Century In Tagalog Novels & Stories

Baka may pambili ka ng pang school supplies nila, sila mama nag-aalala na sayo, kamusta ka na ba dyan? Tiningnan ko rin ang mga message ng mga pinsan ko, na puro humihingi ng tulong o ‘di kaya ay nagtatanong kung kailan ang regalo nila. Isa pa si ninang Mylene nangungulit din. Oo, alam kong mahirap ang buhay lalo na don sa probinsya namin pero nakakawalang gana naman ‘to.

“Maging maogma kamo sa pag-istar nindo digdi.” Sabi ko diba nanirahan na kami dito sa Albay. Kaya naman kahit paano naiintindihan ko ang local dialect dito. Madali lang naman, hindi naman kasi Visaya ang accent nila… Ang tawag doon sa hinihila na mukhang slide ni Santa Claus ng kalabaw, “pababa” yun daw ang panghakot ng mga niyog kapag tag ani na.

Hindi ko akalaing huling kita ko na pala sa kaniya iyon. Nakakaawa ang sinapit niya pero hindi naman kasi nasusulosyonan ang problema niya sa pagpapakamatay. Hindi tuloy ako makapaniwala dahil ang Pacitang kilala ko ay matapang at palaaway. Hindi ito titigil hangga't hindi siya nananalo. Masyadong warfreak itong si Pacita sa klase namin noon. "Naku, maligo ka na lang Kalila. 6:45 na oh." Napukaw ako sa aking malalim na pag-iisip nang magsalita si Mommy.

IKATLONG TAUHAN “Selene” NILINGON ito ng ginang. Mula sa kanyang anggulo, hindi niya man kita ang buong mukha nito, kanyang nasasalamin ang namumula nitong mga mata nang dahil sa mala-salaming bintana sa gilid. Nanlilisik. Nananakot. “Ikaw, Lazarus, ano ang problema mo?” Mahinahon man ang pagkakasabi, mamumuslak ang diin sa bawat pantig na siyang ibinigkas nito.

Habang nakikita niyang masaya ang lahat ay nag-i-enjoy na rin siya sa kanyang ginagawa. “Umayos ka.” “Pagbigyan na natin, kiss lang naman eh!” “Uy, anong kiss lang?” “Heto, parang wala ka pang first kiss niyan. Anong century na ate? Magugunaw na ang mundo, wala ka pang first kiss.” “Neknek mo!”

Hindi pa ako nakakamove on kanina and now it's building up again! Tumindig ang balahibo ko sa aking batok at napapikit ng mariin habang kagat-kagat ang pang ibabang labi. Hindi gaya kanina na nakasuot siya ng kanyang pantalon ng maramdaman ko ang kanya, ngayon ay balat sa balat. Namilog ang mga mata ko. His manliness is kissing the tip of my folds!

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

Dichas, sol y amores (ligaya, liwanag at mga pag-ibig) Te esperare, senorita Toma unos cientos de anos En la primera reunion Te mirare de Nuevo (Maghihintay ako, binibini Abutin man ng ilang daang taonS a unang tagpuan, Muli kita’y susulyapan) Tierra de oriente, 1872 (Lupain ng Silangan) Sa kabisera ng bayan ng Oriente, mga taumbayan ay nagkukumpulan—mga nilalang na ibig makasaksi sa kahihinatnan ng pamilya Villamarquez.

Napairap na lang ako sa kawalan at nagsimula nang kumain, kung ayaw niyang kumain, wala na akong pake roon. Ilang sandali pa ay nagsalita siya, "Where do you want to go?" "Pwede bang magtagalog ka? Feel na feel kong nasa 18th century ako tapos iinglesin mo lang ako?" naiinis na sabi ko. Tumikhim siya. "Saan mo ba nais na magpunta, aking binibini? Maari ko bang malaman?" Yumukod pa siya sa harapan ko na siyang ikinatawa ko.

Kinakabahan ako, baka hindi ako magustuhan ng mommy niya. Kasunod namang pinakilala ni Cyrus si Calvin. "And this is my best friend, Calvin." "Bonjour!" Pagbati ni Aunt Jamie sabay beso rin kay Calvin. Pagkatapus makipagbeso ni Aunt Jamie ay nagsmile lang si Calvin. "Bonjour means Hello in French." Cyrus explained. "Ahhh... yun pala yun? Hello po Sir Jamie." Nakangising bati ni Calvin. Kahit paano talaga tong si Calvin, napaka-kalma lang.