Cornered の小説・ストーリー

Mahigpit din ang kapit ko sa strap ng bag ko. Sa gilid lang din ng bawat koridor ang nilalakaran ko para siguradong walang mabangga habang nakayuko ang ulo hanggang makarating sa silid. Nakapasok na ko sa pinto at pipihit na sana sa direksyon patungo sa pwesto ng upuan ko nang tumama ako sa isang pigura. "S-sorry!" I tensely said. "Ano ba yan! Hindi kasi natingin sa dinadaanan eh," a voice exclaimed.

seryosong sabi nito na ikinatango naman ng lalaki at nakangising lumapit kay Jeydon. “B-bitawan mo ako! Let go of me—Arghh!” bigla siyang sinuntok ni Cornor sa sikmura kung kaya natigilan siya’t nanghina. “Ang ingay mo! Lumakad ka nalang!” inis na sabi sa kaniya ni Cornor. ***

nakangising sambit ni kuya. Heavily guarded, huh?

He asks me with his voice that becomes colder and serious And finally, I confidently face him, showing him how serious I am. "Because you're not welcome here anymore." I said and I thought he'll make a face, but instead, mahigpit niyang hinagip ang kanan kong braso ko at hinila ako sa isang malapit na pader sa aming pwesto. Napadaing ako sa bahagyang sakit sa likod ko ng isandal niya ako sa pader and cornered me with his arms.

"Ano?" Napatingala ako ng tumayo siya. Napapikit ako ng maramdaman ang malambot niyang labi sa aking noo. Mabilis lang 'yon. Isinandal niya ang kamay sa likod ng upuan ko habang ang isang kamay ay nasa mesa. Shit, I am cornered. Para bang kinukulong niya ako sa kaniyang bisig at ayaw akong pakawalan. "Liligawan kita. Mag papaalam ako sa dad m--"

Naikuyom niya ang dalawang kamao para mapigilan ang panginginig nito. Itinaas niya na rin ang isang kamay para abutin ang door knob kahit tatlong hakbang pa ang layo niya may pinto. Naramdaman ni Maria ang kakaibang hangin na dumapo sa balat niya at sa isang kisap-mata niya lang ay may humawak sa palapulsuhan niya.

sagot ko. "Hindi minamadali ang pag momove on, you have wounds Ashley at kailangan muna 'yon maghilom para maging okay ka ulit. It takes time, hayaan mo lang at darating din ang araw na magiging okay ka din ng hindi mo namamalayan."

Parang may bumangga ro'n at humahampas. Napalunok siya. Ayaw man niyang buksan dahil sa takot ay wala siyang pagpipilian. Nang pihitin niya ang pinto ng banyo at buksan 'yon ay nanlaki ang mata niya ng makita si Hunter na nakatali at may tape sa bibig. Mukhang paa nito ang ginamit para sipain ang pinto dahil ang higpit ng pagkakatali dito na para bang hindi ito hahayaan na makawala.

Now I can say that this will be my end. *******

Bumaba naman si Brooke mula sa pagkakasampa niya sa kama at bago siya humakbang palapit sa pinto ay dinampot niya ang baseball bat na nasa gilid ng kama. Patuloy pa din ang paglangitngit ng seradura ng pinto sa kwarto niya. Mukhang hindi sumusuko kung sino man ang magtangkang magbukas niyon. Mas humigpit ang pagkakawak niya sa hawak na baseball bat. Subukan lang ng kung sino man ang pumasok sa loob ng kwarto niya. Hahatawin niya ang ulo nito ng baseball bat.