ang mga ugat nito sa mukha. Halos hindi siya makagalaw, tila tumigil ang pag-inog ng mundo ng sandaling iyon. Tila biglang naramdaman niya ang panghihina at parang mawawalan siya ng lakas.

Paulit-ulit na parang sirang plaka. Tumingaka ito dahilan upang pangilabutan ako. Ang ekspresyon ng mukha nito ay mukhang masaya pa siya sa sinabi niya. Kahit nakaupo ako ay nagawa kong umaatras dahil sa takot. Ang walang emosyon nitong mga mata ay mas dumoble pa.

Palibhasa'y nakatalikod si Morris dito kaya hindi nito nakita kung paanong ang malungkot na tinig nito ay salungat sa ekspresyon ng mukha nito. Tanya's expression seems a bit off. Her lips curved upward almost imperceptibly, a tiny twitch that only someone paying close attention would catch. Tanya's hands were clasped together in a show of sympathy, but her fingers were tapping an excited rhythm against her palm. The corners of her eyes crinkled, like she was fighting to contain a grin. She looked like she's happy about the situation. Hindi ito malungkot gaya ng mga sinasabi nito, mas mukhang nagdidiwang ito na nasirang relasyon ng matalik nitong kaibigan at si Morris.

Nag vow pa talaga ang bruha. As I look at those mucho gwapitos faces. I saw different kinds of expressions written on their faces. Justine and Janrick looks like they wanted to vomit. Nico, Blue and Lucas laughed like there's no tomorrow. Malamang may mamatay mamaya base na rin sa tindi ng tawa nilang tatlo. While Daryl and Steve looks like their on awe. Kulang na lang pasukan ng langaw ang mga bibig nilang abot hanggang lapag ang buka.

Naeexcite siya sa mga pambatang gamit at nakakarami na rin ng ice cream. "Nuod tayo sine," biglang sabi niya sabay hila sa akin. "Ano ang gusto mong panuorin?" tanong ko sa kaniya. Kahit alam ko naman ano iyon. "Siyempre, Cartoons!" sigaw niyang sagot, dahilan para magtinginan sa amin ang mga tao kaya agad kong itinago ang mukha ko sa pagkat baka makilala ako ng ilan sa kanila.

Maiba-iba naman sa lagi niyang porma na tight jeans, boots, and leather jacket. Kasabay niyon ay ang pagpapapraktis niya ng sasabihin at ipapaliwanag kay Mang Joe na nakasanayan na nilang tawaging Tatay Joe. Pati hand gesture, facial expressions, and voice tone ay sinisigurado niyang magiging convincing na talagang walang nangyari sa kanila ni Dalia. “Ayos, kaya ko ‘to,” kumbinsi niya sa sarili. Sumisipol pa siya at gwapung gwapo sa ayos niya when he suddenly realized that he looks like a fool.

Maraming painting sa paligid at lahat ng 'yon ay mukha ko. Biglang nagsitayuan ang mga balahibo ko dahil sa mga nakikita ko ngayon. Iba't-ibang expression na mukha ko ang nasa painting. May nakangiti, tumatawa, umiiyak, malungkot, mataray, blanko at wala sa mood. Anong ibig sabihin nito? "A-Ako 'to?" nauutal na tanong ko. "Yeah, it's you," seryosong sabi ni Justin. Lumapit siya sa sofa at may kinuha na sketchpad nakapatong doon.

Nagmukha siyang nakakatakot. Ilang segundo na hindi ko maintindihan kung bakit nagbago ang ekspresyon niya. Hanggang maramdaman ko ang presensiya ni mama sa likuran ko nang akbayan niya ako. Nilingon ko siya at nakita kong katulad ni Victor nag-iba rin ang facial expression ni mama. Oo nga pala. Hindi maganda ang nakaraan nila! Nakita na rin ng mga matatanda si mama. Namangha sila. Namutla. Parang hindi alam kung ano ang sasabihin.

Ngunit ang nangyari ay isang mas mabagsik na suntok sa mukha kaysa noong nakaraan. Mabilis magbago ang ekspresyon niya: mula sa nag-aalab na pula ng excitement, naging mapanlait na berde ng galit, tapos naging maputlang abo ng kahihiyan, at sa huli, naging maputla at nahihiya—nalantad at napahiya. Sa loob ng isang minuto, nagpalit-palit ang mukha niya nang parang nagbabagong pahina ng libro.

Sinubukan ko namang pagtuunan ng pansin ang bawat lesson na itinuturo ng teacher pero hindi ko alam kung bakit sa bawat paling ng teacher sa harap ko ,naaalala ko ang mukha ni Ansel.I found myself drifting from the way his lips was put in a sudden thin line ,his eyes no longer held the tiny wrinkles because of the tug on his lips,and the way the happiness gets off of his face just to be replace of a void one.Kinakailangan ko pang kurutin ang sarili ko sa ilalim ng armchair para lang tuluyang mahila ang utak ko sa nangyayari sa harap.When i tilted my head to see what's outside ,my classmate's glasses flickered the light towards me and i was then ,again ,reminded of Ansel's face.God!My whole b