Chasm 소설 & 이야기

Axel Ramdam ko ang bawat damba ng makina ng Dodge Charger sa talampakan ko. Isang mababang ugong na tila nanunuot sa buto. Sa labas, ang bayan ay naging isa na lang malabong guhit ng kulay abo at dilim. Ilang taon ko na ring hindi nakikita ang mga kalsadang ito, at nakakairita kung paanong ang bawat lamat sa semento ay nagpapasikip sa dibdib ko.

Ang singsing ni Cayden naman ay mas simple, ngunit hindi matatawaran, isang itim na platinum band, matibay at malamig, na may inukit na lihim na simbolo: C ∞ S. Nang bumalik ang tingin ko kay Cayden, nakatitig siya sa akin na para bang ako lang ang umiiral. Ang ngiti niya’y mapanganib at nakakaakit, at sa ilalim nito’y ramdam ko ang bigat ng kanyang mga salita. “This is not just jewelry, Sera. This is a mark… a chain that binds you to me for eternity. No one else in this world will ever have the same, because it only belongs to us,” bulong niya, mahigpit ngunit puno ng damdamin.

Muli siyang napaupo sa damuhan at doon binuhos ang lahat ng sakit na nararamdaman. Ang paligid niya sa isang iglap ay biglang nagbago. Ang dating waterfalls na tila mga krystal na kumikinang ang tubig kapag natatamaan ng sinag ng araw ay nawala. Wala na doon ang waterfalls maging ang ilog na naging saksi ng kanilang pagmamahalan. Ang mga magagandang mga halaman at bulaklak ay mga lanta at tuyo na. Ang kubo ni Levi ay sira-sira na at tila pinaglipasan na ng matagal na panahon.

Chapter 21: The Frozen Isle and the Heart of the Mission The new floor of the Tower of Doom was a frozen isle, a realm of unrelenting cold that seemed poised to swallow us whole. The air pierced like needles against our skin, and the ground was blanketed in thick ice and snow, making every step treacherous. In the distance, mountains loomed like colossal stone giants shrouded in frosty clouds, while blizzards of ice raged without cease, obscuring our vision. The minions of the fourth general, creatures forged from ice and shadow, lurked in the darkness, their eyes glinting with a chilling light. This floor was a stark contrast to Ember Warden’s blazing desert, and every moment tested our res

Maagap niya iyong pinahid at taas-noong lumabas ng hotel. She is Margaux Samonte. Margaux doesn’t cry. Taas-noo siyang naglakad. She looked okay pero sa totoo lang, nagpupuyos ang damdamin niya. Dala ng matinding emosyon, ‘di na niya namalayan pa ang malaking bulto ng katawan na nakakasalubong niya sa gilid ng daan. Naramdaman niya na lang ang pagbunggo niya sa isang matigas na bagay. Tumilapon sa semento ang hawak niyang phone at bag pati na ang panyo dala ng malakas na impact. Nasundan niya na lang ng tingin ang pag-landing ng mga gamit sa semento. Kita niya ang pagkabasag ng tempered glass. Parang umakyat ang lahat ng galit niya sa dibdib.

Dalawa lang iyon, isang beach view kinunan mula sa front porch ng family house niya at isang boomerang video nito na unti unting sino-zoom in ang mukha ng isang koreanong actor. sixtoachilles: I thought you were studying, hmm? tanyabanana: #stalker sixtoachilles: researching kasi. tanyabanana: HA. HA. HA. Pakihanap ng paki ko. sixtoachilles: return my heart instead of asking me to look for your care.

I guess I'm falling deeper now. ***THE END***

"A gorgeous bride deserve it." Kumindat ang lalaki bago ito nagsimulang maglakad habang karga-karga si Hasumi. Marahan ang ginawang paghakbang ng lalaki kaya ay dama niya ang bawat pagkakataon. Ngayon niya lang nasabi na extra special nga ang araw na ito. “Too many billion people running around the planet What is the chance in heaven that you'd find your way to me

SAMARA 41 Shasha was pouting, and she just shake her head. Nasa garden sila ngayon at pinatawag si Shasha ni Karev dahil maaga daw na nakauwi si Elliott at nasabi na dito ang gusto ng dalaga. Kaya ngayon ay nakabusangot ito, hindi maipinta ang mukha. She stifle her laugh, and Shasha who almost hear her thought glared at her.

Ang Hukom ng Kailaliman Ang pagsabog ni Khronos ay isang maringal at tahimik na bulaklak ng liwanag sa kalangitan, isang huling paalam sa isang halimaw na gawa sa bituin. Ngunit ang kasunod nito ay ang malupit na katotohanan ng grabidad. Si Winston Lawrence, ang kanyang katawan ay basag at walang malay, ay naging isang itim na tuldok na bumabagsak mula sa himpapawid, isang bayaning ang tanging gantimpala ay isang mabilis na pagbulusok patungo sa malamig na yakap ng karagatan.