Cute Creatures To Draw Novels & Stories

Nang matapos siya sa pagguhit, he labeled every part of it. Eyes ----> Big and bright Nose ----> Cute button nose Lips ----> Plump round sexy lips Napakagat labi naman ako para pigilan ang pagngiti sa mga sinulat niya. Does a rabbit have plump round sexy lips? He shrugged. You have. Then he smirked. Habang ako ay tuluyan nang natawa ng mahina sa kalokohan niya. And plus the overall innocence you have that makes the beast inside me hungry.

Paglabas namin ng kuwarto, dumiretso kami sa kusina habang hawak ko sila sa magkabila kong kamay. Habang naghahanda ako ng merienda para sa kanila, hindi ko napigilang mapansin ang mga drawing na nakadikit sa refrigerator. Isa iyon sa mga ugali ng kambal. Kapag may nagawa silang artwork sa school, agad nila iyong ipinapaskil doon. Napangiti ako habang tinitingnan ang isa sa mga drawing. Nakuha ang atensyon ko. Apat na stick figures. Isang babae at lalake at dalawang bata. Sa itaas ay may nakasulat na ‘my family’. Uminit ang aking mata dahil hindi ko talaga maibigay ang gusto nilang Tatay.

Naiwan si Kiara malapit sa p***o, nakahalukipkip habang pinagmamasdan sila. “Heto po.” Umupo si Sierra sa tabi niya at ipinakita ang drawing ng isang bahay na napapaligiran ng mga bulaklak. “Ito po si Mommy. Ito ako.” “Maganda.” Tinuro niya ang malaking puno sa gilid. “Ikaw ang gumuhit nito?” “Opo. Tinuruan po ako ni Mommy.” Isa-isang ipinakita ni Sierra ang mga gawa nito. May larawan ng dagat, hardin, mga alahas, at isang prinsesang may suot na korona.

Mga simpleng drawing ng isang bata. Mga dinosaur. Mga kotse. Mga superheroes. Bahagyang napangiti si Daveron. Ngunit habang isa-isang binubuklat ang mga pahina ay may kakaiba siyang napansin. Sa halos lahat ng drawing ay may isang babaeng may mahabang buhok. Nakangiti at may nakasulat na, Mommy. Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit. Ngunit pamilyar ang mukha ng babaeng iginuhit.

Nais niyang matulungan ang mga anak sa ginagawa ng mga ito. Tumango lang siya rito bilang tugon bago dumeretso sa elevator. ‘Siguro naman hindi pa sila tapos,’ sa loob-loob niya. Masayang gumagawa ng murals sina Chesca, Jacob at Alejandro sa mga doghouses. Tinanong ni Chesca si Jacob kung ano’ng gustong design ang ilalagay sa doghouse nito at mabilis naman nitong sinabi na tungkol sa nature. Kaya sinimulan niyang guhitan iyon ng bundok, mga puno, butterflies, clouds, at mga bulaklak.

Nang buksan ko puro papel na may drawing. Tiningnan ko isa isa. Puro family drawing na iba iba ang background. Merong nasa bahay lang, merong nasa park at mall. Tapos may initial na C.M. Pero parang nakita ko na to. Hindi ko alam kung saan pero parang... Nang maisip ko, bigla akong bumaba para puntahan ang kotse at binuksan ko agad ang likod. Nandoon kasi ang mga drawing ni Charles at Charlotte. Nang tingnan ko kaparehong kapareho!

Sa gitna ay gumuhit kami ng malaking puso. Habang kami ang abala sa mga linya, si Arielle naman ang nagdagdag ng maliliit na detalye tulad ng araw sa itaas, munting bituin sa paligid at ilang bulaklak. Siya rin ang nagkulay nito. Pinaghalo-halo niya ang mga kulay, pero imbes na magmukhang magulo ay mas naging buhay ang drawing. Para bang ang bawat kulay ang may kani-kanyang kwento.

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

Sapat lamang para hindi maalis ng mga tao ang tingin sa kaniya. Nakadikit pa rin ang tag. Ngunit tinanggal ni Isla ang price tag gamit ang utility knife. Sa natitirang tag, may maliit at simpleng guhit. Sa ilang stroke lamang, iginuhit niya ang cute na maliit na bersyon ng sarili niya. May bilugang mga mata at maliwanag na ngiti ang maliit na drawing. Sa tabi nito, may isinulat siyang isang maikling pangungusap gamit ang malambot niyang sulat-kamay.

Miro laughed so hard he almost fell from his chair. I pressed my lips together para hindi ako matawa. Caelan looked like he wanted to walk into traffic. “Homework,” he told Nica. “Draw mo muna ako ng cat.” “No.” “Please.” “No.” She stared at him with big eyes. Caelan lasted three seconds. “Fine.” He grabbed a receipt, flipped it over, and drew a tiny cat in less than ten seconds. Nica gasped like he just performed actual magic. Honestly? Same.