Fantasy Creatures Drawing Novels & Stories

bulong niya sa sarili. Pero sa larawan ni Kin, mas marami ang hayop na idinrawing. Hindi lang basta pusa at elepante. May mga sulat rin iyon. Mas detalyado, mas Artistic. Siguro nga, pinili ng taong nagregalo ang mas maganda para kay Owen kaysa sa kanyang anak.

Mateo held up his drawing proudly, though it was mostly a mess of colorful scribbles. Claire gasped dramatically. “Oh my goodness, Mateo! Is that… is that a dinosaur riding a rocket ship?” Mateo giggled, shaking his head. “No! It’s a rainbow dragon!” “Ah, of course! Silly me!” Claire laughed, and I couldn’t help but chuckle along. “You know, Mateo,” Claire continued, “one of these days, I’m going to visit you, and we’ll draw a giant rainbow dragon together. How about that?”

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Sa gitna ay gumuhit kami ng malaking puso. Habang kami ang abala sa mga linya, si Arielle naman ang nagdagdag ng maliliit na detalye tulad ng araw sa itaas, munting bituin sa paligid at ilang bulaklak. Siya rin ang nagkulay nito. Pinaghalo-halo niya ang mga kulay, pero imbes na magmukhang magulo ay mas naging buhay ang drawing. Para bang ang bawat kulay ang may kani-kanyang kwento.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.

Lumapit ako sa kama at pumuwesto nang higa. Luscrea walks away from the window and heads toward me. "Are you afraid of monsters?" she asked. "Yep, 'cause they're scary. And they eat humans," balewala kong sagot. Luscrea scoffed before climbing the bed. "Humans are a lot scarier than monsters..." she murmured. "It's proven now. There are cute monsters and some of them are friendly. Mystic creatures like mermaids and nymphs and even dragons. Alichinos could be a little rough but they're manageable. Except for Mantas, they're total

Sa inis, kinuha niya ang lapis at sinimulang iguhit si Eldreed sa paraan ng kanyang malikot na imahinasyon. May malaking tiyan, bilugang mukha, manipis na buhok, at mga maliit na matang parang monggo na kumikislap sa kakaibang liwanag. Mabilis niyang natapos ang drawing at sinulat ang malalaking salitang "Eldreed" sa ilalim. Masaya niyang itinabi ang lapis, pakiramdam niya'y natupad ang kanyang paghihiganti.

Isang madilim na enerhiya ang kumalat sa hangin, na nagpapahina sa mga tao at nagdudulot ng gulo sa mga hayop. Mula sa naguhong trono ng dating hari, isang pigura ang lumitaw. Hindi na siya si Silus, ang tanging hari na naghahari sa Giant Continent. Siya ay isang bagong nilalang—isang ganap na demonyo. Ang kaniyang balat ay kasing-itim ng gabi, ang kaniyang mga mata ay nagliliyab sa isang pulang apoy, at ang kaniyang mga kamay ay may mahahabang kuko. Isang malaking portal ang nagbukas sa itaas ng kaniyang ulo, na naglalabas ng isang malagim na liwanag.

Mga simpleng drawing ng isang bata. Mga dinosaur. Mga kotse. Mga superheroes. Bahagyang napangiti si Daveron. Ngunit habang isa-isang binubuklat ang mga pahina ay may kakaiba siyang napansin. Sa halos lahat ng drawing ay may isang babaeng may mahabang buhok. Nakangiti at may nakasulat na, Mommy. Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit. Ngunit pamilyar ang mukha ng babaeng iginuhit.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.