Characteristics Of The Philippines นิยาย & เรื่องราว

Dapat ay ganoon din ako sa kanya. May mga ibinilin siya sa mga tao sa villa at natuloy nga ang sinabi niyang pag-uwi. We were back into chatmates and videocall buddies. The Philippines is 6 hours ahead of Arcipelago Almerino, but he always checks on me. Sabay kami minsan sa pagkain, habang magkausap kami sa phone. Siya kumakain ng tanghalian, ako kumakain ng agahan.

naiiling na tawa ni dad. "But in the Philippines in some other part or provinces, diba bawal din yan anak?" tanong ni mom. "Ahm yes mom, I think so, kasi Philippines had been invaded by other countries way back in the past that's why we were able to adopt diffirent culture and tradition of the other parties." I remember the Christian religion was came from spain and that is why there are some Americans and half Spanish that lived in the Philippines. "You really are a genius baby." natatawa at proud na anas ni mom.

“Salamat ho.” Pagbaba niya ay iginala muna niya ang mga mata sa paligid. Dahil Maynila at sentro ng Pilipinas, mas malaki ang bulwagang pangkatarungan sa lugar. May taas iyong limang palapag at malaki ang sukat. Ang disenyo niyon ay Spanish style. Palibhasa ay matagal na nasakop ng mga Kastila ang Pilipinas, karamihan sa mga lumang gusali sa bansa ay iisa halos ang itsura— may magarbo at malalaking pundasyon sa harap. Kulay krema ang pintura niyon at may malaking logo na nakaukit sa gitna ng patatsulok na bubungan sa harap.

"Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too." "Yes honey. The Philippines is a beautiful country. We can live there for as long as you want, okay?" "Can I also have a friends in Philippines mom? Are they also good to me?" tanong nito. "Of course, you can also make many friends there, honey, as long as you tried to speak tagalog. Kung gusto mo ng magkaroon ng maraming kaibigan sanayin mo na ang pagsasalita ng tagalog upang maiintindihan ka rin ng mga bata doon, okay?" Paliwanag niya sa anak.

'Bakit parang ipinapakita niya na mali ang akala ko eh napaka-' "Now that I think about it, you are one of a disrespectful caregiver aren't you?" "What?" 'Aba,tignan mo nga naman oh. May respeto naman ako dati sayo pero dahil madali masira ang tiwala at respeto ko, nawala na iyon. Dahil kasalanan din ng sobrang pagka-arrogant mo-' "I was told before that caregivers from Asia, specifically the country of Philippines, are respectful. It seems the stereotype was a big li-"

Sa kaunting dagdag sa bayad kahit bibliya ay babasahin. Walang duda na siya'y kasundo ng pamahalaan dahil hindi siya lumabag sa batas. Maging ang pinakamababang pinuno ng anumang pamahalaan ay kanyang sinusunod. Mahilig siyang magregalo ng mga pagkain tulad ng hamon, baboy, pabo at mga imported na prutas mula sa ibang bansa. Dahil sa palagay niya sa kanyang sarili ay hindi siya Pilipino kaya ganoon na lamang kung pintasan niya ang kanyang kapwa Pilipino. Kapag naman sinisiraan ang isang Kastila siya ang tumutuligsa sa mga mapanirang-puri dahil ang palagay niya sa kanyang sarili ay isa ring Kastila. Siya ang unang-una na pumupuri sa mga mataas magpataw ng buwis lalo na kung naiisip niya ang t

“Yes, this is called frangipani. Frangipani is one of the most common plant here. These are endemic to Mexico, Central America, and the Caribbean, and as far south as Brazil and north as Florida. But I guess it cannot be found in your country.” “I…” paano ba niya sasabihin na marami nito sa Pilipinas? Ginagawa pa nga niya itong takyan noong bata pa siya. Excited pa naman si Chester na pakitaan siya ng bulaklak na sa Singapore lang nauuso. “I thought it’s beautiful?” “Yeah, but I have to tell you that this flower can be found in the Philippines,” sabay ngiti niya ng matamis dito.

Tumakbo papunta si Kiel kasunod ni Zia na may hawak pang stuffed toy. “Mommy! Papa Zef!” sigaw ni Kiel sabay hila sa kamay ng kapatid. “We heard you! We heard you talking!” “Talking about what?” kunwari’y inosenteng tanong ni Zefron pero may ngiti na sa labi. “About going somewhere!” mabilis na sabi ni Kiel, “You said Philippines!” Nanlaki ang mata ni Selene. “Kiel…” “We’re going to the Philippines?!” sabay na tanong ng dalawang bata na parehong nakangiti nang malaki at tumatalon pa sa excitement..

Bukod sa hirap ng kalooban dahil malayo sa kanilang pamilya, naroon rin ang pasakit ng pag titiis at pang iinsulto ng kanyang amo sa kanya. Ang mga Pilipino ay hinahamak at tinuturing na mababang uri sa ibang Bansa.