Dalit Poem 소설 & 이야기

Ngumiti ito sa akin at nag-iwas ng tingin. “Nakakahiyang tumitig sa iyo. Sa totoo lang ang hirap-hirap mo nang abutin, Dahlia. Ayaw ko nang manghimasok sa buhay mo. Hindi ko alam kung mas mahihigitan ko pa ang lalaking nanliligaw sa iyo ngayon. Gusto kitang ligawan ulit, gusto kong mapasa akin ka ulit ngunit nanliliit ako sa sarili ko. Sino ba naman ako, hindi ba? Ako lang naman ang lalaking nagpasakit sa buhay mo. Okay na ako na maging ama ng anak nati, sapat na ako roon. Hindi na ako makikisiksik pa, malaya ka na, Dahlia.”

Akala niya ay bibitawan na siya nito pero tinitigan lang pala siya nito. “Now, do you think you can get away with your ‘Sir’ thing just because you made me A beautiful poem? No, lady” sabi nito sa kanya. Kumunot lang ang noo ng dalaga. Wala siyang naintindihan sa sinabi kundi poem at lady ang bilis kase ng pagkakasabi.naakalimutan na naman ni Friend na magdahan dahan sa pagsasalita.

Nilipat ko ang pahina. Ang dalagita sa litrato ay napakaganda at napakapayat, suot ang isang puting damit sa ilalim ng puno ng acacia. Ang kanyang ngiti ay napakakinang, at ang kanyang mga mata ay parang mga bituin sa langit. Ang dalagitang ito ay malaki na ang ibinago ngayon. Ang liit-liit na ng tingin niya sa sarili niya ngayon. Mapait akong ngumiti.

Matigas na wika ni Dalton rito. Tumaas naman ang kilay ni Luther at napatiimbagang. "Big words coming from a man who keeps a mistress and neglects both his wife and child," simpleng sagot lang nito at walang interes na makikita sa mukha. Umakyat ang dugo sa ulo ni Dalton nang marinig niya iyon. "Ayusin mo ang pananalita mo, hindi mo ata ako kilala. Baka 'pag nalaman mo you'll be on your knees."

May nakasalamuha siyang mga lasing, sa isang eskinita, namataan siya nito. Mabilis na tumakbo si Daldi dahil paniguradong nakita siya ng mga ito. Tinuturing pa naman silang malas o kaya masamang nilalang na naroon sa mundo ng mga tao. Hanggang sa mga oras na ‘yon, hindi maintindihan ni Daldi kung bakit ganoon ang paniniwala ng mga tao. Gayung wala naman silang ginagawang masama, pero ang mga tao rin ang dahilan kung bakit binibigyan nila ang mga ito ng kalungkutan, pighati, malas at pagkawala ng buhay.

Wala siyang ibang pinakita rito kundi kabutihan ngunit mga masasakit na salita lamang ang isinukli nito sa kanya. Ni sa panaginip ay hindi ko naisip na sagutin ka. Hindi ka gwapo. You're just too plain. Malayong-malayo sa mga ibang nanliligaw sa akin. Hindi ka rin mayaman. Ni hindi mo nga ako madala sa mga magagarang restaurants. But still, thank you. I had fun playing with you. Lahat ng sinabi ng dalaga ay tila mga patalim na sinugat-sugatan hindi lamang ang kanyang puso kundi maging ang kanyang pride bilang lalaki.

Hindi manlang nabanggit sa poem na ito ang kahit na anong tungkol sa taglagas pero pininta ni Darryl ang kaniyang poem na nagbigay sa lahat ng feeling mula sa taglagas na umabot sa punto na kung saan naramdaman pa ng ilan ang pagdaan ng malamig na hangin ng taglagas sa kanilang paligid! Namangha nang husto ang mga tao na inulit ulit ang pagbabasa sa poem habang sinusubukang buhayin ang natural nitong ganda! Naramdaman ni Penny ang panghihina ng kaniyang mga binti habang hidni makapagsalitang tumititig sa batong tablet ng napakatagal na panahon.

Hindi maaninag nang malinaw ang kanilang mga mukha. Madilim ang ilaw, ngunit marahas silang pinuri ng mga taong online. Samantala, umupo ako sa harap ng hapag kainan at hinintay na maubos ang apoy sa candlelight dinner na inihanda ko bago mamatay. Ayos naman iyon. Ang pagkaing niluto ko ay hindi maihahambing sa masusing inilatag na mga pagkaing ginawa ng mga Michelin-star chef, kung tutuusin.

Parang tumunog ang mundo. Parang gumuhit ang electric current sa pagitan naming tatlo. Parang bumalik ang lahat— ang malamig na sahig, ang amoy ng dugo, ang huling sigaw ko bago ako malagutan ng hininga. “Lilith…” mahina kong sabi. “Huwag kang mag-imbento.” “Hindi ako nag-iimbento, ate.” She steps forward, whispering every word like poison.

wika niya. Sumenyas Naman ito sa mga tauhan niya kaya nag handa Naman kami ni Lilith at isa isang nilabanan Ang bawat tauhan niya na sumugod samin, ilag, sipa at baril Ang ginawa ko. Masyado kaming naging kampante Akala namin ay Hindi niya pinaghandaan Ang lahat. Nasa labas na kami ngayon ni Lilith at nakatago kami sa malaking Puno, sobrang pagod na pagod ako dahil sa Dami ng tauhan ni Dianne.