Caught My Attention Novels & Stories

biglang pagsasalita niya kaya nakuha niya ang aking atensyon. Sumalubong agad sa aking mata ang mukha niyang nakatingin sa akin. May munting ngiti sa kaniyang mukha. Naramdaman ko ang pamumula ng aking pisngi at nakaramdam din ako ng hiya. Ibinalik ko ang aking atensyon sa unahan upang iiwas ang tingin sa kaniya. "Hindi pa," mahina kong sagot sa kaniya.

Mabilis ko iyong binura sa isipan. Ayokong husgahan nang masama si Kobe. Kahit nariyan na naman ang ngiting iyon, na para bang may ibang nasa isip, hinayaan ko siyang sabayan ako sa paglalakad. This should be okay, right? I'm on my way to my room. Maybe he's just taking the same direction. There's nothing to worry about. Well, aside from we're attracting considerable attention from the people. I was just paranoid because even when it's been more than a year, I still couldn't discern the nature of people appropriately.

Alas otso y medya na ng umaga noong umalis ng kama si Devon nang maramdaman ang pagklam ng kaniyang sikmura. Trenta minutos na simula nang magising siya ngunit piniling hindi muna bumangon dahil abala pa ang mga mata sa kapapanood ng video tungkol sa gulong naganap noong Linggo. Kalat pa rin ito sa mga social media pages at patuloy pa rin siyang nakatatanggap ng mga messages mula sa mga taong nakapanood ng viral video.

She looks innocent and doesn't seem like she would harm a fly. At dahil nasa ilalim na ako ng tama ng alak, nakita ko na lang ang sarili ko na lumapit sa nasabing babae na iyon. "Hi!" paunang bati ko. "Are you alone or are you with your friends?" Hindi ko alam kung ano ang pumapasok na naman sa isipan ko at bakit tila bumabalik ako sa dati kong gawain. It's like she has a strong presence that captivates me. She got my full attention, and I want to get to know her. After a long time, it's only now that I've become interested in a woman again.

For a starter, it isn't the kind of impression I want to give to anyone. But . . . as if I have a choice. "Uhm," parang walang lumabas sa bibig ko, "hi." Sa sobrang hina ng boses ko, pakiramdam ko ay ilong ko lang ang nakarinig no'n. Pero nagkamali ako. Nakuha ko ang atensiyon ng lalaking tinawag nilang Gray at parang slow motion pa ang nangyaring pagbaling niya sa akin.

bigla itong nagsalita. “Ha?” Tama ba ang narinig ko? Napatingin ako sa kaniya. “Hindi mo na ako kailangang akitin, you’ve got my full attention now.” Sinalubong nito ang aking mata. Umiwas ako ng tingin at itinuon ko ito sa pagkain. Hindi ko naman magawang magdeny sa akusasyon niya dahil bukod sa totoo naman talaga yun ay bistado na niya ako dahil sa camera.

Me: Good morning, Trina. Pasensya na hindi ako nakapagpaalam. Inantok na kasi ako kagabi. I stared at the message for a second before pressing send. Hindi ko naman maaaring sabihin sa kanya ang totoong nangyari. Napabuntong-hininga ako at muling tiningnan ang notifications. Isang message ang agad nakakuha ng atensyon ko. Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtantong iyon ang pinagkakautangan namin. Agad kong binuksan ang message.

Napuno na ako ng kagat ng lamok dito. “I caught it.” Masayang ngiti nito sa akin. “Mavi, I caught it,” parang bata niyang saad, pinagmamalaki ang baboy na hawak sa harap ko. Time seemed to freeze as I watched him smile so freely, a kind of happiness I had never seen from him before. I used to think the Viscenzo I met didn’t know how to show his feelings, yet here he is, offering a smile that felt rare, almost secret, like it was meant only for me and no one else.

Pero ipinagsawalang bahala ko na lang ito at kinuha ang atensiyon nilang apat. "Okay listen up, gentlemen. I'll feed your curiosity. We—," Bago ko pa sasabihin ang dapat kong sabihin ay bigla na lang bumukas ang pinto sa aking likuran kaya napatingin kaming lahat dito.

People clapping and congratulating us, pero hindi yon nanatili sa utak ko. Kundi, ang taong nasa harapan ko. Natuon ang atensyon ko. It feels like..he is… warm and…familiar