Choices In Life Quotes นิยาย & เรื่องราว

Ayaw kong ipakita sa kanya kung gaano ko pa rin siya kamahal. Huminga ako ng malalim, sinusubukan kong panatilihin ang aking kalmado. "My life and my decisions are mine alone," I assert, my voice firm and resolute." Wala kang karapatang panghimasukan o kwestyunin ang mga choices ko. It's not your concern."

pagpigil niya sa akin na akin namang ikinangiwi. “Mawalang-galang na po pero kung ano mang maging desisyon ko sa buhay ay labas na po kayo roon,” pagtatanggol ko sa aking sarili sabay huminga ng malalim dahil mukhang ayaw niya pa ring magpaawat. "It's not like choosing a partner for your prom night or picking some random food just because you're starving. It's not as simple as that, Zara." He spoke like he's knowledgeable enough to know everything, even my life.

Natawa naman s'ya sa sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad sa sinabi niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanyang maamong mukha. Noong una ay naiinis talaga ako sa pagiging matured niyang mag-isip, ngunit kalaunan ay unti-unti ko rin naman na-ge-gets. Ang motto ko kasi noon sa buhay ay, “Life is short. Do what you want to do in your life without any regrets!” at hindi ko rin masyadong pinagtutuunan nang pansin ang mga negative vibes sa buhay ko kasi nakapokus lang talaga ako noon sa mga positive na nangyayari sa buhay ko, which is mali, kasi dapat pala balance. Dapat nireresolba rin pala at saka pinagtutuunan ng pansin ang mga negative sa buhay natin para sa susunod hindi na natin it

Nakapag message na ang ibang friends ni Amaya, her cousins, her whole family and lastly was me. "Good morning, E-everyone," 'Yan palang ang nasabi ko ay tila na ubos na agad ang luha at ang lakas ko. "Today we all attend to my bestfriend's funeral. This is the last time we will see her. Ok, so let me start from the beginning, Amaya was just a typical girl na palaging nag babasa ng books and solving problems." Napa ngiti nalang ako sa mga sinabi ko. "And me? Wala akong pake alam sa mga books and calculations or any other problems but then when A-Amaya came into my life, I realized something. I realized na kahit gaano ka pa kayaman, Kahit isa kang malaking rango o kahit May connections ang pam

Hindi man pare-pareho ang mind set ng ibang tao, sadyang naipit lang kami sa sitwasyong malapit nang lumubog ang kabuhayan na matagal nang naipundar mula pa sa aking kanununuan na tanging pamana sa aming angkan. "Oo, kaya wala kaming choice kundi ang sundin ang gusto nila but that won't apply to me. Kaya nga nandito ako sa bus para takbuhan ang responsibilidad na hindi naman naangkop sa bagay na gusto ko." Maraming pagpipilian ang pwede kong gawin. Una, suwayin ang gusto ng mga magulang ko. Pangalawa, pwede ko silang pakiusapan na huwag akong ibenta at pangatlo, ang maglayas na lang at piliin ang tahimik kong mundo. Syempre, pipiliin ko ang huli kaysa ang una at pangalawang pagpipilian ko.

Pero sabi ko kahit para nalang sa sarili niya. Babalik pa kaya siya? O dun na siya sa America magsstay for good? Damn it! Why would I think about him? When I already have someone else? Paglingon ko sa may pader nandoon nanaman yung quotes na "Life is like a camera. Focus on what's important and you'll capture it perfectly." Napanguso nalang ako sa nabasa. Siniko ako ni Khyla dahilan para mapalingon ako sakanya.

— At sa pagitan nila— may katahimikang puno ng kahulugan. — Hindi na kailangang ipaliwanag. — Dahil alam na nila— — ang buhay ay hindi tungkol sa pagiging perpekto. — Kundi sa pagpili. — Sa araw-araw na desisyon. — Sa maliliit na sandali. — At sa bawat pagkakataong pinipili nilang manatili—