Cornered Romane & Geschichten

"Anong ginagawa mo! Huwag kang mag tatangka na lapitan ako kung hindi sisigaw ako!" "Go on! Scream as much as you want. Alam mo bang galit na galit ako sa isang oportunista na kagaya mo!” Siya oportunista? Nagkakamali yata ito ng sinabihan. Bago pa man ito makalapit binato na niya ito ng unan ngunit sinalo lang nito iyon. Bagamat nakakaramdam siya ng kirot sa katawan bumaba pa rin siya ng kama para upang malayo dito pero impossible ng makakalayo siya dito dahil na corner na siya. Tuluyan na itong nakalapit sa kanya. Isinandal siya nito sa pader at itinukod ang dalawang kamay napa gitna ang kanyang mukha.

ANG PAGTATAGPO Magkahalong lungkot at takot ang nadarama ni Alexa habang bitbit ang maleta habang tumatawid sa madilim na kalsada. Nalulungkot siyang lisanin ang lugar na kanyang kinalakihan, ngunit natatakot naman siyang manatili para maikasal sa kung sinong tao na hindi niya kilala. “Ayyyyyy!” bigla siyang napasigaw nang muntik na siyang mahagip nang dumaan na sasakyan.

Lauren’s eyes locked into Anne’s piercing gray eyes, completely trapped under her control. "Akala mo ba ay madali mo akong mako-corner sa sarili kong opisina?" bulong ni Anne, marahang inilapit pa ang kaniyang mukha hanggang sa ilang pulgada na lamang ang agwat ng kanilang mga labi. Ang kaniyang libreng kamay ay nakahawak na ngayon sa gilid ng desk sa likod ni Lauren, effectively trapping the student in place.

Arthyrn’s POV Mabilis akong tumakbo sa kahit saang daan para makalayo sa usok na iyon. Nakaramdam ako ng pagkahilo sa mga sandaling ito dahil may nalanghap ako doon kahit konti. Kailangan kong makapagtago at makapagpahinga kahit sa ilang minuto para maibalik ang lakas ko kanina. Parang sa nalanghap ko ‘yon para akong nanghihina. Mabuti at may nakita akong isang korner na may harang na pader na napapalibutan ng mga dahon na banderitas. Nang makaupo ay napapikit ako saglit. Kailangang bumalik ang lakas at tamang paghinga ko, malapit nang matapos ang trenta minutos. Sa tantiya ko ay wala pa ako sa kalahati ng maze, wala pa ako sa gitna rin nito. Hindi ko na alam kung saan ako dadaan. Nang magaw

Ngumisi siya at huling ikot na ito ay matatapos na ang karera. Tumingin siya sa side mirror para tignan kung humahabol pa si Trent sa kaniya ngunit malayo pa ito sa kaniyang kinaroroonan. Ayaw niyang magmukhang mayabang kaya tinapos na niya ang race. Panalo ito kaya sumilay ang ngisi sa kaniyang labi nang makitang pababa si Trent sa sasakyan nito at nilapitan siya.

She struggles to breath and trying to pull back from his deep hard kiss while he's thrusting in and out of her ruthlessly. He pulled back from the kiss, leaving her breathless and disoriented as she struggled to catch her breath. Her heart raced wildly in her chest, each beat echoing the intensity of the moment. He insert two of his finger inside her mouth and the other hand is now holding her neck, trying to position her where she can't move. Her eyes widened in shock when she realized what he was about to do. A surge of panic coursed through her, her heart racing as the gravity of the moment sank in. She felt a mix of fear and helplessness, she had no way to escape the impending situation.

I look at the empty closet and scan the whole and I find it odd on the right side of the closet, the corner one. Mayroong butas sa parteng iyon, hindi kalakihan pero makikita mo siya, mukha lamang siyang sirang parte pero hindi. Kaagad kong inilagay ang pinky finger ko at may nakapa akong parang isang button kaya naman pinindot ko iyon.

Tumakbo kami sa corridor. Pero hindi kami nag-iisa. May paparating pa. Mas marami. Mas armado. “Cornered tayo,” sabi ko. Huminto siya. Lumingon sa akin. At sa unang pagkakataon… Walang kontrol ang mata niya. “Stay close,” sabi niya. Mahina. Pero utos pa rin. Hindi ako sumagot. Pero lumapit ako. Kusa. Hindi dahil sinabi niya.

One of the things I hate is when I'm stuck in a situation I don't like. Tipong I won't be able to think straight. Tipong hindi ko alam kung paano aalis sa sitwasyon na 'yon. And hell, it's happening. Para akong tangang napapikit na lang in front of Sir Troy. I don't know what to do. It's so embarrassing. Nang muli akong mag-angat ng tingin sa kanya ay kita kong nag-aalala rin siya. He kind of looked awkward too.

Those deep black eyes and intimidating aura is here again. Nakasuot na ito ngayong ng itim na t shirt that hugs his body and faded jeans. Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa itim na tinta sa kaliwang braso niya. Maraming nakaukit doon, hindi ko maintindihan. Umakyat ang paningin ko sa mukha niya. Bagsak ang buhok niya, hindi katulad ng huli ko siyang makita.