Code Numbers Novels & Stories

dagdag niya. "Oo naman. Alangan naman maglihiman pa tayo!" sagot ko kahit na hindi siya nililingon. At dahil makakalimutin ako, sinet ko ang sa akin sa apat na zero (0000). "Ano'ng code ng sa'yo?" "1234. 'Yung sa'yo?" Kumunot ang noo ko sabay angat ng tingin sa kaniya. "1234? Napakadaling hulaan n'yan! Ano ka, bata? Baligtarin mo gawin mong 4321."

Hindi naman maintindihan ng Da Silva brothers ang kung ano-anong ginagawa ni Sean dahil may mga dots at lines pa siyang sinusulat sa papel pagkatapos ay nilalagyan niya ng numbers na nakasulat sa microchip. “It’s a combination of morse and caesar code,” aniya saka iginuhit ang code sa linya at kasabay ng numbers. Pinagsanib ito ni Sean at kumuha ng panibagong number para idagdag sa isa pang linya. paulit-ulit iyon ginawa ni Sean hanggang sa mapuno ang papel na sinusulatan niya. Pinakatitigan pa ito ni Sean bago itapat sa ilaw na malapit sa kanya.

He frowned at what was written. "What the..." Those letters and numbers are familiar. D C J Y I R U A O U N R N Z K D. 19.1.22.5 25.15.21.18 23.9.6.5 1.14.4 25.15.21.18 20.23.9.14 "Codes?" Napatingin siya sa lima na nakatingin sa hawak niya.

Kinabukasan, naging routine ko na ang maging "perfect bride." Thaddeus was busy with his business associates, kaya may sapat akong oras. Noong gabing iyon, habang mahimbing siyang natutulog, dahan-dahan akong bumangon. My hands were shaking, pero kailangan kong ituloy. I headed straight to the study. The room was dark, lit only by the faint glow of the monitors. I typed the code Aodhan gave me: "0824"

Kinakabahan na tanong ko. “Code Blue ICU04! Code Blue ICU04!” napatingala ako ng umalingawngaw sa mga speakers ng hospital ang tinig ng isang lalaking naka microphone. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng Code blue pero ang ICU04 ay ang room number ni Nanay. Pabilis ng pabilis at palakas ng palakas ang kalabog sa puso ko lalo ng magsidatingan ang mga nurses at ibang doctors sa loob ng kwarto ni Nanay. Muli ay napatingin ako kay Nanay.

Tumakbo siya. --- Pagdating namin sa main hall— may isang malaking p***o. EXIT Pinindot ni Noah. Beep. Locked. “Code!” Sigaw ni Lucas. “What's the code?” Napatingin ako sa batang Jasmine. “Do you know?” Tumango siya. “17.” Tinype ni Noah. 1-7-0-8 Beep. ACCESS DENIED. “Wrong.” “Wait.” Sabi ng bata. “17 isn't the code.”

4-19-22-13 26 20-6-13 18-8 9-22-26-23 7-12 14-26 14-25-16-22 2-12-13 20-12-13-22 Ano ito? A reverse cipher code?

with numbers but it's not binary. "It's ASCII Code, A-S-C-I-I." sabi ni jaq habang inaabot sa akin 'yong papel at ballpen. 071 117 115 116 111 032 110 105 121 097 032 098 097 032 116 097 108 097 103 097 032 097 107 111 063 032 078 097 103 117 103 117 108 117 104 097 110 032 100 105 110 032 097 107 111 032 115 097 032 115 097 114 105 108 105 032 107 111 046

Sa likod ako dumaan upang hindi ako makasalubong ng ibang pasyente. 365, 366, 367, 368, 369, 400. Iyan ang mga number na naka-assigned bawat pasyente na may malalang kalagayan. Humakbang pa ako ng mga ilan bago makarating sa room number 412.

“Kung isa siyang deputy, bakit ka nagtext sa kanya? Hindi ka ba natatakot na pupuntahan ka ng Dark Castle ng lahat ng makakaya nila?” Sasagot na si May nang magring ang phone niya. Tumingin siya dito at nadiskubre na ito ay puno ng mga numero. Tumingin si James sa kanila, tinanong niya, “Ano ang ibig sabihin nito?” Nagpaliwanag si May, “Isa itong code. Ang mga mula lang sa Dark Castle ang kayang makabasa nito.” “Ano ang sinabi ni Black Snake?”