Novel & Cerita Chaotic Nights Chapter 1

It was just beginning. Cana slept. Peaceful. Unaware. He watched her. Oath silent. *Mine to protect.* ### Chapter 21: Blood and Vows **The Awakening** Night choked the penthouse in suffocating black, shattered only by the savage buzz of Carlo's phone—a predator's summons. Screen flared like a gunshot in the void, etching his razor-sharp features in cold blue. He uncoiled from the sheets like a viper striking, body a weapon honed lethal, leaving Cana's warmth without mercy. She twitched in sleep, fingers clawing empty air—haunted by old ghosts—but oblivion held her. *Better she doesn't witness the monster unleashed.*

May mensahe sa phone ng driver: "Tonight, you will see how deep the game goes. Don’t underestimate them." Ang paligid ay tahimik, ngunit ramdam ni Ayesha at Rohan na hindi pa tapos ang laban. Ang kanilang relasyon ay nagsisimula lang, ngunit sa likod nito ay may mga mata at plano na maaaring sirain ang lahat. END OF CHAPTER 39

He lick his finger that he used on her at napalunok siya her body was turning hot because of this man. ***end of chapter****

NIGHT OF MISERY WARNING!!! The following chapter contains violence, rape and sex scenes that are not suitable for young and sensitive readers. YOU HAVE BEEN WARNED!!! Mabilis ang naging pangyayari. Agad na tinakpan ng kung sino ang kanyang bibig para hindi siya makasigaw at makahingi ng tulong. Hindi man niya maaninag kung sino iyon, isang bagay lang ang sigurado siya. Lalaki ang estranghero. Nagpupumiglas siya at pilit na kumawala subalit malakas, matangkad at mas malaki sa kanya ang lalaki.

Kaya mula Chapter 10 hanggang 25, lahat ng iyon ay bunga lang ng isip niya. Pagdating ng Chapter 26, bumalik tayo sa realidad, makikita niyo siyang tulala ng ilang oras, dahil doon na natapos ang lahat ng imahinasyon niya. Nabanggit ko na ang dalawang kapatid ni Nina ay na-diagnose na may schizophrenia, at siya mismo ay nakitaan na rin ng sintomas noon. Kaya nga may hawak siyang PWD ID, just in case .

Pagkatapos ko siyang tulungan magpanggap sa magulang niya, magsusulat pa siya ng rules kineme? Naramdaman ko na lang ang pagtaas ng dugo ko. Tumingin ako sa gilid ko ang marinig kong bumukas ang pinto ng C.R. Bumungad sa akin si Larry na naka-topless at tuwalya lamang ang nakatakip sa kanya sa ibaba. "You..." nagpipigil kong sabi habang siya naman nagtataka sa hitsura

NELIA POV. Nagising ako sa isang kwarto. Parang ito ang hotel ni, Anderson. Inisip ko kung ano ang nangyari, dito ko lang napagtanato na na-walan ako ng malay. Tiningnan ko ang oras, nasa 9:23 na ng gabi. Kanina lang umaga pa, tulog mantika ata ang nagawa ko. Nakaramdam ako ng sakit sa buong katawan ko. Wala naman akong ginawa, pero bakit sobrang sakit. Nahihilo ang ulo ko, na para bang lasing ako. Kahit, hindi naman ako nag-inom ng alak. Nagtataka ako, kung ano ang nangyari sa akin. Napalingon lingon rin ako sa loob ng kwarto, tila'y maingay ang CR. Siguro, nasa loob nito si, Anderson. Kung ganun bakit gising pa siya sa mga oras na 'to. Ano naman kaya ang ginagawa niya sa banyo.

Namumula na rin ang mga mata nito sa panlilisik. Nilukob ng takot ang puso ni Bree. Natatakot siya sa kanyang kaligtasan. She's not talking to a sane person. Isang baliw ang nasa harap niya. Chris is sick in the head. And Bree knew he's unpredictable. Kailangan niyang makatakas sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. She has no time. Every second, Chris is getting crazier. Napadpad ang tingin ni Bree kay Chelle na nasa isang gilid pa rin. Kung kanina ay hindi niya mabasa ang mukha nito, ngayon ay nababalot na iyon ng takot at pangamba.

Ang tunog ng tubig na lumalagaslas mula sa banyo ang gumising kay Cara, mula sa mala paraisong panaginip. "Ang ingay, ano ba! Natutulog pa ako!" reklamo niya. Napapikit-pikit pa siya habang pilit binubuksan ang kanyang mga mata. Pero agad siyang napabalikwas nang makita ang paligid niya—deluxe hotel room, gulo-gulong kumot, at kumalat na mga damit sa sahig ng carpet. Umaga na, pero halata pa rin ang amoy ng nangyari kagabi.

Pagkaalis niya, isinara ko ang pinto. Sumandal ako rito. At saka dahan-dahang napaupo sa sahig. Tahimik ang apartment. Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ito ganoon kalungkot. May naiwan na init. May naiwan na saya. May naiwan na pag-asa. At marahil iyon ang problema. Dahil habang tumatagal, mas lalo akong nasasanay sa presensya ni Lucian Charles Stryker.