Creative Shot For Graduation Novels & Stories

atungal pa ni Gigi habang nakanguso. Today is her high school graduation, at late ako dahil sa meeting ko with Cheska. Gustohin ko mang ibakante ang araw na ito para sa selebrasyon ng graduation ni Gigi ay hindi ko magawa dahil ngayong araw lang bakante ang schedule ni Cheska. Isa siyang bigating artista, na gusto kong maging modelo ng panibagong designs ko. "Sorry na nga!" "Hay nako, magpasalamat ka na lang na umabot ang ate mo," saway ni mama kay Gigi na may kasamang hampas sa braso.

“At hindi lang iyon… graduate ka sa takot, sa pangungulila, sa pagkukunwari. At graduate ka rin sa puso ko.” Tumango ako, huminga nang malalim, at pinilit pigilin ang pagkabagabag sa dibdib. Ngunit ramdam ko sa bawat himas ng kamay niya, sa bawat sulyap ng mata niya… na ang kasunod ng graduation ay simula na ng isang bagong kabanata. Dumating kami sa rooftop ng bagong Holmes-Fendi joint company building, kung saan makikita ang buong lungsod.

May mga tawa na medyo lasing na ang tono. Kanina pa sila nag-aaya sa group chat. Celebration daw. Finally, tapos na. Kahapon lang ang graduation nila. Graduate na siya. Graduate na sila kaya dapat masaya. Pero habang nakatingin siya sa mga kaklase niyang todo ang tawa, may kung anong kumikirot sa dibdib niya. Graduate na siya. Ibig sabihin ay wala na ang student excuse. Wala nang “kaya ko pa magtiis, nag-aaral pa lang naman ako.” Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay.

Ilang beses na siyang nakapasok sa silid na ito, pero ngayon lang niya napansin ang litrato na nakalagay sa isang frame na nakapatong sa isang lamesa an katabi ng kama. May litrato na nakalagay sa loob nito. Nung grumadyuweyt si Cathy ilang taon na ang nakakalipas, pumunta siya sa graduation ceremony nito at kinuha ang larawan na ito kasama siya. Ang babae sa larawan ay malambing at masigla habang nakahawak sa kanyang braso, na masayang nakangiti. “Hindi kita papayagan na mamatay, naririnig mo ba ako?” Pabulong niyang utos nang biglang tumunog ang kanyang phone.

Halata naman kasi sa suot niyang toga, litrato ito ng graduation niya. "Ang gwapo mo talaga ano kahit noon pa ano?" tahimik na saad ko. Hawak ko na ang frame na ito. Napansin ko agad na double-sided ito, kaya tiningnan ko na rin ang litrato na nasa likod. My smile faded when I saw the picture behind it. Again, it's the same-day graduation day picture, but this one, Nestor, was with someone. They look so sweet because of how they look at each other.

Iniabot niya sa akin ang isa at pagkatapos ay nag-toast kami kasabay ng pagbati niya. "Happy Graduation, Baby." "Thank you." Kaagad na rin naming ininom ang wine na laman ng wine glass na hawak namin. Nagulat ako at namangha ng may biglang sumabog na liwanag sa kalangitan. Fireworks, ang ganda. Tatlong sunod na pagsabog ng fireworks sa kalangitan kasunod ang pag guhit ng mga letra sa kalangitan. WILL YOU MARRY ME?

Ang aking mga mata ay 'di magkaugaga sa pagkilatis at katitingin sa mga bagay na nakapagpapakinang ng aking mga mata. Ang gaganda ng mga gamit. Sa isang tinginan lang, masasabi mo na talagang may taste sa arts ang gumawa at pumili ng bawat disenyo, bawat ukit ng mga nakakurbang bahagi ng poste at mga pader ay nakamamangha, 'di nakasasawang pagmasdan. "Anak, congratulations." maligayang sambit ni mama. "Ma, 'di ko pa po graduation." natatawa kong pasaring.

Hindi nga rin sila pupunta sa party mamaya. "Babe.” I looked at Dwight and held his hand. "You okay?" "Yeah," mahinang tugon niya. "Hey, you should smile. It's your day." I poked his cheeks and cheered him up. We were now in his house together with his friends. They held a party for him. Nahuli kasi ang graduation niya. Si Marco ang nauna, he was a graduate of Fine Arts. When I heard about it, I couldn't believed that he's into arts because he didn't look like someone who was so invested into it, lalo na noong pinakita niya sa akin 'yung artworks niya.

Nakausap na nila ang school at maging ang parents ng ka-batch nila para sa graduation na iyon. “Wow! I’m so proud of you anak!” masayang sabi ni Claire matapos nilang kuhanan ng picture at niyakap ito ng mahigpit sa harao ng stage. “Thank you mommy!” Hindi lang basta photographer ang naroroon kundi ilang mga piling press lamanga para kuhanan ang graduation na iyon. Nalinis na ang issue tungkol sa kanilang dalawa ni Zekiel nang malaman nilang ipinaulit nila ang graduation na naganap.

Nakakalungkot man dahil magkakahiwa-hiwalay na kami. Isa-isa kaming nag-marcha papasok sa hall kasama ng mga magulang namin. Nang matapos lahat sa pagma-marcha ay dumiretso na sa program. Halos hindi na kami nakikinig sa mga nagsasalita at nangyayari sa paligid dahil mas busy kami sa pagkukuwentuhan. Hindi pa man tapos ang graduation ay nami-miss na agad namin ang isa't isa. Nang dumako na sa pagbibigay ng award ay nakinig na kami dahil halos lahat kaming magkakaibigan ay mayroon. Masaya na ako na nakapagtapos ako at ang mga kaibigan ko. Nag-procceed kami sa pagbibigay ng diploma at pagsasalita ni Angel sa unahan. Hindi ko napigilang hindi umiyak. Mabuti na lang talaga ay water proof ang mak