Cyber Bullying Quotes Novels & Stories

ani Kobe sa harapan ng mikropono, wala nang halong kalokohan at biro sa hitsura. "To inform that bullying is an act that we should not tolerate in our school, in Castel, and even anywhere we go. It is a form of discrimination, mistreatment, and abuse." Natahimik ang buong gymnasium. Sa pag-aakalang kasiyahan ang mapapala sa pagdalo ng awarding, nagpang-abot ang kalituhan, gulat, at pagsisisi sa kanilang mga mukha. Hindi ganoon kahaba ang ginugol na oras ni Lascano nang nilahad na niya ang mikropono kay Azalea.

"Na-experience mo na rin ba ito, Layla?" “Oo naman! Hindi kagaya mo, mula pagkabata ko ay alam na ng lahat kung sino ako kaya kahit anong gawin ko o makuha ko, palaging nakakabit ang mga salitang, ‘Ah, anak kasi siya ni Elliot Foster. Doon ko natutuan na hindi tayo dapat nabubuhay tayo para sa mga sarili natin, at hindi sa iba kaya siguraduhin mo na kuntento ka palagi. Yang mga bully mong kaklase, parte lang sila ng buhay mo at sa oras na makagraduate ka, malaki ang posibilidad na hindi na kayo magkrus ulit ng mundo.”

Ano naman kaya problema ng isang ito sa isip niya. "Ang turo sa amin ni Mommy, huwag patulan ang mga taong bullied, dahil lalo lang daw magulo ang sitwasyon instead na lumiit. Mas mabuting tahimik na lang umiwas para malayo sa danger." Si Zeke. Nagkibet-balikat si Margarita at lihim naman napangiwi matapos mabanggit si Zynn. "Well... Your Mommy is right? But it's not right if you just let it hurt you. Okay, One time is find. Paano kung paulit- ulit na lang. Do you like that?"

Nanlilisik ang mga mata niya habang isa-isang tinititigan ang mga kaibigan niyang bumaliktad na sa kanya. “Bago kayo pumunta dito, dapat alam niyong ayaw ko ng bully, di ba? Kahit sino pa ‘yan, kahit hindi pa si Crystal ‘yan. Bullying is bad. At hindi ko tinotolerate na sinisiraan niyo ang ibang tao para umangat kayo.” “Pasensya na po talaga, Miss Jenna.” nakayukong sabi ng mga kaibigan nya. Sabay-sabay pa magsalita ang mga ito.

Sa bansang ito, kung saan ang pagiging masunurin sa magulang ay itinuturing na pinakamahalagang birtud, ang isang taong nagpaiyak sa kanyang sariling mga magulang ay agad na hinuhusgahan bilang isang taong walang puso. Dahil dito, pati ang mga taong dati'y walang pakialam ay sumali sa panlalait kay Evan. Lumaganap ang masasakit na salita sa internet—mga pang-iinsulto, paninirang-puri, at kung anu-ano pang panlalait na wala siyang kalaban-laban. Sa Weibo, ang kanyang pangalan ay naging sentro ng matinding online bullying. Kahit ang maliliit na influencer na may kapangalan niya ay nadamay. May mga nagbanta pang hahanapin siya sa totoong buhay upang "turuan ng leksyon."

Tiningnan niya ang mga online live-streaming materials sa ibabaw ng mesa na mas makapal pa sa diksyunaryo, bago sumagot kay Kyle. "Kailangan ko po munang umuwi at talakayin ito sa pamilya ko." "Sige, walang problema. Kung sabagay, ang trabahong ito ay nangangailangan na humarap ka sa publiko. Napakaraming bashing sa internet ngayon, kapag may nasabi kang mali, pwedeng-pwede kang ma-cyberbully. May mga kalamangan at kahinaan ang trabahong ito, kaya pag-isipan mo itong mabuti."

Kahit pa hirap na hirap ito sa sitwasyon nila ngayon, nakuha pa nitong ngumiti nang pilit sa kanya. "I'm always by your side, V-Vie, and as I promised Daddy, I will protect my family." Lumundo ang kinauupuan niya nang tumabi sa kanya ang lalaki. "Sanay na'ko sa mga batikos sa pamilya natin noon pa kahit nang nabubuhay pa ang totoong Renvie. That's how fame can bring you down. Lahat gagawin nila, may maibalita lang sila. I'm also a victim of cyber bullying as the son of Hubert Montefalcon. Isa akong nerd sa mata nila, isang aloof na tao at kung ano-ano pang mga salita ang binabato sa'kin dahil sa kasikatan ni Daddy, and that Maya—" saglit na huminto ang lalaki, " Kakausapin ko siya para matig

Hindi para ipahiya ang biktima kundi para ipaalala sa lahat na ang kasalanan ay nasa gumagawa ng karahasan, hindi sa taong nasaktan. Sa lecture hall kanina, malinaw niyang sinabi, “Bullying is never the victim’s fault.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umuukit sa isip ni Amarah. Parang may maliit na ilaw na biglang sumindi sa loob ng matagal nang madilim na kwarto. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na nilapastangan siya ni Professor Villalobos.

Bahala ka diyan, magmatigasan tayo. "Are you still mad at us?" tanong ni Cattleya nang abutan nila ako sa labas ng campus. "I'm sorry na," Penelope said, tugging on my arms. Inakbayan din ako ni Marie Jane sa balikat at isinandal niya ang ulo niya roon habang humihingi ng tawad. "Bullying others does not make you strong," sabi ko. Sumimangot sila kaagad. "It only makes you look pitiful," matapang ko pang pahayag.

"Calm down." "I can't calm down. T-no-tolerate mo palagi si Yazmin kaya ganito na nanginginsulto sa amin ng anak ko!" "Huwag mong unahan, Tita Darlynn. In case you forgot, I won't be like this if without your bullyings when Dad is not around the house," singit ko. Kumunot ang noo ni Daddy at naging attentibo sa usapan. "What do you mean, bullying?" tanong ni Daddy.