Dark Orbs Mga Nobela at Kwento

"He's good—" "I said no, or he'll die," malamig na sabi niya habang nakatingin ng diretso sa mga mata ko. I glared at him. "Mas maganda kung tatlo tayo," giit ko pero kumurap lang siya. Mas lalong naging madilim at malamig ang mga mata niya. His eyes turned into bluish green, and slight brown, pa iba-iba. It makes me shiver.

Kasunod nito ay ang sunod-sunod na putok ng baril, mabilis, direkta, at walang mintis. Mula sa makapal na usok, isang pigura ang lumabas. Hindi siya nakasuot ng pormal na suit na nakasanayan ko. Nakasuot siya ng itim na tactical gear, at ang kanyang mga mata ay tila nanggagaling sa kailaliman ng impyerno. Hindi ito ang bilyonaryong nakikita sa TV; ito ang lalaking handang pumatay para sa kanyang pag-aari.

Inabot lang yata nang ilang segundo, bago siya magseryoso. Kaya nang maramdaman ko ang kaniyang mga mata, kahit na ilang inches lang ang layo ng kaniyang mukha sa akin, sinalubong ko ‘yon. I saw how his eyes filled with lust. Paniguradong pati ang mga mata ko, ganoon din ang makikita. That’s why his eyes darkened. Saverio even gritted his teeth, which made his jawline prominent. “It’s my fault? Really?” sambit nito na may halong panunuya pa.

Ang mga Shadow Army guards ay agad na sumugod, ngunit bago pa sila makalapit, isang kumpas lamang ng kamay ng estranghero ay tumalsik silang lahat na parang mga laruan. ​Nang mawala ang usok, napasinghap ang lahat. Ang lalaking nakatayo sa gitna ay kamukhang-kamukha ni Cyrus. Mula sa hugis ng mukha, tangos ng ilong, hanggang sa tindig. Ngunit may malaking pagkakaiba: ang kaniyang buhok ay purong puti, ang kaniyang mga mata ay nagniningning sa kulay pula, at ang kaniyang aura ay walang dalang kahit anong init ng buhay. ​Ito ang Oblivion—ang Dark Mirror ni Cyrus.

Medyo mabigat pa naman ang mga yabag niya at bahagya ring umiingit ang hagdan. Patay ang ilaw sa buong kabahayan, at maliit lamang ang liwanag na nagmumula sa ilang bukas na mga antigong nordic-style lamp sa dingding. Kaya naman nagre-rely lamang siya sa linaw ng kaniyang mga mata upang makita ang paligid. He could almost feel his pupils dilating to see better in the darkness.

His touch became colder as his skin grew even paler, his once subtle brown hair, and his eyes once a grayish-blue, now shrouded entirely in black. "Nakikipaghiwalay na ako sa'yo, Binibining Artemis Persalez Velasquez." Seconds later, he stood up and opened his hands, unleashing a force that shifted from white to black, enveloping the entire area in darkness. Everyone is unprepared and just felt their body splashed on the ground. It resembled the void of nothingness that Haring Korto had displayed earlier. Nawalan ako ng kamalayan. Walang pumapasok sa aking kaisipan. Hindi ko alam ang nangyayari. I gradually rose from the ground, my gaze fixed solely upon him.

Maingat ang bawat lakad ni Moria, magagaan at tahimik ang bawat hakbang na kaniyang ginagawa. Hindi pa man siya nakakarating sa gitna ng pagitan nilang dalawa ay malakas namang enerhiya ang bumati sa kanilang lahat mula sa pinto ng kwarto. Doon nakatayo ang babaeng dark elf. May ngiti sa labi at pula ang mata.

Dahil sa backlight, malabo ang lahat—tanging isang madilim na silweta ang nakikita niya. May pamilyar na amoy siyang nalanghap. Lumapit pa ang pigura, at unti-unting lumitaw ang isang pamilyar na mukha; matangos ang panga, malalim at makitid ang mga mata, bahagyang nakakunot, puno ng sakit at pag-aalala. “Argus…” Mahina, wasak, at parang nasa gitna ng antok ang tinig ni Amara.

“Her eyes, sparkling! Make them see, Alyana! It’s as beautiful as heaven!” “Why, did you already see heaven, Bismuth?” balik na tanong sa kanya ni Alyana na nagpatahimik sa kanila. Maging si Arthyrn ay nagtaka sa sinabi ng kaibigan. “Just kidding hihihi. Yes, my eyes is sparkling because of the light,” turo niya pa sa ilaw na nakatutok sa kanya. “See? My eyes are rare on the planet, the color grey, and if my eyes are in this position with the lights, they are sparkling.…” pagpapaliwanag pa ni Alyana. Tumango naman sina Jared, Bismuth at Argon na kumbinsido sa kanilang mga narinig. Tila wala namang pakialam si Antimony sa kanila at patuloy lamang sa pagkain niya.

Malakas ang pakiramdam ni Arthur na this time magagawa nila na makapagtanim ng spy sa side ng anak niya but in some reason— something from that woman makes Arthur restless. "How could I see the color of that woman's lips and eyes," malamig na sambit ni Arthur habang nagdidilim ang mukhang nakatingin sa buong city. Nababalutan ng iba't ibang mga kulay ang buong city ngunit sa mga mata ni Arthur— tanging mga pulang ilaw lang ang nakikita niya ng malinaw and everything his eyes can reach is fade of gray. "I'm not familiar those color."