Novel & Cerita Cartoon Expressions Faces

He is a keen observer. Kapansin-pansin ang mahinahon ngunit matalas nitong mga mata na ipinupukol sa'kin. He also have this serious and menacing face. A dark aura and intimidating expression. Parang gusto mo nalang ang manahimik buong minuto sa takot na baka mapuna ng lalaking 'to. Higit sa lahat ay parang kasalanan pa yata ng mundo kung bakit pahirapan sa kanyang iangat ang labi upang ngumiti. Para siyang isang leon na hindi magugustuhan na may mamumugad na hindi niya kauri sa pagmamay-ari niyang lugar.

his handsome face crumpled. Tumayo ako at pinagpag ang suot ko. "I defeated you!" buong kompyansang deklara ko dito kahit na ba namilipit ito sa sakit. I couldn't care less! I painted an emotionless expression on my face. Habang maaga pa ay kailangan kong pigilin ang umuusbong na damdamin para sa lalaki. "H-Hana that doesn't count, you stupid!" giit nito na nalukot ang gwapong mukha.

Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha nina Mommy at Daddy. Mula sa mga ngiting puno ng tuwa, napalitan ito agad ng galit, pagkadismaya, at matinding seryosong tingin. Namutla si Mommy habang nakatitig lang sa akin, parang hindi siya makapaniwala na sa araw na ito—araw ng biyaya para sa amin—ay pangalan pa rin niya ang lumalabas sa bibig ko. At lalo na si Daddy... ang mukha niya ay parang nagdilim, parang ulan na biglang bumuhos bago ang isang malakas na bagyo. Kitang-kita ko ang galit sa bawat guhit ng mukha niya, galit na matagal na pa lang nakatago at ngayon ay muling lumabas dahil lang sa pangalan ng lalaking mahal ko.

I pressed my lip together and made a face. "Your face look priceless," saad niya habang walang tigil parin sa pagtawa. Hindi ko na lang siya pinansin at pinagpatuloy ulit ang panunuod ko. Kapag kasi pinatulan ko pa siya ako naman ang matatalo. Ayoko rin namang hindi mapanuod ng buo ang movie na ni recommend sa akin ni Jazzy. Tumahimik din naman siya at balik sa seryoso ulit ang ekspresyon ng mukha niya.

"Y-yung lunch ko!" Gusto ko kutusan ang sarili dahil sa biglaang pag kautal at pag piyok, ni hindi ko nga kayang titigan ang walang buhay niyang mga mata. Ang muka niya, ang expression ng muka niya parang dala-dala niya ang mundo sa hindi malamang dahilan, para siyang pagud na wala sa tamang katinuan. Gets?

Ito ang unang beses na nakita ko siyang nagkaroon ng ibang expression sa mukha maliban sa galit, madilim na mukha at siyempre ang pagiging poker face na paborito yata niyang expression. "Okay lang ako. Hindi naman ako nasaktan," sagot ko sa kanya. Bahagya kong itinago sa tagiliran ko ang aking braso na hinawakan ng mahigpit ni Uncle Jigo. Ngunit napansin niya ang ginawa ko kaya hinila niya ang kanang braso ko at sinuri. Dumilim ang mukha niya at gumalaw ang kanyang adam's apple na tila ba pinipigilan niya ang pag-alpas ng galit na kanyang nararamdaman nang makita niya ang nangingitim kong balat. May mga kulay pula pang marka na akala ko ay pasa lang din iyon pala ay dugo. Nasugat pala ang ba

Like siya yung ma-i-imagine mo sa isang manga na Prinsipe na minagic at ginawang tao? Maamo ang maliit nitong mukha kahit na medyo parang galit na siya. Is that even possible? Yung mata niya ang nagdadala sa emosyon niya. Kasi nga blanko lang ekspresyon ng mukha niya but his eyes telling his feelings... But then kahit anong gwapo niya he looks... Sad and lonely? Iniwas ko ang tingin sa kanya. Damn it! I'm checking him out.

Ni hindi manlang ito nag pakita ng pag alala gayong silang dalawa ang laman ng bawat balitang lumalabas sa mga telebisyon ngayon. Makikita din sa mukha nito na walang bakas ng panic maging sa mga mata. Ang ekspresyon niya ay hindi galit ni hindi rin takot kundi isang katahimikang nakakatakot na wari’y kalkolado ang bawat galaw nito, na wari’y alam na nito ang mga dapat gawin at magiging hakbang. “Let it play,” sabi niya nang mahinahon.

Halata sa mukha niya na hindi niya makontrol ang expression niya! Lumingon si Harman at tinitigan siya, may bakas ng ngiti sa kanyang mga mata. Samantala, pabago-bago ang expression ni Joseph – minsan ay komplikado, minsan naman ay hindi natuwa. Sa harap ng tingin ng lahat, binuhat ni Harold si Karylle pabalik sa dati nitong upuan at dahan-dahang ibinaba.

Ngunit ang damdamin na nararamdaman ko ay mabilis na nasupil ng isa-isang lumilitaw mula sa aking balintataw ang imahe ng aking ina, at ng mga taong nakapaligid dito. Marahil nagtaka si Dr. Xaven dahil nasaksihan nito ang iba’t-ibang klase ng ekspresyon mula sa mukha ko; takot, galit at matinding pangamba. Natigilan siya habang nakatitig sa mukha ko na kalaunan ay naging seryoso ang ekspresyon nito. “I-I love you too…” kusa itong lumabas sa bibig ko na sinundan ng isang simpleng ngiti bago diretso na tumitig sa kanyang mga mata.