Claim It Mga Nobela at Kwento

Tungkol ito sa lupa. "Lucius!" tawag ko. Mabilis na pumasok si Lucius mula sa labas. "Bakit? Anong nangyari?" Ipinakita ko ang sulat. May nag-file raw ng claim sa lupa. Sabi rito, hindi raw pala sa amin ang titulo, kundi sa isang dating business partner ni Alberto. "Ano 'to?" tanong ni Lucius habang binabasa ang sulat. Tumigas ang panga niya. "Claiming ownership? Pagkatapos ng lahat ng nangyari?"

Hindi ako makapaniwala na ganoong karami ang iiwan sa akin ni mama. “What do you plan to do with all of this?” tanong ni Tito Eryx. Muli akong tumingin sa mga papeles, sa mga ari-ariang anytime ay puwede ko nang ilipat sa pangalan ko. “I’ll take it all,” sagot ko. “I’ll claim everything she built. And I will make sure that no one will ever take it away from me.”

‘I own you, you are mine. ‘Please tama na, hindi ko na kayang ipagtulakan ka pa.’ A man with responsibility and truth to his words. He is not an evil or a bad person but he will definitely possessive for ‘CLAIMING HIM’.

Mas daring. Itinulak niya ako sa sofa, mabilis na sinakop ang aking labi, habang ang mga kamay niya’y parang walang balak maghintay. Ang bawat hibla ng damit ko’y tila sagabal na agad niyang tinatanggal. “Damien… we just got here…” bulong ko, humihingal, pero hindi na ako lumalaban. “Exactly,” mariin niyang sagot habang lumalapat ang kanyang katawan sa akin. “This is ours now. Our home. And I’m claiming it with you.”

ngiting sambit ni Lander sa akin. Napangiti ako nang bahagya habang binabaling ang tingin kay Lander. "Of course. Wala na akong balak umatras. This time, I will claim everything that belongs to me." Tumawa si Troy ngunit may halong sarkasmo. "Sounds like a declaration of war." "It is," matapang kong sagot. "And I don’t intend to lose."

dagdag ni Elaine. “Kailangan ko itong isauli,” matatag kong sabi. “Hindi ako magkakaroon ng peace of mind kung ‘di ko ito ibabalik. Iniisip niya na ipinagbili ko ang sarili ko. Kailangan kong humingi ng tawad at isauli ang pera. Para sa pride ko ito.” “Masyado ka talagang mabait minsan, alam mo ba ‘yon?”

reklamo ko sabay simangot. Bigla naman siyang huminto at muling lumingon sa akin. Maawa ka please. Please. Lumapit ka. Lapit! Bigla siyang humakbang palapit sa akin. Yes! Success! "Dami mong reklamo!" Sabay kuha sa isang cloth bag na hawak ko. Napangiti agad ako dahil doon.

inis na boses ni Jeremiah ang narinig ko. "H-Hello. Si Trisha ’to." Narinig ko ang pag-singhap niya. "Mahal? Bakit nasa’yo ang phone ng jerk na ’yun?" "Wala kang pakialam, okay? Anyway, kailangan ko ang phone ko. Nasa’yo ba?" "Yes. I have it here." "Iwan mo na lang sa The Elite Vanguard Club. Kukunin ko mamaya," utos ko. "Sorry, mahal, pero wala na ako sa club. Dala ko ang phone mo. Kung gusto mong makuha ’to, umuwi ka."

Ramdam rin niya sa kanyang sarili na parang pamilyar sa kanya ang sideview ng mukhang iyon, ngunit hindi niya matukoy kung kaninong mukha. "Oh, whatever! The important thing is that these pictures and videos are proof to ruin his reputation."

“You have always wanted what I have. Just because you came back looking different does not mean you can take what is mine. Remember your place, little sister. You have nothing, and he would never look at someone like you when he already has me.” I simply smiled softly. “If he is truly yours, then you have nothing to fear, right? True ownership does not require threats or warnings. If he belongs to you, no one can take him away. But if he is only something you borrowed… then perhaps it is time to return it.”