Chaotic Nights Chapter 1 Novels & Stories

“You’ll find out soon enough.” The car rolled forward under the rain — two broken hearts sitting inches apart, both pretending not to be afraid of what comes next. End of Chapter 5 — Shattered Glass Hearts ⚡ To be continued… ⚡

Inilabas niya ang ninakaw na susi, isiningit sa kandado, dahan-dahang pinaikot… at bumukas ang pinto nang walang ingay. Desyerto ang pasilyo, naliligo sa maberdewang liwanag na sumisilay mula sa mga ilaw na naka-embutido sa dingding. Walang sinayang na oras si Chantelle, tahimik siyang bumaba ng hagdan. Ang sala, lubog sa kadiliman, ay tila walang tao. Nagpatuloy siya, hingal na hingal, akala niya'y hawak na niya ang kalayaan. Ngunit may isang boses na biglang umalingawngaw sa dilim, malamig at mahigpit:

Dahil sa matinding sama ng loob ay imbis na sa kanyang sariling condo unit dumiretso si Maxene ay sa isang bar siya napadpad. Pagkababa ni Maxene sa kanyang sasakyan ay agad na niyang iginala ang kanyang paningin at saka siya lakas loob na naglakad papunta sa entrance ng naturang bar. Eto ang unang beses na makapunta si Maxene sa bar kaya naman hindi talaga niya alam ang kanyang gagawin. Pero dahil sa kagustuhan niyang maglabas ng kanyang sama ng loob at gusto niya iyong idaan sa pag iinom at balak talaga niyang magpakalasing ngayon para kahit papaano ay makalimutan niya ang ginawa sa kanya ng kanyang ex-boyfriend.

The morning light was a stark, unforgiving thing. It streamed through the motel room's grimy window, revealing the dust motes dancing in the air, a silent testament to the impermanence of their safe haven. But Aiden and Chloe didn't see the grime. They saw a new path, a way forward. The panic of the past few hours had been replaced by a quiet, determined resolve. The hunter was no longer the hunted. They were finally on the offense.

In-off ko ang ilaw at iniwang naka on ang lampshade. Nagising ako ng marinig ang sunod sunod na katok. Tinignan ko ang cellphone sa bedside table at in-on 'yon. Alas dos nang madaling araw pa. Muli ko na naman narinig ang katok. Malakas at kulang na kalampagin 'yon. "Sandali! Nandidistorbo!" sigaw ko, upang marinig nang nasa labas. Dabog akong bumaba sa kama at dumiritso sa pintuan. Marahas kong binuksan ito at bumungad saakin si Zach na naiiyak.

sabi ko habang binubuksan ang pinto. "Oo. And this is just Chapter 148, Clara. Marami pa tayong gagawin," sagot niya habang bitbit ang nakatulog nang si Lucas. Inayos ko ang mga gamit sa sala habang pumanhik na si Sebastian para ihiga ang bata. Ang katahimikan ng gabi sa Maligaya ay hindi na nakakapanibago sa akin. Ngayon, ang katahimikang ito ay nagsisilbing pahinga bago ang panibagong linggo ng trabaho at pangarap.

Ang lalaki ngayon ay nakakulong sa kanyang mga bisig. Maaari naman itong umalis doon dahil sa taglay nitong bilis. Ngunit siya ata ang nakukulong sa lalim ng titig nito. Tunay ngang napakaganda ng mga mata nito. Animoy hinihipnotismo siya nito. Ni hindi siya makagalaw. "You told me, this will be my room. So, I do also have the right to explore," she whispered. "And what do you mean by tha-- oh!"

Pretty stupid and sexy stupid. End of chapter 138

Esqueza. End Of Chapter 1

Hindi ko na dinilat pa ang mata ko hanggang sa narinig ko ang pagsara ng pinto ng kwarto. //END OF CHAPTER 02//