Cheese In The Trap Novels & Stories

Matapos kong maready ang isusuot na pantulog, naupo ako sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ang buong kwarto ni Travis. Ang linis ng kwarto niya, gray ang kulay ng kwarto, black ang kulay ng bedsheet at comforter, may malaking TV, may veranda, mga paintings, at small ref? Tumayo ako para tingnan ang ref. Whoa, lagi bang gutom si Travis kaya siya may ref dito? Yumuko ako at binuksan ang ref, OMG! Ang daming chocolates, beer, water and... chuckie!? Seriously? Nainom ng ganito si Travis? Pero omg! omg! This is my favorite! kukuha sana ako.

Bumalik ang tingin ko sa harap nang maramamdaman ang paggalaw ni Matt at sa isang iglap, hawak na niya ang baril at nakatutok na ito sa mga lalaki. Pag asa ang bumuhay sa loob nang makitang nag-taas ng kamay ang mga lalaki, tumayo kami. “Sino kayong mga tarantado kayo?” makikita mo ang pagtitimpi sa boses ni Matt. Ngunit hindi sumagot ang mga lalaki at tumingin lang sa isa’t isa. Napasigaw ako nang iputok ni matt and baril sa balikat ng isang lalaki dahilan para mapaupo ito.

sabi niya ng mailagay na sa loob ng oven ang tray at inaantay na lang na mag melted ang cheese. Sinimulan na rin ni Manang Salod ,iligpit ang mga kalat nila at dinala roon sa lababo para hugasan nito. "Sige,ako na ang bahala rito," sabi naman ni Manang Salod. "'Yung isang tray po na hindi ko nilagyan ng paprika. Dalhin mo mamaya sa pag-uwi mo,Manang." "Salamat,ining. Tiyak matutuwa ang apo ko," nakangiti sambit ni Manang Salod.

At hindi nga ako nagkamali. Nakatayo sa harapan ko si Chester, may bitbit na isang food tray na may lamang mainit na kanin at ang paborito kong ulam—beef stew na may makapal at malinamnam na sabaw, kasama ang paborito kong garlic butter shrimp. Damn it. I hated how my stomach betrayed me with a quiet grumble. Chester smirked, obviously hearing it. "Akala ko hindi ka pa gutom?" he teased, lifting the tray slightly. "Pero parang iba ang sinasabi ng sikmura mo."

"Hhmm? Ito ba? Masarap naman, ah? Try mo---" "No... No... Thanks." Umiiling ako at binaba ang aking gamit sa isa pang sofa. "Arte mo naman, masarap kaya." Inirapan niya ako. "It's not that. Ang weird lang, a that chip is covered with cheese tapos isasawsaw mo pa sa ketchup?" tanong ko. Umupo ako sa tabi niya at kumuha ng chips na hawak niya. "Duh~ I'm craving for this, wala ka nang pakialam."

Humigpit ang hawak niya sa mug, pero hindi niya iyon ininom. Matapos ang ilang segundo ng katahimikan, nagtanong siya, pinipigilan ang panginginig ng boses. “Pero… crush mo dati si Leo. Paano ka napunta kay Zianne?” Napangisi si Madison, bahagyang nagtatalbog ang balikat sa sobrang tuwa sa sariling kuwento.

Kumuha ako ng basket at ganun din sila holy hiwalay hiwalay kami ang kasama ko nga lang ay si senyorito, Pumunta muna ako sa mga chi-chirya una kong hinanap ay yung cheese ring, 3 kinuha ko dahil 25 lang naman isa at malaki na yun sunod na kinuha ko ay loaded, akmang kukuha pa ko ng mapatingin ako sa likod ko dahil umubo si senyorito. Tinignan ako nito na parang sinasabi na ang dami ko ng binili, kukunin ko lang naman yung isang marshmallow, hindi ko na lamang ito kinuha at sumimangot na pumunta sa mga soft drink.

Pagkatapos ay dinampot ni Westley ang tray. “Thanks, but she's not Genesis!!!” Mabilis ang naging pagkilos ni Westley at inihampas niya sa lalaking nakasuot ng chef ang tray na hawak niya. Tinamaan ni Westley ang kanyang pisngi at napahiga ito sa semento. Kasamang nahulog ang hawak nitong kutsilyo sa mga nakalagay na pagkain sa tray. Mabilis na dinampot ng lalaki ang kutsily0 upang susugurin si Westley akmang lalabanan niya ito ngunit dalawang putok ng baril ang umalingawngaw at nabuwal ang chef sa semento.

Dumungaw ang ulo nito sa bintana. "I have to go. I love you." "Love you too. Ingat." Kinindatan ng lalaki ang dalaga bago pinasibad ang sasakyan. Malalim ang buntong hiningang sinundan ng tingin ni Hashana ang papalayong kotse ng binata saka binuksan ang maliit na pulang tarangkahan sa bahay ng kaibigan. Naabutan doon ni Hashana si Cathy. Komportable itong nakaupo sa kulay dilaw na sofa habang hawak ang isang bowl na puno ng popcorn. Nawala ang atensyon nito sa pinapanood nang makita siya.

bulong niya. Hindi siya tauhan. Hindi rin siya simpleng kaaway. Siya ang uri ng taong hindi kailangang magpakilala—dahil kapag naramdaman mo na ang galaw niya, huli na ang lahat. “Inform the others,” sabi niya sa kausap sa linya. “They’re setting a trap.” Ngumiti siya—isang ngiting walang saya. “Good. So are we.”